Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Ελληνικής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Ελλήνων Δημιουργών. Το Ιστολόγιο είναι ανοικτό σε όλους τους δημιουργούς Ποίησης που επιθυμούν την ανάρτηση των ποιημάτων τους στο συγκεκριμένο διαδικτυακό χώρο. Μπορείτε να αποστέλλετε τα ποιήματά σας στο e-mail: dimitriosgogas2991964@yahoo.com\
Το όνομα του Δημιουργού (Ποιητή) αναγράφεται στο κάτω μέρος της κάθε ανάρτησης και στην ένδειξη : Ετικέτα



Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Επτά (7) Ποιήματα του Βασίλη Πανδή



Τα ποιήματα και οι ποιητές

Οι ποιητές δεν επινοούν τα ποιήματα
Jan Skácel [1]

Βεβαίως -
γιατί στην πραγματικότητα
τα ποιήματα επινοούν τους ποιητές
Μια μέρα τους βλέπουν,
τους διαλέγουν και τους ξεδιαλέγουν
και
αυτό είναι όλο


[1]: Jan Skácel: 
Οι ποιητές δεν επινοούν τα ποιήματα – Μετάφραση Γιώργου Κεντρωτή


***


Γένεσις ή Αι Επίζηλοι Νήσοι

Through storms you reach them 
and from storms are free
Herman Melville

Η άμωμος νύχτα
Ένα σχήμα, κίτρινο άσπιλο φως,
των αστέρων συναγώι της λησμονιάς, ανέβαινε,
κατάργειε όλα τ” άλλα -
δικαίως ή αδίκως -
κανείς δεν ήξερε, κανείς δε νοιάστηκε
Δέηση στη μέση του άδειου δρόμου
Κάθε εμπόδιο για καλό -
και αν πολλά,
καλύτερα
Ο ίδρως του πατημένου
Καλύτερα
σχοινοβασία
κι ένα τραγούδι ανυπόταχτο
οπού ανάμεσα στα δόντια μου το τυραννάω
τόσες ώρες


***


Κάνω συλλογή

Κάνω συλλογή,
κολλάω ένσημα θανάτου,
να ξεχνιέμαι
Σκορπάω στον αέρα
σκουριασμένες κλειδαρότρυπες,
να μαλακώσει λίγο
το βλέμμα σου

Τη φωνή μου απλώνω
εκεί όπου το μάτι δεν φτάνει,
αλλ” οι πληγές του,
τα τσακισμένα στην άσφαλτο απογεύματα και τα δειλινά,
κουρσεύουνε τον ήχο

Θ” αποχωριστώ τούτο το σήμερα,
θα γίνει κι αυτό χτες
και το αύριο
μ” ερμητικά ανοιχτά τα μάτια θε να “ρθει,
με το κεφάλι λίγο κατεβασμένο,
και θα περπατά
και θα περπατά,
όπως κι όλα τ” άλλα αύριο

***

[Για ιδές...]

Για ιδές
εκείνα τα κουφάρια·
παρ” όλο που “ναι
λάκκοι ανοιχτοί,
δεν αφήνουν
τις ψυχές
για να χορέψουν

***

Υπνοφαντασιά

Στον Αλέξη Αντωνόπουλο

Μια φορά,
ένας άνθρωπος δίχως πρόσωπο
τραγουδούσε στο κενό

Κι ένα αηδόνι τον άκουσε
και από τότες δεν εξανατραγούδησε

Όπως κι ο άνθρωπος -
του έφτανε αυτό,
το λίγο που ήταν πολύ


 ***

Άφεσις

Γρανιτένιο χείλι,
σβήνεις τα κρίματά μου

***

Μινόρε

στη Δήμητρα

Όλα στραβά γινήκανε και όλα είν” ωραία
Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Αμιγώς νυχτερινό· γυρεύει να σημάνει η ακλέρια· υγρή ανθρωπότητα, ένας κόσμος που γελιέται αγέλαστος· όταν η αυταπάτη γίνεται φρεναπάτη· ασκόπως περιφερόμενος· ασκόπως παραφερόμενος· πένθος και πόθος και πάθος· πένθος του πόθου· πόθος του πένθους· πάθος του πόθου του πένθους· απλώς υπάρχω· στη θάλασσα που αναριγάει και στο κύμα οπού σειέται λυγερά· σαν βράχος χαμηλός· σαν βρόχος ασφαλώς· και δεν το “νιωσα· αλλά μονάχα τό “δα στη φωνή, στο χρώμα και στο χέρι· φλεγόμενη και μη καιόμενη η γιατρειά· μικρά νεκρά· φωτογράφω χίλια φίλια παρελθόντα δυσπνέοντα μπρος στο νυμφώνα· χάσματα ομίχλης· χάσματα ομιχλώδη άρριζα· ποστούμιον· de profundis· το κεφάλι μου σας περιμένει στο πιάτο σερβιρισμένο και μακρό και στρογγυλό και και και· και τα σύννεφα χτικιό και η αγάπη κρίμα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.