" Εποχή " / Νίκος Αντ. Πουλινάκης

Αποσκελετωμένη εποχή

με παραφορτώνει παραθαλάσσιες

πολυώροφες υποκρισίες.

[ Φόρεσα το φουλάρι] / Δερμούσης Κώστας

 Φόρεσα το φουλάρι

με τις δύο αποχρώσεις mauve

για να προσελκύει τα βλέμματα

των κατά συνθήκη ακροατών

σε μια ανάγνωση ποιημάτων

όπου το χρώμα κάνει ρίμα με τα χνώτα

και η ποίηση με την προσποίηση.

Κώστας Δερμούσης "'Οταν παρεκτρέπεστε...", Εκδόσεις Βακχικόν 2021

[ Γιατί να υπάρχουμε] / Κουστούδας Βασίλης

 Γιατί να υπάρχουμε

γιατί πονούμε

γιατί πεθαίνουμε

και τι θρηνούμε

γιατί να έρχεσαι

και κάθε βράδυ

κρυφά βλεπόμαστε

κρυφά αγαπιόμαστε

μες στο σκοτάδι,

με ένα φιλί του σπαραγμού

και με ένα χάδι,

κάθε στιγμή και κάθε βράδυ,

γιατί να έρχεσαι στον άδειον χρόνο

γιατί παράφορα γιατί ανώφελα

να σε ποθώ μέσα απ ’τον πόνο;

========================

Βασίλης Κουστούδας

Από το ΄Σκοτώνοντας την Ρίτα.

------------------ Στον Αντρέ Μπρετόν --------------- / Γιάννης Φιλιππάκης

 Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες η 4η ποιητική συλλογή του με τίτλο

΄΄ Νυχτογράφημα ΄΄

από τις εκδ. ΔΡΟΜΩΝ . Σας παρουσιάζουμε ένα αδημοσίευτο ποίημα

αφιερωμένο στον μεγάλο ποιητή και επαναστάτη Andre Breton .

------------------ Στον Αντρέ Μπρετόν ---------------

Άσπρο το χαρτί

μαύρο το μελάνι ,πράσινη των λογισμών σου

η ελπίδα , Αντρέα.

Ανθοχώραφο μοναδικό οι σελίδες σου,

<< ένα χωράφι γιασεμιών ,>>

καθώς λες.

Η ελπίδα Αντρέα ,

με μάτια πύρινα , χείλη από χαμόγελο αγάλματος ,

όλα από εσένα .

Αυτός ο Ποιητής !

διαφορετικός , αλλόκοτος ,

επαναστάτης ,τρυφερός ,

άναρχος ...

Του έρωτα υμνητής

και της ελευθερίας ,

πάνω απ΄ την αλήθεια

και στης αλήθειας το κέντρο .

Αρχιτέκτων στου υπερρεαλισμού

το μέλαθρον ,

με το Εξκάλιμπερ ,

δια χειρός τραβηγμένο απ΄ τον βράχο της ποίησης

στην καρδιά του κατεστημένου,

όπως του Γουλιέλμου Τέλλου το βέλος

στην καρδιά του μήλου .

Αχ , να σου μοιάζαμε !

Ανεμώνες / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

                 

                 Τόσοι και τόσοι πέρασαν χειμώνες  

                       προσμένοντας αυτό που λαχταρώ,  

                       ανθίζουν και πεθαίνουν ανεμώνες  

                       δίχως να ξέρω πια τι καρτερώ!  

 

                       Ίδιες και απαράλλαχτες εικόνες  

                       πουλιά οι χρόνοι φεύγουν σε σωρό,  

                       σαν μαυροφορεμένες χελιδόνες  

                       ψάχνουν να βρουν της άνοιξης καιρό!  

 

                       Τρέχουν οι χρόνοι όλο και πιο γκρίζοι,  

                       κλωστή που τη μαζεύει η ανέμη  

                       κι εγώ στης προσμονής το μετερίζι  

 

                       τ’ άνθος μου να μαδάνε οι ανέμοι,  

                       χωρίς το κατιτί να παραβώ,  

                       στης ανεμώνης μοιάζω το βολβό! 

ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΙΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

(Προτείνει η Βασιλική Κοκκίνου)

Άκου, Μπάιρον, πόσον θρήνον κάνει, ενώ σε χαιρετά
Η πατρίδα των Ελλήνων. Κλαίγε, ω κλαίγε, Ελευθεριά.
 (Διονύσιος Σολωμός)

Ποιος θα το φανταζόταν ποτέ ότι ένας Άγγλος αριστοκρατικής καταγωγής, ο Λόρδος Μπάιρον, ένας διάσημος ποιητής, και το άγνωστο, ταπεινό Μεσολόγγι, μια πολίχνη χωσμένη ανάμεσα σε μια λιμνοθάλασσα και στον κάμπο, θα έσμιγαν κάποτε σε μια ιστορική στιγμή και για τους δύο, κατά τη διάρκεια του αγώνα της Ελλάδας για να αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς.

Δείτε το βίντεο του συλλόγου μας που πραγματοποιήθηκε με την ευγενική σύμπραξη του Μουσικού Ομίλου Νικαίας και του Μουσικού Πολιτιστικού Συλλόγου SEMITONO. Τις χορωδίες διευθύνει η δασκάλα μουσικής, κα Όλγα Καμιλάρη. Τους ευχαριστούμε όλους θερμά.

ΚΑΙΓΟΜΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΥΚΟ / Χάρης Καλλιντέρης

Καίγομαι όπως το πεύκο
στην παραμικρή μου λεπτομέρεια

Τα βλέφαρα αρπάζουν
όπως καθεμιά πευκοβελόνα

Το φυσικό δέρμα μαραίνεται
όσο ο ανθρωπισμός αποφλοιώνεται

Ο κορμός θυμίζει τον κορμό
του πιο αποστεωμένου δέντρου

Τα πόδια μου, οι ρίζες διψάνε
Αλυχτώ πλάι στο θρόισμα

Κουκουνάρια εκρήγνυνται
με θέα την θνητότητά μου

Το κεφάλι που ξέμεινε γυμνό
στη θέση του οι εύφλεκτες ιδέες

Η μοίρα μου χαραγμένη στην παλάμη
ενός μαύρου κρεμασμένου κλαδιού˙

Καίγομαι όπως το πεύκο
την ίδια ώρα της ίδιας μέρας

Η βροχή που φαίνεται μακριά
δεν είναι της φύσης, αλλά υπόσχεται

ΔΑΚΤΥΛΑ ΛΥΓΙΣΜΕΝΑ / Στενός Δημήτρης

Μια μάζα από μελανό απόστημα και δάκρυ
Δάκτυλα αγαπημένα κάμπτονται στις μαλάξεις
κοπάδι δάκτυλα μπαίνουν μέσα στην πληγή
φλέγονται προς τα μέσα
ένα υγρό χολής έπηξε το στήθος
το απόστημα άνοιξε
κόμπος διέτρεξε το λαιμό
Βράχηκα από θάνατο.

Τα καλοκαίρια / Κουλιανός Γεώργιος

Τόσα φορεμένα καλοκαίρια
Κι όμως αλάργα απ’ την υφή τους
Τις ακριβές πνοές τους

Οι ήχοι μοναχά των φλοίσβων
Που απάγκιο βρήκαν στους κοχλίες
Γειτονεμένοι με της θάλασσας τις γεύσεις

Που ακόμα μες στο στόμα
Φουσκώνοντας ακόμα
Να πιάνομαι να γλιτώνω
Πιάνομαι να γλιτώ
Πιάνομαι να

Απ’ τους πνιγμούς που με βρίσκουν.

Έρωτας / Γκούμας Γιάννης

Όταν πλημμύρισες
Τη σκέψη μου
Δεν άφησες χώρο
Για τίποτε άλλο