ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

       Αλεξανδρής Γεώργιος

     

Σώπαινες.

Ικετευτικά. Λεύτερη και ολοκληρωμένη.

Και τι τάχα να ’λεγες για της ζωής τη μαγεία ;

Πως είναι τα όνειρα φυγή 

κι οι πεθυμιές μια δίκη;

Έτσι κι αλλιώς οι αναμνήσεις σου,

γύρισμα είναι κι αγύρτισσα ηχώ.

Αφουγκραζόσουν.

Ανεπίληπτα. Τον πειρασμό και τον πόθο.

Και πώς να μετανιώσεις για το λυτρωμό;

Ψεγάδι η φρόνηση του νου

και γδικιωμός η ελπίδα.

Ακόμα και το σύναγμα των  καιρών,

πέρασμα είναι και ορμήνια.

Ομολογούσες.

Απειθάρχητα. Τις απειλές και την απώλεια.

Και πώς να δεχτείς την παραίτηση υποταγή;

Δέηση της στέρησης η οδύνη

και η συμμόρφωση έλεος και ευχή.

Αφού είναι οι αλήθειες σου απόκρυφες σπονδές,

ταξίδεμα  ανάπλωρο κι απάγκιο.

Ξαφνιαζόμουν.

Απολογητικά. Για τους ύμνους και τους όρκους.

Και πώς την παραφορά, χαρά να μη λογιάσεις;

Νάμα και χάρη η ζωή

κι ο έρωτάς σου, έμπνευση και θαύμα.

Γιατί  στον  πανικό της αιωνιότητας, 

στέργουν  ανυπόταχτες  μνήμες.

Ανεξίτηλο : Ποίημα από τη συλλογή Φως ορυχείου του Πάνου Κυπαρίσση

Δύσκολα τα σπίτια που 'χουν παρελθόν˙

ψιθύρους και σιωπές

κλεψύδρες που καταλήγουν

'Κείνο που πετάς

βρίσκει τον τόπο του στη μνήμη

Κάποτε καίγονται

ελπίζοντας να τ' αγαπήσεις

ΦΩΤΟΠΟΤΗΣ : Ποίημα από τη Συλλογή: Σκύβοντας ουρανέ του Πάνου Κυπαρίσση

Έρχεσαι να με ξοδέψεις 
ξέροντας πως σε διψώ 
όπως φαύνο ποτήρι νερό 
παγιδεύει στο λίγο του τον ήλιο 

 Έρχεσαι 
όπως ήρθες την πρώτη σου φορά 
με βλέφαρα κλειστά 
σπαταλώντας άφατη ομορφιά 
στην άτολμη ματιά μου 

Διαλέγω με βεβαιότητα τ' απόλυτο
 να μετρηθώ 
και με την ίδια ν' αποτύχω 

 Παρά του πόνου τ' αναβολικά 
προτιμώ αφύλακτη την ακοή 
στων ρούχων σου το γυρισμό 

 Μ' όσες πληγές με βρουν 
μ' αυτές θ' αποχωρήσω

ΝΗΣΙ* από τη Συλλογή: Μαύρο Βαμβάκι του Πάνου Κυπαρίσση

Βρέχει τόσο στη μνήμη μου
που απλώθηκε θάλασσα γύρω μου

* Τα νησιά φυτρώνουν στη θάλασσα
και διατηρούν τις αποστάσεις
Περιβάλλονται από ένα ανήσυχο γαλάζιο
και ταξιδεύουν στη σιωπή και στο χρόνο
Κάποτε αρρωσταίνουν και βυθίζονται

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ από τη Συλλογή:Η άλλη φωτογραφία του Πάνου Κυπαρίσση

Σε σκιάζουν οι λέξεις
που ωριμάζουν σύννεφα μέσα σου μαύρα
Παντού και πουθενά
Σ’ εξοντώνουν τα μυστικά
Σκάλες, καθρέφτες, βυθοί

Όλα σε διεκδικούν

Φυσάει ο αέρας
και σέρνει παράξενα μύρα

Ανοίγεις τις πόρτες
και γλιστρούν οι αιώνες
μέσα από αλέες αρμονικές
και τον ήλιο που σχεδιάζει

Στάζει το φως

Πλημμυρίζουν τ’ ασήμαντα
κι ό,τι φύλαγα στις τσέπες μου
χάνεται

ΔΙΧΩΣ ΑΠΟΚΡΙΣΗ από το βιβλίο : Σημειώσεις ενός τηλεγραφητή του Πάνου Κυπαρίσση

Κάποτε αγριεύουν οι νεκροί που κουβαλώ
μ’ ανακατεύουν
Ποιάν ιδιοτέλεια μου κεντούν
που την ξεχνώ
και ποιά υποταγή
Συλλογιέμαι πόσο αίμα θέλει
να γίνει πάλι τούτη η ζύμη
Πόσα μανίκια ανασηκωμένα

Βγαίνουν τις νύχτες στις ακρογιαλιές
κάτω απ’ τα πεύκα κι ιστορούν

Σοκάκια βρεγμένα στο φως
χαμένα στους κάμπους τους άδειους
μες στα ξερόχορτα
Φωνές που συντροφεύουν τον άνεμο
Κορμιά που πέρασαν, δυνατά
με τα σφυρά τους άτρωτα

Και συλλογιέμαι
με τον τρόπο που έμαθα
με το φόβο του νου που κινδυνεύει

Τι έφταιξε;

Στέκονται όλα γύρω μου κοφτερά
κι ασάλευτα

Δέντρο της τύχης ΠΑΝΟΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΗΣ

Δε διαλέγει τόπο
Σηκώνει στην τύχη κορμό
κλώνους, φύλλα, δύσκολο καρπό

Της σιωπής και της σκόνης
των άνυδρων εποχών
των ανέμων που δοκιμάζουν την αντοχή του

Δειλό και γενναίο
με σημάδια από μάχες στις πλάτες
πάντοτ' εκεί
Αφύλαχτο σ' αυτόν που θα 'ρθει
στον ίσκιο να σταθεί ή να το ρίξει

Κι αν βρουν οι ρίζες πέτρα, δεν πενθεί
Με δίχως φύλλα επιμένει
να 'ρθουν πουλιά στ' άλκιμα κλαδιά
να τ' αντικαταστήσουν

ΦΩΣ ΟΡΥΧΕΙΟΥ από τη συλλογή ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΗς ΒΡΟΧΗΣ (2003) του Πάνου Κυπαρίσση

Σηκώνομαι νησί
μέσα από χάρτη βουβό
με ρίζες του νερού σκοτεινές
και σιωπές ιερές του θανάτου

Κρατώ νωπό τον πηλό
να υψώσω φύλλα κι αναρριχητικά
πορφύρα ψυχής σε πέτρινους κήπους
χορτάρι του νου μου ασύλητο

Τραυλίζουν πένθιμα σύμφωνα
στο γαλάζιο που μ’ έθρεψε
στο αχ που ολοένα με ταξιδεύει
Μου λείπει καιρός που σ’ αγαπώ
πόθος αμίλητος
και χώματα της πατρίδας ασύρματα

Τις πληγές δεν μπορεί κανείς να σ’ τις πάρει

Μετρώ τον καιρό που λυγίζει στις άκρες
κι εκείνο που μέσα μου μεγαλώνει
καθώς ανεβαίνει ο ήλιος
και γλιστρούν καλοκαίρια πάνω σε ρόδες ζεστές

Το χώμα που μένει (2007) Δύο Ποιήματα .......Πάνος Κυπαρίσσης

ΝΙΚΟΣ, 1974

Γύρισε από τις στέππες του βορρά
με το κατράμι στην ψυχή
και ασήμια στα μαλλιά

Κοίταξε το σπίτι με ανάσα βαθειά
μέριασε τ’ απομεινάρια της θύρας
πέρασε στο άδειο, στη σιωπή

Ζούσε ένα τραπέζι στη μέση
με σανίδια σπασμένα
Εκεί το νερό, εκεί το ψωμί

Κάθησαν στη ράχη της βαλίτσας
έβγαλαν ένα μπουκάλι ρακί
Σκούπισε με τον αντίχειρα
ένα ποτήρι μικρό, ήπιε
Ήπιε κι η Βασιλική
Το γέμισε πάλι
σήκωσε τα μάτια κατά την οροφή
Πέρασαν ώρες αμίλητοι, καθιστοί

Νύχτωσε
Αποκοιμήθηκε η Βασιλική
κι αυτός λογάριαζε στον τόπο τον τόπο
με την ξετοπισμένη του ψυχή

Την άλλη μέρα βγήκε να ’δει·
ν’ ανασάνει η μνήμη
να κατεβεί απ’ το λαιμό, να καταπιεί

Κοίταζε ώρα δυό παιδιά
που τάιζαν, κυνηγούσαν πουλιά
Έγειρε στο σωρό μέσα στα ξύλα
έμειν’ εκεί

Έφυγε σαν μαύρος ήλιος
μ’ ένα φτεράκι ν’ ανοίγει ήσυχα
σε μια καινούργια χώρα, σκοτεινή

***

ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ

Δε διαλέγει τόπο
Σηκώνει στην τύχη κορμό
κλώνους, φύλλα, δύσκολο καρπό

Της σιωπής και της σκόνης
των άνυδρων εποχών
των ανέμων που δοκιμάζουν την αντοχή του

Δειλό και γενναίο
με σημάδια από μάχες στις πλάτες
πάντοτ’ εκεί
Αφύλαχτο σ’ αυτόν που θά ’ρθει
στον ίσκιο να σταθεί ή να το ρίξει

Κι αν βρουν οι ρίζες πέτρα, δεν πενθεί
Με δίχως φύλλα επιμένει
νά ’ρθουν πουλιά στ’ άλκιμα κλαδιά
να τ’ αντικαταστήσουν

Πάνος Κυπαρίσσης (βιογραφικό σημείωμα)

        Γεννήθηκε στην Οξυά Ιωαννίνων το 195. Σπούδασε Μαθηματικά και Φιλολογία

στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και Θέατρο στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης – Κάρολος Κουν.

Ηθοποιός και σκηνοθέτης στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Εργάστηκε, καθηγητής Φιλολογίας και Μαθηματικών στη Μέση Εκπαίδευση για μια περίπου δεκαετία.

        Γράφει ποίηση, δοκίμιο και μεταφράζει θεατρικά κείμενα. Ποιήματά, κείμενά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες του κόσμου. Τα ντοκυμαντέρ του «Τζουμέρκα» και «Κατεβαίνοντας στις Ακτές», καθώς και η μικρού μήκους ταινία του «Έωθεν» έχουν συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ασχολείται επίσης με τη γλυπτική και τη ζωγραφική και έχει παρουσιάσει έργα του σε ατομικές αλλά και ομαδικές εκθέσεις. 

Βιβλία του:

• 7 Ποιητές (συμμετοχή), ποιήματα, Καστανιώτης 1975
• Ο Καπνοπόλεμος, ποιήματα, 1977
• Το σοφό σαλιγκάρι, ποιήματα, Συμείον 1980
• Σημειώσεις ενός τηλεγραφητή, ποιήματα, Σπηλιώτης 1986
• Η άλλη φωτογραφία, ποιήματα, Ρόπτρον 1990
• Νησί δίχως φύλλα, ποιήματα, Λωτός 1992
• Φόδρες της νύχτας, ποιήματα, Καστανιώτης 1996
• Τα χειρόγραφα της βροχής, ποιήματα, Καστανιώτης 2003
• Το χώμα που μένει, ποιήματα, Καστανιώτης 2007


• Ευριπίδη Βάκχες, εισαγωγή – μετάφραση, Λωτός 1991
• Βεάκης, για την ιθαγένεια στην υποκριτική, μελέτη, Ρόπτρον 1991
• Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα Ματωμένος Γάμος, μετάφραση, Κέδρος 1998
• Αριστοφάνη Πλούτος, μετάφραση, Όμβρος 2001
• Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα Γέρμα, μετάφραση, Κέδρος 2008
• Τα Τιμαλφή Εκδόσεις Μελάνι ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ 2014

πηγή: http://www.giannena-e.gr/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/ekdiloseis/1biografiko%20Kyparisis%20Panos.aspx