Και να….
οι ποιητές γίνανε πιο σκληροί
στο πρώτο φως του ήλιου…
το κόκκινό τους έγινε μαύρο….
η ηδονή τους καρφώθηκε σαν σφαίρα
ανάμεσα στα μάτια….
Και να ….
εξηγούν τον κόσμο
με το βλέμμα τυφλό κι ανήμπορο…
καθηλωμένο δυο βήματα μακριά…
χωμένοι σε μικρούς κύκλους
που χωράνε μόνο αυτούς…
Και να…
όλοι τους αρχηγοί …
επικαλούνται πόνους..
χωρίς υποψία
ότι λίγο πιο πέρα,
στράγγιξε το δάκρυ………
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου