πάνω από τα μαύρα σου μαλλιά πιτσιρίκα μου.
Μέρες φτιαγμένες από χαρά
περίμεναν τα θαύματα του ερωτικού απείρου.
Με το σακίδιο στην πλάτη γεμάτο ελπίδες
σχεδιάζαμε πάντα να ταξιδέψουμε
σε αθάνατους της φαντασίας κόσμους μαγικούς
χωρίς ποτέ να ξεκινάμε.
Η πεζή ζωή έστελνε δίπλα μας
κηδείες παλιών ερώτων ζευγαρωτές λευκόμαλλες
κουτσές και σφιχτά αγκαλιασμένες.
Φοβόμουν το χρόνο και προσπαθούσα
να κερδίσω στιγμές λίγης εξώχρονης χαράς.
Σου έλεγα φίλησέ με αλλά μη με σκοτώσεις!
Και συ έλεγες όχι ακόμα!
Ώσπου οι αγαλμάτινες στιγμές
στους ερειπωμένους του έρωτα ναούς
ξεμείνανε από πιστούς και ιεροφάντες.
Οι λευκοί ερωδιοί ψηλά
συνέχιζαν των ταξιδιών τους κύκλους τους.
Πετροχελίδονα τριγύρω
την πρώτη μέρα της Δημιουργίας
είχαν φορτωμένη στα αιθέρια τα φτερά τους.
Φωτιές ανάβαν με πόνο και κουφαλιασμένα ξύλα
μέσα στις κρύες νύχτες της συνήθειας
για να ζεστάνουν την ψευτόδετη συμβίωση.
Τα κάρβουνα τα κόκκινα προφήτευαν την τελική τη στάχτη.
Και συ έλεγες όχι ακόμα!
Γερμένος πάνω στης μνήμης τους εξώστες
σε βιβλιοθήκες πέρα από το χρόνο
ανεβασμένος στης πνευματικές της φύσης τις κορφές
στις δόξες και στις καταβάσεις των μάταιων ανθρώπων
δίπλα μου σε είχα να μου λες !
Όχι ακόμα!
Στις τελευταίες του κόσμου τις στιγμές
όταν οι ήχοι ετοιμάζονταν να βγουν
μιας πένθιμης και αναστάσιμης καμπάνας
δίπλα εκεί ήσουν και συ
την ώρα που κρατούσα μες τα χέρια ένα γράμμα.
Όχι δεν ήτανε δικό σου
μα ήταν κάποιας που ήταν πάντα αληθινή
κι αληθινή αγάπη είχε στην καρδιά της.
Κι ως σύζυγος ιδανική
απ’ τη φονοκτονία σου την αργή με είχε γλυτώσει.
Και τότε είπες!
Να τώρα είναι η κατάλληλη η ώρα
και με ότι ήσουνα παντοτινά ταυτίστηκες.
Του είναι σου την ιδιότητα αποκάλυψες.
Ο χάρος ήσουν κάθε αγάπης αληθινής.
Και μια εκδίκηση βαθιά του εαυτού σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου