ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ /ΔΟΚΙΜΙΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Λουκάς Αξελός ΤΙΤΛΟΣ: Ρήγας Βελεστινλής: Πατέρας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και του Δημοκρατικού Πατριωτισμού

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ /ΔΟΚΙΜΙΟ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Λουκάς Αξελός

ΤΙΤΛΟΣ: Ρήγας Βελεστινλής: Πατέρας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και του Δημοκρατικού Πατριωτισμού

 

ISBN 978-960-303-304-2

ΣΕΛΙΔΕΣ: 250

ΤΙΜΗ: 14 ευρώ + ΦΠΑ

 

  Ο Ρήγας  είναι ο κατεξοχήν πόλος θετικής αναφοράς για τον νεότερο Ελληνισμό, αυτός που, χωρίς διάθεση υπερβολής, θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ως προπαρασκευαστή, αρχιτέκτονα, και πατέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και της Ελληνικής Δημοκρατίας. Στην παρούσα μελέτη, ο συγγραφέας-ιστορικός και κατεξοχήν μελετητής του Ρήγα Βελεστινλή Λουκάς Αξελός επικεντρώνεται στα βασικά στοιχεία του στρατηγικού του σχεδίου για την απελευθέρωση της Ελλάδας, που ως θεμέλιους λίθους του είχε τον Δημοκρατικό Πατριωτισμό και την βαθύτατη πεποίθησή του ότι πρέπει να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις.

  Τα καταληκτικά συμπεράσματα μιας μακρόχρονης έρευνας, που μετράει πλέον μισόν αιώνα, δεν είναι αναγκαστικά και σωστά, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας. Εντούτοις αποτελεί, πλέον, πραγματικότητα ότι αν και υπό μίαν έννοια, κυρίαρχη φαντάζει να είναι η άποψη που αντιλαμβάνεται τον Ρήγα ως μέγα εθναπόστολο και

εθνομάρτυρα, η συστηματική ιστορική έρευνα, αλλά και η αντίληψη κορυφαίων προσωπικοτήτων του νεοελληνικού βίου, συγκλίνουν χωρίς να υποβαθμίζουν κατ’ ελάχιστον τα παραπάνω χαρακτηριστικά, να τοποθετούν δηλαδή τον Ρήγα στην πραγματική του θέση. Αυτή του πατέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και Δημοκρατίας.

   Το βιβλίο του Λουκά Αξελού είναι σταθμός στην μελέτη του Ρήγα Βελεστινλή, γιατί αποτελεί μια τεράστια προσπάθεια συνολικής σφαιρικής εξέτασης και επανεκτίμησης από την σκοπιά του σήμερα ενός κορυφαίου εκφραστή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, που έθεσε στην εποχή του θεμελιακά ζητήματα ελευθερίας, ισοπολιτείας, κοινωνικής δικαιοσύνης και πολιτισμικής και ανθρώπινης ταυτότητας, που παραμένουν, δυστυχώς, ζητούμενα και στην δική μας εποχή, όπως συγκεκριμένα επισημάνει ο καθηγητής στα Πανεπιστήμια Μπέρμινχαμ και Θεσσαλίας, Χρίστος Αλεξίου.

 

 

Για την έρευνα και την μελέτη του Λουκά Αξελού αναφορικά με τον Ρήγα Βελεστινλή έχουν, μεταξύ άλλων, γραφτεί:

 

Ο Λουκάς Αξελός δικαιούται... «δια να ομιλεί» για τον «μέγα εθναπόστολο και εθνομάρτυρά» μας, τον οποίο προσφυώς αποκαλεί πατέρα της ελληνικής ανεξαρτησίας. Και δικαιούται, χάρη σε δυο αλληλοσυμπληρούμενες ιδιότητές του:

αφενός, εκείνη του ιστορικού που έχει αφιερώσει με όλους τους όρους της επιστημονικής εγκυρότητας κάποιες δεκαετίες γόνιμης ερευνητικής μελέτης όλων των διαστάσεων και πτυχών της ζωής και του έργου του, αφετέρου, εκείνη του πολιτικού διανοούμενου του αδογμάτιστου αριστερού διανοούμενου, που, αξιοποιώντας υποδειγματικά το σύνολο των γνωστικών δεδομένων προβαίνει σε ερμηνευτικές αναγωγές της ίδιας της βαθύτερης λογικής του Ρήγα, μακράν προσαρμοστικών παραναγνώσεων και σκόπιμων ιδεολογικοποιήσεων.

 

Λαοκράτης Βάσσης, φιλόλογος, συγγραφέας

 

Ο συγγραφέας Λουκάς Αξελός συμβάλλει στις έρευνες και μελέτες περί Ρήγα  Βελεστινλή, με τον χαρακτηρισμό του Ρήγα ως πατέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, με την έρευνά του σχετικά με την παρουσία του όρου «πατρίς» στο Σύνταγμα του Ρήγα, στοιχειοθετώντας στη συνέχεια τον Δημοκρατικό Πατριωτισμό του, και με την τεκμηριωμένη θέση του πως ο Ρήγας στήριζε την επανάστασή του στις γηγενείς, ντόπιες δυνάμεις. Και δικαίως ο Λουκάς Αξελός, κατατάσσεται στους ιστορικούς συγγραφείς του Ρήγα, και είναι συνεχιστής του Δασκαλάκη και του Βρανούση.

 

Δημήτριος Καραμπερόπουλος, δρ. ΕΚΠΑ, συγγραφέας,

πρόεδρος Ε.Ε.Μ. «Φ.Β. Ρήγα»

 

Η μελέτη του Λουκά Αξελού, εκτός από την επαρκέστατη αξιοποίηση του υπάρχοντος ερευνητικού υλικού, οδηγεί επιτυχώς και αβίαστα τον αναγνώστη της στα επίκαιρα ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα του παρόντος. Πράγματι, προβλήματα που συνδέονται με τις σύγχρονές μας διεργασίες σε εθνικό και διεθνές επίπεδο ανιχνεύονται αφετηριακά στη ριζοσπαστική προβληματική του Ρήγα, με τρόπο ενδελεχή και επιστημονικά πειστικό. Πιστεύω ότι το σημαντικότερο κατόρθωμα του βιβλίου είναι ότι ξανάφερε στην επικαιρότητα το έργο του Ρήγα αποδεικνύοντας με απόλυτα τεκμηριωμένο τρόπο πόσο αναγκαίο είναι το παράδειγμά του, πόσο σύγχρονος είναι ο στοχασμός του στις σημερινές συνθήκες.

 

Γιώργος Μανιάτης, καθηγητής ΕΚΠΑ, συγγραφέας

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΟ / Σταυραετός / Β.Α

 

 

(ΟΤΙ ΔΕ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΠΟ ΑΓΝΟΙΑ ΠΟΤΕ)

 

Λες αγάπα με!

Τι στον κόρακα να αγαπήσω από σένα;

τις ώρες που χρειάζεσαι

μαδώντας ένα κεφάλι χωρίς σκέψη

να ετοιμαστείς μπροστά στον καθρέφτη

τις ώρες που περνάς μπροστά στη βιτρίνα

μόνο και μόνο για να εξαπατάς τον εαυτό σου

ή τις ώρες που με ένα τηλέφωνο στο χέρι

σκοτώνεις τον καιρό σε ένα καφέ;

Και γιατί να σε αγαπήσω

τι μου έκανες τι μου χάρισες ανιδιοτελώς;

Λες αγάπα με

γιατί ένοιωσες πως έχω λεφτά

αξιοπρέπεια τίτλους δύναμη

ότι δηλαδή βοηθάει στο καταστροφικό σου έργο

και βάζεις ενέχυρο τα φτηνά σου ανταλλάγματα

ένα κόλπο που πιάνει αιώνες τώρα

και πας να εξαργυρώσεις ένα φτηνό

και ακάθαρτο μαγνητισμό

με ανέσεις πολυτέλεια και ευκαιρία για σπάταλη ζωή.

Χαμογελάς περιμένοντας ψηφιακό κωδικό

με φιλάς για να σφραγίσεις τις καταθέσεις σου

στη θυρίδα του μεγάλου υπνωτισμού

με πιάνεις για να μη σου φύγω.

Λες αγάπα με

και τραγουδάς νανουρίσματα να κοιμηθώ

αφαιρείς τα πάντα γύρω μου σαν την Κίρκη

για να υπάρχεις μόνο εσύ

μυρίζεις λουλούδια για να δείχνεις ευαίσθητη

κι απ’ την άλλη γδέρνεσαι με ελαφρόπετρες

ξετσινοριάζεσαι τρυπιέσαι βγάζεις κάλλους

αγοράζεις ανύπαρκτα εσώρουχα

βάφεσαι σαν ινδιάνος

έτοιμη για τον ερωτικό πόλεμο.

Κι όταν νομίζεις πως πέτυχες το σκοπό σου

περιμένοντας περισσότερα λες σ’ αγαπώ!

Και τότε μου θυμίζεις

εκείνον τον παμπόνηρο πρώτο << αθώο >> έρωτα

που είχε τα ίδια σκεπτικά με σένα

και μου είχε πει << Ω πόσο σ’ αγαπώ >>

κι έλαβε την αιώνια απάντηση

του ολοκληρωμένου αν και σε πτώση ανθρώπου.

<< Στ’ α@@@@@α μας ποιος σου το ζήτησε

ποιος σου είπε

ότι μια τέτοια ανάγκη έχω

από ένα απερίσκεπτο

των ψυχών χρονοκτονικό τυχαίο σαν εσένα όν.

 

                                                                              Β.Α.

ΜΑΡΙΑΝΘΗ / Γιώργος Αλεξανδρής

Μύριζες άνθη.
Μοσχοβολούσες άνοιξη. Και νιότη.
Έλαμπες φως.
Ανατολίτης ήλιος .Και Θεός.
Κίναε στα μάτια σου η ζωή,
κι έφτανε ως το χαμόγελό σου.

Κάλεσμα ψυχής.
Τρεμάμενα χέρια. Βέβαια.
Φλογισμένα πρόσωπα. Ικεσία.
Και συμπτύξαμε την αιωνιότητα
σε μια άχρονη στιγμή
μ’ ένα ανεπιτήδευτο φιλί.

Ήσουν φωτιά. Κι αγέρι.
Δραπέτευες στον καιρό.
Πνεύμα. Αλαζονικό αερικό.
Δίχως αρχή και τέλος.
Σημάδι της φυγής και της σιωπής,
κόρη και ταίρι της επιστροφής.

Έφευγες σαν παιδί.
Δρασκέλιζες στον παράδεισο. Και στη ζωή.
Την προλάβαινες.
Κι έτρεχα το κατόπι σου,
να  ’μολογήσω της χαράς
στη γη για να χωρέσω.

ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΑΝΕΜΟΣ / Αντώνης Περδικούλης

Χὠμα είμαι..ένα χνάρι

σε λασπωμένο δρόμο

πού θα ξεράνει ο ήλιος…

Άνεμος είμαι.. μια γραμμή

σ’άσπιλο ουρανό

πού θα χωθεί στα νέφη.

Αντώνης Περδικούλης

Η ισόβια στιγμή / Οδυσσέας Ελύτης

 

Από τη μυρωδιά του χόρτου,
από την πύρα του ήλιου πάνω στον ασβέστη,
από το ατέρμονο φιλί,
να βγάλεις έναν αιώνα·
με θόλο για την ομορφιά
και την αντήχηση όπου σου φέρνουν οι άγγελοι
μες στο πανέρι, τη δρόσο από τους κόπους σου,
όλο φρούτα στρογγυλά και κόκκινα·
τη στενοχώρια σου, γεμάτη πλήκτρα
που χτυπούν μεταλλικά στον άνεμο
ή σωλήνες ορθούς που τους φυσάς καθώς αρμόνιο
και βλέπεις να συνάζονται
τα δέντρα σου όλα, δάφνες και λεύκες,
οι μικρές και μεγάλες Μαρίες
που κανείς, πάρεξ εσύ, δεν άγγιξες·
όλα μία στιγμή,
όλα η μόνη σου αστραπή
για πάντα.

Η άμμος που έπαιξες όπως με τη ζωή σου,
η Τύχη και τα στέφανα
που άλλαξες με την παντοτινή σου άγνωστη,
ο καιρός, ο ανίσχυρος εχθρός,
αν έχεις κατορθώσει μια για πάντα,

ΟΝΕΙΡΟ / Γιώργος Αλεξανδρής

 

Χόρεψες νύμφη στην αυγή,
λίγο πιο πάνω από τη γη.

Τα μάτια σου, βαθύσκιωτα υγρά,
πλημμύρα τα ξέπλεκα μαλλιά.
Το γέλιο σου, σπάταλο λευκό,
χαμήλωνε τον ουρανό.

Καθάριο στη βρύση το νερό,
άκουγε η γη μουρμουρητό.

Έσκυβες και έπαιρνες δροσιά,
γεμάτες οι χούφτες σου αντηλιά.
Άπλωνες και μου ’δινες να πιω,
ανάσα, ζωή απ’ τον καιρό.

Στρωμένο κρεβάτι νυφικό,
σε  κάμπο πράσινο ανοιχτό.

Κόκκινο κρασί μες στο κανάτι,
μεθύσι η κάθε μας γουλιά.
Άνοιγες τα χέρια σου φτερά,
για να χωρέσει η αγάπη.

Και πέρα εκεί στην απλωσιά,
έπαιζαν τ’ ανέμου τα παιδιά.

Κατέβηκαν στην ακροποταμιά
κι άλλαζαν τα σύννεφα φιλιά.
Πώς έγινε και πήραν τη μορφή σου,
κι έτρεξα κι εγώ για το φιλί σου;

               Γιώργος  Αλεξανδρής

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΣΤΡΟΥ / Σταυραετός / Β.Α

 

 
Χθες τριγυρνούσα
όπως όλες τις καθαρές και ξάστερες βραδιές
μες τη βαθιά του σύμπαντος τη νύχτα.
Γαλαξίες και Ήλιοι μακρινοί ήταν η τέρψη της ψυχής μου.
Οι δίνες των άλλων άστρων
που αναμόρφωναν τους χρόνους τους
έδιναν μια πολύχρωμη νότα στο νυχτερινό περίπατο.
Φώτα μπλε κόκκινα κίτρινα ροζ
χόρευαν στο ρυθμό των γεωμετρικών σχημάτων.
Υπέρλαμπρα άστρα τραγούδαγαν
στον αστερισμό του Κύκνου και του Μαγγελάνου.
Πλησίασα ένα πανέμορφο πολύχρωμο νεφέλωμα.
Μαγνητικές ροές σχημάτιζαν τα μαλλιά του
φωτεινές αντανακλάσεις τα μάτια του
και οι ακτίνες ενός κόκκινου κοντινού άστρου νάνου
το κερασένιο στόμα του.
Ένοιωσα μια ήρεμη έλξη και πλησίασα πιο κοντά.
Κάτι έσφιγγε απαλά τους ώμους μου
και η βαριά ηλεκτρισμένη μου ατμόσφαιρα
γίνονταν όλο και πιο ελαφριά
και άρχισα να προχωρώ μέσα στο κορμί του.
Κάποια στιγμή αφού χάθηκε η πρώτη ομορφιά
βρέθηκα μπροστά σε μια μαύρη τρύπα
που είχε τρομερές ελκτικές δυνάμεις
κι αφού έσπασα το φραγμό της εισόδου
βρέθηκα μέσα σε ένα υγρό σκοτεινό χάος
και άρχισα να χάνομαι και να σβήνει η λάμψη μου.
Το απατηλό νεφέλωμα
που έκρυβε καλά τη μαύρη τρύπα
είχε αρχίσει τη διάλυση της υπάρξεώς μου
με απώτερο σκοπό το μετασχηματισμό μου
σε μια νέα ύπαρξη χωρίς προηγούμενη μνήμη.
Τελευταία στιγμή κατάφερα να ξεφύγω
από αυτή την επιτηδευμένα γαληνεμένη βαρυτική έλξη
χάνοντας όμως αρκετό από το φως μου.
Τριγύρω μου δισεκατομμύρια μαύρες τρύπες
κατάπιναν μικρά και μεγάλα αστέρια
που δεν ξέραν τα μεγάλα μυστικά του σύμπαντος
και δημιουργούσαν τα καινούρια στέλνοντάς τα
σε ένα διαφορετικό χρόνο και χώρο.
Πολλά από αυτά επεδίωκαν να μπουν μόνα τους
μες τις μαύρες τρύπες για να μετασχηματιστούν
επειδή δεν άντεχαν τη μοναξιά τους.
Είναι κοινό μυστικό των έμψυχων υπάρξεων
το ότι στο σύμπαν
νοιώθει κάθε όν φοβερή μοναξιά εκτός αν
γνωρίσει το Δημιουργό Του
που είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.
Και έτσι γεμίζει  η ψυχή του
με την αιώνια της αγάπης Του ύπαρξη
που ποτέ δεν τελειώνει στους ατελεύτητους αιώνες.
 
                                                                          Β.Α.

Δήμητρα Κωτούλα «Για να βγάλουμε την αιωνιότητα»

Αλέξιος Μάινας, Προσκόμματα και ποιμαντικές λύσεις για την κατάβαση της αγέλης στον κάμπο σε περίπτωση αντάρας, Μικρή Άρκτος, Αθήνα 2021.

Εισάγοντας στη γραφή του Αλέξιου Μάινα 

 https://mag.frear.gr/gia-na-vgaloyme-tin-aioniotita/

(Ν. Καρούζος, Ποιήματα Α’ και Β’) Για τον Ιησού Χριστό

 «Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.

Είχε συνάξει λίγα φύλλα

ένα κλαδί γεμάτο φως

είχε πονέσει.

Και τώρα χάθηκε…

Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος

αγγίζει νέους ουρανούς

η προσευχή του μάχη.

Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.»

 

«Με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς εφέτος

προς την Ανάσταση

παραμερίζει πανέρια τεράστια

γιομάτα βιολέτες

σπρώχνει τους αέναους παπάδες

τινάζει νευρικά προς τα πίσω τη μαλλούρα του

το γεγονός είναι ολοφάνερο: βαρέθηκε».

 

-«Τίποτα δεν αγγίζει τις απριλιάτικες βιολέτες; τίποτα-: μονάχα ο ακάνθινος Ιησούς.»

 

 

-«Το άφθαρτο ξύλο: Ο σταυρός είναι δυο επιθυμίες. Η μια επιθυμία που ερωτεύτηκε τα ουράνια σμίγει και σταυρώνεται με την επιθυμία καθώς διασχίζει τη γη. Κι ο Χριστός στο Έαρ Σταυρωμένος.»