Βαλάντης Βορδός (βιογραφικά στοιχεία)

 

Ο Βαλάντης Βορδός γεννήθηκε  το 1976και ζει στον Πολύγυρο. Εργάζεται ως αρτεργάτης και ως εποχιακός αγρότης.

 

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές:

•  "Ανάμεσα σε δύο θλίψεις και εφτά νύξεις". (2012)
• "Η ηλικία της παραδοχής" (2014)

Το σεντούκι του Χρόνου

Ανοίγω το σεντουκι του Χρόνου

καί αμέτρητες θύμησες

σαιτεύουν την ψυχή μου...

Ενας κήπος μπροστά μου απλώνεται,

που συνεχώς,

το περιεχόμενό του....αλλάζει!

Απ' το  βάθος του Χρόνου,

φωνές, γέλια,

χαρές μα καί κλάματα ακούγονται....

Στους καθρέφτες κοιτιέμαι

καί .....ξαφνιάζομαι,

καθώς απέναντί μου

στοιχειόνονται σκιές απροσμέτρητες!

Είναι οι Ώρες μου οι Παιδικές,

που ξεχαστήκαν παίζοντας κουτσό στις αλάνες

καί τώρα που......νύχτωσε,

δεν βρίσκουν της Επιστροφής τους τον δρόμο!

Κι ενώ 

η ροή της ζωής συνεχίζεται,

θαρώ,

πως το δικό μου φευγιό,

δεν θα την εμποδίσει διόλου,

στο να συνεχίσει να υφίσταται!

Ή λίμνη της ψυχής μου

 

Ο Χρόνος θαρείς πως εσταμάτησε

μπροστά στην Ομορφιά

της λίμνης.....της Ψυχής μου

κι ο Ήλιος τονε καλοδέχτηκε,

φορόντας Του  περιδέραιο

από άλικα σμαράγδια Αγάπης.

Μιά ανεμώνα λουσμένη από φως,

ξαφνιάστηκε

καί η Σκέψη μου πάντα Άγρυπνη

πνιγμένη στη Σιωπή,

μέσα της φυλάκισε

ενα κόσμο απέραντο

γιομάτο Εμπειρίες!

Μα όταν τα νερά 

της λίμνης της ψυχής μου

αναταράχτηκαν,

Τότε,

έσπασε η Απόλυτη Σιωπή

κι ο Λογισμός μου πλέριασε

από Σελήνες,Ουρανούς

καί Αστέρια λαμπερά!

Καλημέρα....

Κάθε πρωί,

στον κήπο μου ανθεί

κι ενα καινούριο λουλούδι!

Λουλούδι των ονείρων μου,

με χρώμα

αλλοιώτικο απο χτες!

Κι εγω, 

τραγουδώ το τραγούδι που θέλω,

γεμίζοντας τ' αδειανό μου ποτήρι

με της Χαράς μου τα δάκρυα,

την ώρα που το χωριό μου 

αραγμένο στην αγκαλιά του νησιού,

κοιμάται ακόμη....

Καί, μιά φωνή μυστική,

μου λέει στ' αυτί .

" Καλημέρα,

Είμαι η ζωή καί σε θέλω

Σοβαρό καί Χαρούμενο

καί τούτηνε εδω τη μέρα"....

Τι είναι ο Ποιητής

Ο Ποιητής είναι....

Ενας Μικρός Άγιος Θαυματοποιός Ψυχών,

που το Καλό Αγιάζει καί Εκθειάζει,

τη Φύση καί τους Καιρούς

όπως καί νάναι τους Θαυμάζει,

τις Λέξεις με Μαεστρία Απόλυτη

ξέρει να τις Δαμάζει

κι απ' τα Σοφά τα Λόγια του,

με Φως

τον Κόσμο Καταυγάζει.

Το Παραμύθι

Απόψε,

τ' αγέρι της Χαράς,

θαρώ,

πως κάβο έπιασε

στου πρασινόγλαρου το μικρονήσι.

Καί ήταν τόση της Σελήνης η χαρά

γιά τ' αγέρι που μολόγαγε

στ' αφρόκυμα καί στα κλαριά

Αλήθειες καί μόνο Αλήθειες

καί όλα τούτα εφαντάζανε,

σαν νάταν Παραμύθι!

Ομως,

το Παραμύθι τούτο θάφτηκε

μες του νερού τα βύθια,

καθώς αγρίεψεν η θάλασσα

απ' τ' αγεριού την δίνη!

Κι έγινε όνειρο Άχρωμο καί Άοσμο

στης Φαντασίας το Ταξίδι,

λούζοντας τους πρασινόγλαρους καί τα κλαριά

με Θλίψη Βουβή καί Οδύνη....

Ηλιαχτίδες

Στα ξεχασμένα μουράγια,

του Ήλιου τ' αχτίδια

αποδιώχνουν τη σκληρή μοναξιά

κι ανασταίνουν τραγούδια χαράς!

Αγαπώ τις αχτίδες του Ήλιου,

γιατί πρόσωπα τρομαγμένα φωτίζουν

καί τον φόβο μετατρέπουν σε Αγάπη,

ενώ, τις Μαύρες Αβύσσους μισώ,

γιατί απο Θεούς καί Ανθρώπους

είναι....Μισητές-Ξεγραμμένες,

Την Αυγή 

με το πρώτο του Ήλιου φιλί,

στης καρδιάς μου τον κήπο

ενα καινούριο λουλούδι ανθεί

κι ο κορυδαλός ακουμπάει τον Όρθρο,

ενω ενα τραγούδι άγραφο ακόμα,

μέσα απ' τα χείλη μου

Αυθόρμητα ηχεί....

Θα...ξαναέρθω

Καθώς του δειλινού το καράβι

στ' απάνεμο λιμάνι πλησιάζει,

ενα σεντούκι αναζητώ,

τις θύμησες απ' τη ζωή μου

να κλειδώσω

καί μιάν ελπίδα ανεξίτηλη,

πως κάποτε θα ξαναέρθω στή ζωή,

που θάναι πιό Ανοιξιάτικη

απ' αυτήν εδώ που περπατούμε.

Καί θάναι μιά ζωή

με άνθινη διαύγεια

καί ασύννεφη....χωρίς πληγές,

σαν θάλασσα γαλήνια,

που μόνο χαρές θα μας γεμίζει,

χαρές, που ακόμα καί οι Άγγελοι

θα τις κρυφοζηλεύουν!

Θάναι επιτέλους μιά ζωή

με αρράγιστη Ένωση Λαών,

που να μην μπορεί κανένας Πόλεμος,

τα μαύρα του στίγματα ν' αφήνει.

Βόλτα στη βροχή

 θλιμμένη πόλη
με τα κίτρινα σκουριασμένα φώτα
να πέφτουν στους ώμους
να γλύφουν τα χέρια σου οι ρωγμές
των λουλουδιών στα πάρκα

και στο λιμάνι τα παροπλισμένα πλοία
σχεδιάζουν ακόμη ταξίδια σε μέρη
μακρινά
κι οι βόλτες σου στη βροχή
σε δρόμους άγνωστους
σε κάτι συνοικίες ξεχασμένες
που οι νύχτες είν' σκόρπιες
σαν τα κομμάτια του εαυτού σου

σε εξαρθρωμένα παράθυρα ο αέρας
ακονίζει τα νύχια του
ο ίδιος αέρας που χρόνια πριν γύριζε με μανία
τα παιδικά σου φουρφούρια

η μεταμόρφωση έγινε
υπήρξε αλλαγή
οι αστικές σας μάσκες έπεσαν στα μάτια μου
όπως το χέρι μπροστά στην άφωνη κραυγή
των δρόμων
που αδιάκοπα να μιλήσουν προσπαθούν
σε μια γλώσσα ξένη μακρινή
μια μουσική ιθαγενών εκστατική και παράταιρη

ένα παιχνίδι σπασμένο η ποίηση στα χέρια μου
χιλιοπαιγμένο και κολλημένο
τα χέρια στο στόμα
το κεφάλι στο στομάχι
τα πόδια πλάγια
ένας κλόουν που κλαίει γελώντας
αυτή η ανίκανη ικανότητα να σκαρώνουμε
ποιήματα
σε μια νευρωτική φάση έκοψα
τα καλώδια του εαυτού μου
σε μια νύχτα που ισορροπεί σε ξυραφάκι
μην μάθει κανείς πώς είμαστε απόντες
πως τόσο φτηνά ξεπουληθήκαμε
σε μια οικτρή μονόπολη
ο φόβος τρέμει και τη σκιά του
έρχεται και φεύγει
φεύγει και έρχεται

κι αν κάτι μένει στη βροχή χαραγμένο
είν' η περιπέτεια του αίματος φορώντας τσόκαρα
να βολτάρει σ' ένα κοσμικό ψυχιατρείο
ένα παιδικό χαμόγελο
και μια γυναίκα όμορφη που περνά
το δρόμο
καθώς τ' αγάλματα θρυμματίζονται
απ' την αύρα της.

Τρία βρόχινα ποιήματα

Σε είδα στην πλατεία Δικαστηρίων.

Με τα τακούνια σου κομμάτιαζες

οριζόντια και κάθετα

το σάπιο σώμα της πολιτείας,

μέρες μετά σε ξαναείδα

τυχαία στη γειτονιά,

στα χέρια κρατούσες

τη βρόχινη μήτρα σου.

 

Είσαι βροχή σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο,

σκονισμένος καθρέφτης.

Τις νύχτες ένας πιτσιρικάς

με το δάχτυλο γράφει πάνω του

ποιήματα.

Είσαι μια εξόριστη βροχή

ανακατεμένη με

σκόνη και άνεμο.

 

Η αγάπη είναι βροχή

Όλη νύχτα κοιτούσε τα μάτια της

ώσπου άρχισε να βρέχει, αργά, επίμονα.

Έπειτα γρήγορα, διαπεραστικά.

Ή βροχή δεν σταμάτησε ποτέ.