Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Κι εσύ ποίηση μου...

Κι εσύ ποίηση μου με τόση μελάνη πού, χύθηκες!
Σε ποια θάλασσα αγριεμένη έρχεται το λυκόφως

του μόχθου κραυγές,
λεηλατημένες τόσες χειραψίες
ο θάνατος τις αγκάλιασε.

Στο απύθμενο βάθος στο ακατοίκητο μνήμες

καμπυλώνουν εραστές,
πλέκονται κορμιά που σπαράζουν,
το τίποτα επιπλέει.

Εκεί που παραφυλάει το φως,

πως να ανορθωθεί το σώμα
από την μήτρα που το γέννησε! γέρνει
στην αντανάκλαση στα ρήγματα γλώσσας
κραυγάζοντας.

Πατρίδα σώσε με.


Γρηγορία Πελεκούδα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.