Ότι μίσησες.
Ότι σε βοήθησε και ότι επιθύμησες.
Ότι πέτυχες και ότι απέτυχες.
Τα μεγαλεία και η φτώχεια σου.
Οι βαθμοί οι προαγωγές οι θώκοι η φιλοκτησία.
Η δόξα σου η ανθρωπιά σου κι η απανθρωπιά σου.
Οι δυναστείες της κοπιώδους αλαζονείας σου
και οι υποταγές της πονηρίας σου.
Ο χρόνος της χαράς και της λύπης.
Οι νύχτες και οι μέρες σου που πεθαίνουν καθημερινά.
Οι στιγμές που περνάνε και δεν ξαναγυρνάνε.
Η δόξα τα πλούτη τα αξιώματα.
Η καλά κρυμμένη στην ψυχή σου κακία
και η φανερά ραφτοκομμένη
στα χρονόστενά σου συμφέροντα καλοσύνη.
Η ψευδής αγιοσύνη σου που ψάχνει θεατές.
Η μεγαλοσύνη σου που ζητάει σκλάβους θαυμαστές
κι όλα ότι ονόμασες ζωή της επιτυχίας
κάποτε θα πεθάνουν.
Ένας φόβος ατέλειωτος ο θάνατος
που καταργεί τις αισθήσεις
του ηλεκτρισμού του μαγνητισμού της βαρύτητας
και τα ζώντα κυκλώματα της βίο ύπαρξης.
Για να τον νικήσεις πρέπει να πεθάνεις.
Ο θάνατος δεν έχει κανένα δικαίωμα πάνω στους νεκρούς.
Γιατί η αληθινή ζωή δε φτάνει στον τάφο.
Μόνο το διαρκές μεταβαλλόμενο υλικό σώμα
μέσα στο χρόνο φτάνει
για να ανακυκλωθεί στα υλικά που δανείστηκε στη γέννα.
Η αληθινή ζωή δε σκοτώνεται με μαχαίρια
με ψυχολογικούς βομβαρδισμούς
με θηλιές με πυραύλους
και με τεχνολογίες εξόντωσης κάθε είδους.
Όλα αυτά γίνονται μόνο στο άψυχο σώμα
χώμα και τίποτα παραπάνω.
Μόνο οι χωμάτινοι κυβερνήτες τέρπονται από σκόνες.
Ποιος πύραυλος ανατίναξε μια ψυχή;
Ποια αληθινή ζωή τρυπήθηκε από λόγχη;
Ποια ύπαρξη ουράνια μπορεί να διαπεραστεί από όπλα;
Κλαις μπροστά στο θάνατο
μόνο γιατί έχασες τις συνήθειες
που σου είχε επιβάλει ο ίδιος ο θάνατος.
Λυπάσαι γιατί η επιθυμία η ηδονή η ανάγκη και τα πάθη
σου τον είχαν επιβάλλει σαν τρόπο ζωής.
Γι’ αυτό από τα πανάρχαια χρόνια
οι σοφοί έλεγαν κραυγάζοντας μέσα στους αιώνες.
Μόνο όπου υπάρχουν τάφοι υπάρχει η Ανάσταση.
Κι αυτή είναι η αιώνια νίκη
πάνω στο θάνατο.
Αυτή είναι ο παντοτινός θάνατος του θανάτου.
Β.Α.
