ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΣΕΠΗΣ του Πέτρου Βελούδα

Στο βροχερό απόδειπνο

μέσα στα δακρυσμένα μάτια σου

επιπλέουν οι νοσταλγικές

στιγμές των ανομολόγητων

παρορμήσεων…

Δεν ξέρω αν μέσα

σου ο ψυχισμός

ειναι γέννημα θύελλας

είσαι καταιγίδα ή

απάνεμο λιμανι;...

Ευτυχώς η ομπρέλα

της συνείδησής μου

είναι πάντα ανοικτή

σε μπόρες και χιονισμένα

συναισθήματα.

Άκου μια γλυκειά μελωδία

από το τραγούδι που σου

εγραψα να σου χαιδεύει

τα αυτιά μια παραπονιάρικη

μουσική σαν θάλασσα

γαλήνης

μια γαλανή

θάλασσα

ασμάτων νηνεμίας..

Μην μιλάς

αρκεί η εσωτερική

προσευχή σου

να γίνεται σιωπηλά

Νομίζεις δεν σε ακούει

ο Ουρανός;

Ο πανσοφος Θεός

όλα τα ακούει

και την καταλληλη στιγμή

δίνει λύσεις

Μην χαραμίζεις

την καρδιά σου

σε ταχυπαλμίες

αναλώσιμων συναισθηματικών

δεσμών

Το προσωπό σου τώρα

που διαβασες ευλαβικά

την ευχή δείχνεις

να λάμπεις

Σε παρακαλώ μην

προσκαλείς την μοναξιά

και την κερνάς νέκταρ

μιας πικρής οινοποσίας..

Καθε που βλέπεις

να μικραίνει

το ολόγιομο φεγγάρι

Για δες! το φεγγάρι

τρυπώνει στον πυθμένα

της σκέψης σου μιας

τσέπης ιδεών

Τωρα πριν σε αποχαιρετίσω

σε προκαλώ μια εκπληξη

στα μαλλιά σου ανεμίζω

Κοίτα στην τσάντα

που σου δωρισα

κατι λησμόνησα..

Ναι, θυμήθηκα

στην τσάντα σου

ξέχασα το...χαμόγελό μου!

Λάμια / Ματέρη Κική

Λάμια τι μορφή έχεις πια ;

Λάμια τι καταπίνεις;

Αντάρες και θαλασσινά νερά

Ομίχλες και χορταριασμένα βουνά

Λάμια τι θες και καταβροχθίζεις;

Λάμια πως το κακό αποκοιμίζεις;

Πέρα στα ποτάμια τα βουρκωμένα

Πέρα στα κορμιά τα κουτσουρέμενα

Λάμια τι στον κόσμο τριγυρνάς ;

Λάμια τι έχασες τι ζητάς ;

Πέρα στις λίμνες τις ξερές

Πέρα στις πέτρες τις ιερές

Λάμια  που εγεννησες παιδιά .

Λάμια που τα κράταγες αγκαλιά .

Λένε οι λάμιες του κόσμου 

Από το καλό μου το κακό σου δώσμου .

Λένε οι λάμιες ψιθυριστά 

Σε ρυάκια και βουνά

Τον πόνο τους τον κρυφό

Αχ , λάμια μόνον καλό έκανες .

Κική Ματέρη 

Το Κοσμικό Αυγό /Λεονάρδος Π. Χατζηανδρέου

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ / ΠΟΙΗΣΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Λεονάρδος Π. Χατζηανδρέου

ΤΙΤΛΟΣ: Το Κοσμικό Αυγό

ISBN 978-960-303-275-5, ΣΕΛΙΔΕΣ: 58, 

ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΑΥΓΟ

Αμυδρό μειδίαμα/στο μισόφωτο/χαράζει γλυκά/το κέλυφος της νύχτας/στο τέλειο σχήμα/του αυγού της ζωής/αχνά τα χρώματα/και η φωνή/νότα χαμηλή/της πρώτης αχτίδας·/αργόσυρτο/ξεμούδιασμα πρωινού./Ας περιμένουν λίγο/η εγερτήρια σάλπιγγα/και τ’ άλογα/ανυπόμονα στον στάβλο/με τα καινούργια πέταλα/και τη χαίτη χτενισμένη./Αποζητά τις στιγμές της/η γέννηση/πριν τον αγώνα.

Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ ΣΟΥ

Πολιορκημένος/αμήχανα αντικρίζεις/την πύλη της εξόδου. /Αναποφάσιστος /δίχως επίγνωση /πως οι περιπλανήσεις/μέσα στα τείχη/θα αναλώνουν την ορμή/και των ερώτων οι κορφές/τα οχυρά θα έχουν για σκιά τους.

 

0

Λεονάρδος Π. Χατζηανδρέου στη δεύτερή του συλλογή Το Κοσμικό Αυγό που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις μας, επιστρέφει σε γνώριμα για εκείνον εδάφη, εκθέτοντας όμως εαυτόν σε μία ακόμη πιο έντονη ροπή προς την απογύμνωση των πραγμάτων, των λέξεων και των εννοιών. Οι θεματικές του συνεχίζουν να ανασκαλεύουν τις διττές σχέσεις που προκύπτουν από τα φιλοσοφικά διλήμματα που αναδεικνύει μέσω των στίχων του, δίνοντας στον αναγνώστη πάντα τη σκυτάλη για να απαντήσει ο ίδιος βιωματικά στα ερωτήματα που προκύπτουν. Κάθε ποίημα ένα εφαλτήριο για σκέψη, κάθε ποίημα ένα έναυσμα για να προσεγγίσει κανείς  το άπειρο, το απροσδιόριστο, το εν τέλει υπερβατικό… Ποιήματα που εκφράζουν εικόνες και καταστάσεις του αντικειμενικού κόσμου με έναν εγκεφαλικό πολλές φορές τρόπο, που παλεύει συνειδητά να τιθασεύσει το συναίσθημα. Και άλλες φορές τα καταφέρνει και άλλες όχι. Γιατί πολλές φορές στους στίχους του Χατζηανδρέου το συναίσθημα είναι παρόν δια της απουσίας του, λες και διστάζει ότι θα αποκαλυφθεί σε έναν κόσμο που το εκλαμβάνει ως αδυναμία.               Μένει, λοιπόν,  εκεί «κλεισμένο» μέσα στα μισά λόγια, τις μισές φράσεις, τα συνειρμικά πηδήματα της σκέψης από το σχετικό στο απόλυτο, είναι εκεί και έρχεται «σαν διάλειμμα» στον αναγνώστη σαν «ευεργετική βροχή σε χωράφι απότιστο» για να γαληνέψει την ψυχή του. Κάτι που τόσο εύστοχα και διφορούμενα ο ίδιος περιγράφει στο ποίημά του Κριτική: «Τα ποιήματά σας/δεν αναβλύζουν συναίσθημα/αφυδατωμένες παρουσίες είναι/στερημένες της ροής/των υγρών ματιών./ Δεκτή και αυτή η κριτική.»

ΤΑ ΣΙΩΠΗΛΆ "Σ`ΑΓΑΠΩ" / Μοσκιού Λίτσα

Πόσο μας κούρασαν

όλα εκείνα τα "Σ' αγαπώ"

που διαλαλούσαν την πραμάτεια τους

συχνά πυκνά.

Πόσο μας κούρασε αλήθεια

όλος αυτός ο κομπασμός

η φλυαρία και οι τάχα προσφορές

που εξαργύρωναν κάθε τόσο

μια δήθεν ευτυχία μας...

Καιρός νομίζω

για όλα εκείνα τα σιωπηλά " Σ αγαπώ"

που όμοια

με τις αόρατες δυνάμεις

δονούν το σύμπαν

αθόρυβα.

Που μέσα απ' τα μάτια πετάγονται

φωτιές και καίνε την ψυχή

που απ' τα νύχια μέσα βγαίνουν γδέρνουν το δέρμα σου

φωνάζοντας σιωπηλά "Σ αγαπώ".

ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ

[ Είμαστε όλες οι αναμονές και οι αφίξεις] Ρούλα Τριανταφύλλου

 Είμαστε όλες οι αναμονές και οι αφίξεις.

Σαν έτοιμοι για το ταξίδι.

***

Τόσο δυνατοί τόσο εύθραυστοι.

Όπως τα φθινόπωρα της ζωής μας.

***

Η ψυχή γέρασε.

Δεν θα μάθουμε ποτέ από που ήρθαμε.

***

Η μοίρα μας ανώνυμη.

Το άγνωστο είναι αυτό που μας γνωρίζει.

***

Όλα τα χρόνια που ζήσαμε.

Μια διαδρομή.

Χωρίς να γνωρίζουμε τον προορισμό.

Κι εάν έχουμε φτάσει.

***

Ζούμε ξανά και ξανά αυτό που καλά κρύβουμε.

Από αυτό που είμαστε.

***

Τελικά η ζωή μας είναι ένα κυκλικό ταξίδι.

Ρούλα Τριανταφύλλου

------------------- Όλα για την ιδέα ---------------- / Φιλιππάκης Γιάννης

Είχαμε μαζευτεί πολλοί εκστρατευτές της ιδέας.

Καθένας για την δική του.

Ακόμη και την ιδέα για τον εαυτό του.

Μερικοί δεν είχαν ιδέα που μπλέχτηκαν.

Δεν ήξεραν τι τους συνέβη από τις ιδέες των άλλων.

Άλλοι πάλι που διαφώνησαν με τις ιδέες των άλλων ,

είχαν την ιδέα να ενωθούν.

Πολλοί ακολούθησαν μπερδεύοντας το ιδεατό με το ιδανικό γι αυτούς και την ιδέα με την πραγματικότητα.

Οι ιχνηλάτες όλοι είχαν την ιδέα για νέες διαδρομές και μονοπάτια.

Άλλοι ακολούθησαν να μάθουν που οδηγεί η ιδέα της ιδέας.

Όπως ένας πελαργός που τυχαία πλανάρισε ακολουθώντας

το ανοδικό ''θερμό'' ρεύμα της πορείας.

Του ήρθε η ιδέα να δει από κοντά τους αναζητητές,κουβαλούσε

κι αυτός στο ράμφος μια ''φασκιωμένη'' νέα ιδέα.

Όλο και πλήθαιναν !

-Ιδεατός στρατός είπε ο χαφιές του Βασιλιά.

- Ιδανικός απαντά ο γελωτοποιός δίπλα του,

λες να κινδυνεύει το Βασίλειο από μια ιδέα ?

-Μπα ούτε πολεμική σημαία,ούτε λάβαρα θρησκευτικά έχουν !

- Μα πληθαίνουν επιμένει ο χαφιές,να κάνουμε ερωτήσεις !

Τ ακούει ο εκ δεξιών τους ''τύπος'' με τα τατού των εκτοξευτήρων λουλουδιών και με ρωτά.

- Τι ιδέα έχεις για την θρησκεία και την αγάπη ?

- Το ίδιο είναι απαντώ, Πίστη χρειάζονται σαν την επανάσταση.

Δεν το εννόησε σαν ειρηνιστής..

- Περίεργες ιδέες έχει ο ''μπροστάρης'' μονολόγησε....

- Μην τον ξαναρωτήσεις λέει κάποιος άλλος, είναι συναισθηματικός ''τύπος'',ιδέα δεν έχει. Μόνος του μπήκε μπροστά κι όλο μιλά για την αγάπη και την ιδέα της.

Το συναίσθημα με την ιδέα έμπλεξε,άσε που λέει πως δεν φοβάται την ιδέα του θανάτου.

-Ε τότε ας τον αφήσουμε μπροστά,εγώ φοβάμαι ! λογιστής είμαι,είπε αυτός με τον φορητό υπολογιστή τραπέζης εξωτερικού.

-Δηλαδή ο λογικός της παρέας ! ακούστηκε σε δεύτερο πλάγιο τόνο σε ''συ(σι)ύφεση απ τον μοναχό με τα σαντάλια και το λιβανιστήρι,που κρυβόταν στο πλήθος.

-- Εε !! Πλησιάζουμε την Ατλαντίδα !!! αυτός με το χωνί ουρλιάζει,

μπροστάρη έχεις το ραβδί που γεννά πλεούμενα ?

Φτου να πάρει, μα τα ποιήματα μόνο κουβαλάς ? και ρίμα δεν έχουν ! Άντε βρες ,κατέβασε μια ιδέα τώρα !!!!

Την βρήκα εύκολα.

-Ας φουσκώσουμε τα στήθια μας με υπερηφάνεια για τις ιδέες μας,φώναξα.

Όλοι μαζί το επιχείρησαν. Σαν γερανοί στην σειρά απογειώθηκαν

για την απέναντι ωκεάνια όχθη.

Η πινακίδα της τροχαίας έγραφε :

Προς ''ιδανική πολιτεία'',μόνο με οδηγό

την αγάπη και την δικαιοσύνη

θα φτάσετε !!!!!!

Οι μασκες / Κουμουλή Δάφνη

Όσα κρύβουν οι άνθρωποι

στη γωνιά των ματιών τους

φοβάμαι..

Τις σιωπηρές αναμνήσεις των σαββατόβραδων,

που λυσσομανούν τις άλλες μέρες

και κυρίως τις νύχτες.

Τρέμω,

τις φυλαγμένες σκέψεις

στο μαλακό μαξιλάρι τους,

δεύτερες πάντα,

να μην πληρώσουν τα νοσήλεια της ψυχής.

Στην ιδέα

ριγώ, ότι θα ανοίξω την πόρτα

και θα δω τις μάσκες όλες

αθώα να μου χαμογελούν…

"Η δική μου μάνα" / Περατικού Κοκαράκη Μαρία

"Η δική μου μάνα"

"Μητέρα", τραγουδούν το όνομα σου

όλων των αλφαβήτων τα γράμματα,

όλων των ειδών τα λουλούδια

κι όλα της φύσης τα

πλουμιστά!

Και εσύ δική μου μάνα

από της Ιωνίας τις ρίζες

και της Αθήνας την αρχοντιά,

στην Κύπρο της Αφροδίτης

η μοίρα σ' έφερε

και τα άγια χώματα

της τιμήσες!

Άφοβη της καθημερινότητας

ύψωσες ανάστημα ελληνικό!

Αγωνίστρια δίπλα του πατέρα

με τις Τρικωμίτισσες το 1955

με τις Ριζοκαρπασίτισσες το 1963

Με της Κερύνειας τις Αγιοαμβροσίτισσες το 1967

Και εσύ δική μου μάνα

χωρίς αναπνοή απ' του Σπιτιού σου το κάψιμο,

χωρίς νοικοκυριό,

χωρίς φουστάνι σ' αφήσαν του Αυγούστου του 1973 οι άφρονες.

Και με τις Καραβιώτισσες, με τις Αμμοχωστιανές

Πρόσφυγας και πάλι το 1974 !

Και εσύ δική μου μάνα,

αγαπήθηκες,εκτιμή

θηκες, όπου κι αν πήγες

απ' όλα της Κύπρου τα μέρη,

μα πιο πολύ από τα παιδιά μου!"

Λίνα Βαταντζή: [2]Ποιήματα

 "Μπροστά σ' ένα πίνακα που με συγκλόνισε, 11/8/2021"

Με κυβερνούν χιλιάδες σκέψεις.

Αποπροσανατολίζομαι.

Η καρδιά γεννά

την πιο στοχαστική στιχομυθία.

Είναι υπέροχη η

αντίθεση -

σου παρουσιάζω τα συναισθήματα,

με προσγειώνεις στο πλαίσιο.

Μιλάμε για το παρόν,

επιχειρηματολογώντας με παρελθοντικά κριτήρια.

Σκέφτομαι να θρυμματίσουμε τους φράκτες

που χωρίζουν

ό,τι στο σύμπαν είναι ενιαία παρουσία.

Έχει επιλεχθεί μια φωτιά για εμάς -

δοξαστική.

*

Βρέχει, βρέχει, βρέχει

πάνω στα ατρύγητα όνειρα -

πότε μοιρολόι

πότε νανούρισμα -

θολώνει ο αντικατοπτρισμός

εξαπατά τη χίμαιρα.

Βρέχει, φυσάει, βρέχει

πάνω στον συρμό του χρόνου -

Προσδοκίες για δέσμες φωτεινές -

κι ακόμη βρέχει, βρέχει.

Ασέλωτα τα άλογα.... / Αλεξιάδης Χρήστος

 
Ασέλωτα τα άλογα
των επιθυμιών μας
περιμένουν υπομονετικά
και μόνο η θέληση
του αναβάτη
θα αρκούσε
για να χλιμιντρίσουν
χωρίς την βουκέντρα
σε δρόμους κοινωνούς,
μα σε πλάνηνοικτράν
πλανόμαστε
πως ο καιρός αρκεί
μέχρι η αμυδρή σκέψη
πράξη να γίνει.
Μόνο το περίγραμμα
θα απομείνει
σαν τρόπαιο,
εκείνης της θύμησης
να αγκυλώνει
το βήμα που δεν κάναμε.
Αλίμονο
αν οι επιθυμίες
ξεθωριάζουν
πιο γρήγορα
από τις φωτογραφίες.....