ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Η απουσία σου
μαύρη τρύπα
που στο κενό
με βυθίζει.
Μνήμη αβάσταχτη
τα φιλιά σου που σαν χείμαρρος
μ'ανάσταιναν.
Η προσμονή σου
ωκεανός από δάκρυα
που στέγνωσαν στη λήθη.
Έφυγες και την ανάσα μου
λεηλάτησες.
Λαχταρώ να ζήσω πάλι
το γλυκό σου ψέμμα,
χάρισε μου τα φτερά
ουρανέ μου.

Julie Tsorou (Παναγιώτα Τσορού)

.

Η νύχτα, της Χριστίνας Γαλιάνδρα

Γυναίκα ντυμένη στα μαύρα.

Αλητεύει όταν εσύ κλείνεις τα μάτια σου.

Όταν παραδίδεις τα σκήπτρα της μέρας σου στ’ όνειρο...

Όταν ακουμπάς στο προσκέφαλο έγνοιες ασήκωτες.

Εκείνη τότε βγαίνει.

Στολίζεται μ’ άστρα , αρωματίζεται μ’ άνθη κι αλητεύει.

Πολλές φορές κάνω πως κοιμάμαι και τη χαζεύω.

Δε θέλω να με πάρει χαμπάρι ...

Μ’ αρέσει να την παρατηρώ.

Να φοράει τα γοβάκια της , τη δαντελωτή μαύρη τουαλέτα της και να χορεύει στα σύννεφα τον χορό της ειρήνης.

Είναι η ώρα που οι καρδιές ξεκουράζονται.

Που οι ανάσες βαδίζουν αργά και οι σκέψεις σταματάνε να σου τριβελίζουν το

μυαλό.

Για αυτό την αγαπώ...

Κρατάει βουβή τη σιωπή του σύμπαντος στα χέρια της.

Και πριν φύγει, μια υπόσχεση θα ακουμπήσει στα κλειστά σου τα μάτια.

Να βλέπεις το φως της ημέρας μέσα απ’ τις γρίλιες του σκότους σου...

Κοράκια της Χριστίνας Γαλιάνδρας

Μου παν να διευρύνω τους ορίζοντες του μυαλού μου.

Να χαράξω δρόμους κι ας μην υπάρχουν μονοπάτια.

Να βαφτίσω θεούς και να ξεβαφτίσω ανθρώπους.

Να προσκυνάω εκεί που μουντζώνω.

Να γελάω εκεί που λυπάμαι και να πατάω

εκείνους που πέσανε για να φαίνομαι ψηλότερη...

Χαμογέλασα για να μη βρίσω.

Έφυγα για να μη σιχτιρίσω.

Σφάλισα τα μάτια για να μην κλάψω.

Από τότε έχω να τους δω...

Και σαν ερημίτης διασχίζω την έρημο

παρατηρώντας τα κοράκια που…

αδημονούνε τη σάρκα μου.

Δραπέτευση της Χριστίνας Γαλιάνδρας

Συγχώρεσέ τον.

Δε ξέρει τι γράφει απόψε!

Έπιασε το στυλό και έκανε μουτζούρες στην αρχή.

Ύστερα άρχισε να γράφει γλυκά να σε καλοπιάσει.

Μετά άρχισε τις απειλές και στη συνέχεια να βρίζει.

Τώρα παρακαλάει σπαραχτικά.

Γονατίζει το σώμα του και ακολουθεί κι η ψυχή του.

Η ανυπόταχτη.

Η γεμάτη εγωισμό μέχρι χτες.

Σέρνεται μπρος στα πόδια σου να κερδίσει τη λύτρωση.

Να πάρει απ' την καρδιά σου καρδιά.

Να δέσει το μυαλό σου με το δικό του.

Να τρέξει στις φλέβες σου η πνοή του.

Αλλά είναι αργά.

Οι κύκλοι τελειώσανε.

Ευθεία υπάρχει στο βάθος του δρόμου.

Κι αν μόνη σου τον βαδίζεις είναι γιατί μόλις

δραπέτευσες απ' τη φυλακή των προσδοκιών σου.

Βήματα

Στα βήματά σου ξαγρυπνώ
φως μου μη χάσω ένα
Γι αυτό πιστά ακολουθώ
φόβο μη ζεις κανένα.
Σ’ όλες τις μέρες που περνούν
τάζομαι στ’ όνομά σου. 
Αφέντρα μα και σκλάβα σου γίνομαι στα φιλιά σου
Μάτια γλυκά μου και έρωτα
Πως λάμπεις στο σκοτάδι -
Πως έγινε και ύφανες αγάπη μες στο δάκρυ !

Χριστίνα Γαλιάνδρα

Ξελόγιασμα

Έναν άνεμο κλέφτη ερωτεύτηκα.
Ήρθε ξαφνικά και τα πήρε όλα.
Σκέψεις , λόγια , πόνους...
Μπήκε αθόρυβα απ' το φεγγίτη του νού και φύσηξε λήθη.
Μ' όλη του τη δύναμη πέταξε τα φύλλα των δακρύων μου
κι όλα τα σκουπίδια των χρόνων μου πολύ μακριά.
Ένας άνεμος αλήτης με ξελόγιασε.
Σκέπασε το κορμί μου με την ανάσα του κι ανατρίχιασα.
Γέμισε τη ψυχή μου δροσιά κι άρχισαν ρίζες αγάπης να φυτρώνουν.
Τώρα κάθε μέρα περιμένω τα άνθη τους.
Να στολίσω τα μαλλιά μου.
Να γεμίσω τα χέρια μου...
Γιατί άνεμος κλέφτης με πλάνεψε
και σε άνεμο κλέφτη ανήκω...

Χριστίνα Γαλιάνδρα

Άφεση

Χρόνια γνωρίζω τη συγχώρεση.
Το πόσο ανακουφιστική είναι και πόσο αναγκαία για τη συνείδηση.
Ώσπου άρχισα να συγχωρώ.
Πρώτα πρώτα συγχώρεσα τη θάλασσα , που με χωρίζει απ' τις στεριές.
Τα βουνά , που στέκουν θεόρατα μπροστά μου.
Τον ουρανό, που με κρύβει απ' το θεό .
Το κρύο που με πιρουνιάζει και τη βροχή που με μουσκεύει.
Και τότε θύμωσαν.
Αγρίεψαν πολύ.
'' Ποια είσαι εσύ που τάχα άφεση μας δίνεις ? ''
Η θάλασσα σηκώθηκε να με πνίξει.
Τα βουνά τραντάχτηκαν απειλητικά.
Ο ουρανός μαύρισε τον ήλιο μου.
Το κρύο μου τσάκισε τα κόκαλα και η βροχή μούλιασε τη ψυχή μου .
Έπεσα λιπόθυμη μπροστά τους.
Σχεδόν νεκρή .
Δεν πρόλαβα να πω πως ένα τίποτα είμαι.
Άνθρωπος μικρός.
Κλωστή που σπάει.
Κόρη θεού χωρίς θαύματα.
Μα δεν πειράζει.
Με τη συνείδηση καθαρή θα φύγω.
Θα την κρατώ απ' το χέρι κι αν με ρωτήσει που πηγαίνουμε ,
σε έναν Παράδεισο θα της πω.
Σε έναν Παράδεισο δικό μας.

Χριστίνα Γαλιάνδρα

Άναψες / ποίημα της Χριστίνας Γαλιάνδρα

Άναψες το κερί και χάθηκες.
''Μαζί θα προσευχόμαστε ''είπες...
Αλλά δεν το κανες.
Μάλλον δεν βρήκες το θεό σου ακόμα.

Άναψες το κερί και το προσέχω.
Να καεί σαν την καρδιά μου.
Ολόκληρο.
Αλλιώς δεν έχει αξία η αγάπη.

Άναψες το κερί δίχως εικόνισμα
χωρίς λιβάνι
και πάνω στον πόνο μου
τάζω τα πάντα για χατήρι σου.

Άναψες το κερί και έφυγες.
Μα άναψες και μένα...
Για να φωτίζω τα βράδια σου,
τις σκέψεις σου
κι όλα τα βήματα που διάλεξες να κάνεις.

Σκιά του δάσους

Ήρθε κι αυτό το καλοκαίρι

Με τον καλό σκοπό του ταξιδιού

Στον τόπο τούτο τον ηλιοκαμένο. 

Μα η πύρινη φιγούρα της σκιάς του δάσους

Μάτωσε βίαια τις πλαγιές απ' άκρη σ' άκρη

Καταβροχθίζοντας την χλόη

Πεύκα, νυφούλες μυγδαλιές, σχίνα, σπατζιές και τριμιθιές, ασημωμένες αιωνόβιες ελιές

Θυμάρια, ρίγανη και μέντα

Όλα στολίδια του νησιού αρωματικά

Σύμβολα ζωντανά, μοναδικά

Λόφοι πια ολόγυμνοι

Θωπεύουν το λίκνο του τζίτζικα

Της πέρδικας το μονοπάτι 

Του σπουργιτιού τ' ανήσυχο φτεροκόπημα.

Τώρα πια το τοπίο σκοτεινό

Μαύρη καμμένη αγκαλιά από κλαδιά π' επέμειναν να θυμίζουν πως εδώ ζούσε παραδεισένια φύση.

Μικρό πουλί στο ξέφωτο

Έλα και πες μου τον καημό σου...

Άντρια Γαριβάλδη

Ύμνος προς την Υγεία. / Αρίφρων ο Σικυώνιος

«Ὑγίεια, πρεσβίστα μακάρων μετὰ σοῦ ναίοιμι τὸ λειπόμενον
βιοτᾶς, σὺ δέ μοι πρόφρων σύνοικος
εἰ γάρ τις ἢ πλούτου χάρις ἢ τεκέων εἴης·
ἢ τᾶς ἰσοδαίμονος ἀνθρώποις βασιληίδος ἀρχᾶς ἢ πόθων,
οὓς κρυφίοις Ἀφροδίτας ἄρκυσιν θηρεύομεν,
ἢ εἴ τις ἄλλα θεόθεν ἀνθρώποισι τέρψις ἢ πόνων
ἀμπνοὰ πέφανται,
μετὰ σεῖο, μάκαιρ' Ὑγίεια,
τέθαλε πάντα καὶ λάμπει Χαρίτων ἔαρ·
σέθεν δὲ χωρὶς οὔ τὶς εὐδαίμων ἔφυ»

Μετάφραση 

«Υγεία, πιο σεβάσμια μεταξύ των μακάρων,

μαζί σου ας κατοικήσω το υπόλοιπο της ζωής μου,

ας είσαι εσύ η πρόθυμη σύνοικός μου παρά του πλούτου ή των γονέων η χάρη. 

Είτε τη βασιλική εξουσία, που είναι ίση με τους θεούς για τους ανθρώπους,

ή πόθους με τα κρυφά της Αφροδίτης δίχτυα κυνηγούμε, 

είτε άλλη χαρά ή από τον πόνο ανακούφιση

οι θεοί φανερώνουν στους ανθρώπους,

μαζί σου, μακάρια Υγεία, όλα θάλλουν και των Χαρίτων λάμπει η άνοιξη. 

Χωρίς εσένα κανείς δεν υπήρξε ευδαίμων. 

μτφ. Παντελής Γκολίτσης