το φθινόπωρο του παιδιού

Καλοκαίρι μου
που είχα συνηθίσει το ρούχο σου
κι είχα τη θερμοκρασία σου στο κορμί μου,
είναι μακριά κιόλας το ακρογιάλι σου
και οι τελευταίοι μου φίλοι.
Παραδίνομαι, αντιστέκομαι
– είναι αργά πια˙ γλιστρά
το φθινόπωρο πάνω μου
τη μεγάλη του σκιά.
Κι είναι άβολες οι μικρές μέρες
σαν την καινούργια μου
φορεσιά,
κι όμορφες πάλι
και παράξενες
σαν τ΄ άγνωστα που αρμενίζουμε
νερά.