"Ήταν ο δρόμος γεμάτος κλαδιά και βατόμουρα, δοσμένος στο χοντρό χαλίκι/
η ζέστη έστρωνε τη σκόνη σε κάθε άκρη, οι αχλαδιές ξέραν τι μαζεύαν/
περίμενε πάντα ένα άλογο, ένα κοπάδι, ένα τρακτέρ, ένα αγροτικό ανόητου
εφήβου, να σκονίσει ότι όμορφο χρώμα κρατούσε/ κι όμως περπατούσαμε,
αργά βασανιστικά, λες και θέλαμε να φτάσουμε μακριά, σε κάποια θάλασσα/
ήταν παγίδα το ταξίδι, ξέραμε, ήταν παγίδα κι η αντίσταση, παίζαμε/
πλησίαζε η ώρα να σκάσει ο τζίτζικας, σε μια ελιά, ερωτευμένος με τον
άνεμο, τη ζέστη, το καλοκαίρι του/ και όμως φτάσαμε, το σταυροδρόμι
δύσκολο, νερά περνάγανε το δρόμο, πολλά πλατάνια αγκαλιάζονταν με σκιές
και απέναντι η θάλασσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου