ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ / Σταυραετός / Β.Α

 

 
Σκόρπια στο χρόνο τέφρα ότι απόμεινε από σένα
κι από τα μεγαλεία σου που είχαμε τόσο υποφέρει
ποιο πρώτο να διαλέξουμε από χρόνια σταυρωμένα
να πρωτοθυμηθούμε τι; Ποιος άραγε να ξέρει!
 
Μας εκδικήθηκες! Βουλή άνομου θεού! Κέρδισες ίσως
στιγμές ιδανικής ανθρωπολάγνης εμπαθείας
μας άφησες κληρονομιά το φρικαλέο σου μίσος
και μια απορία χαύνης για το μέλλον απαθείας.
 
Τώρα τη στάχτη σου πατάν οι αλεπούδες
κοπρίζουν πάνω της νυχτόλαλα τελώνια
την κατουράν ανάπηροι πολεμιστές παλιοί παπούδες
και τι τιμή! Την άνοιξη την κουτσουλάν τ’ αηδόνια.
 
Όμως το χρεωμένο πνεύμα η φωτιά δεν καίει
θρήνοι ακούγονται απ’ του Άδη τα κατώγια
δεν είναι η αμαρτωλή ψυχή της άγνοιας που κλαίει
πολιτικοί και δικαστές είναι που ήτανε λαμόγια.
 
                                                                          Β.Α.