Δημήτρης Α. Δημητριάδης
Έαρ υποφώσκει.
Οργιές ανοιχτά ορκίζονται βλαστοί νεαροί
λαμπυρίζει το άλας
όνειρα σπινθηρίζουν κι άροτρα και σπαθιά
φρέσκος αέρας θα πνεύσει.
Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016
Δημήτρης Α. Δημητριάδης (μικρή αναφορά)
Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης
γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας και ζει στη Θεσσαλονίκη. Έχει
εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές και συνεργάζεται με πολλά περιοδικά κι
εφημερίδες («Μανδραγόρας», «Ένεκεν», «Ίαμβος art», «δίοδος» κ.α.). Είναι μέλος του
Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων και της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.
Έργα του: Χωρίς σύνορα, ποίηση
Τα ηχεία του κίνητρου και της υποταγής, ποίηση
Απέναντι, ποίηση
Τα μπλουζ είναι κόκκινα, ποίηση
Café republic, ποίηση
Τελεία και παύλα
Δημητριάδης Α. Δημήτρης
Ι.
Μακάριοι οι υποτελείς
έρποντες
λείχοντες
καρφώνοντες
ότι αυτοί «εξουσιάζουσιν».
ΙΙ.
Ουδείς συμβιβασμός.
Μηδενική ανοχή.
Ούτε καλημέρα στους προσκυνημένους.
Φιλοσοφώντας
Δημήτρης Α. Δημητριάδης
Είμαστε όλοι καλά Μαρία.
Κανείς δεν ξερίζωσε τα σπλάχνα του
κανείς δεν τσάκισε τη σιωπή του
ούτε πνίγηκε στο ποτάμι.
Είμαστε όλοι καλά
και μετράμε τις μέρες φιλοσοφώντας
φιλοσοφώντας
φιλοσοφώντας.
Με ψεύδος
Δημήτρης Α. Δημητριάδης
Και πάνω απ’ όλα το ψεύδος.
Με ψεύδος διδάσκονται τα παιδιά
με ψεύδος διαμελίζεται η ζωή μας.
Τυραννία δεν άφησαν
Δημήτρης Α. Δημητιάδης
Αχ αυτοί οι διανοούμενοι
οι αρχάγγελοι
οι ανύσταχτοι υπερασπιστές του φωτός
τυραννία δεν άφησαν
να μην υπερασπιστούν με πάθος.
Το μαύρο φως
Δημήτρης Α. Δημητριάδης
Ήλθε ένα σκοτάδι πνιγηρό
αλκοολούχο
πληκτροφόρο
υπόγειο σκοτάδι
το μαύρο φως που κουβαλάμε μέσα μας.
Σπασμένο κέλυφος ταξιδεύω
Δημητρης Α. Δημητριάδης
Κι όλο χάνομαι μέσα σε σύρματα
και βλέπω σταυρούς
φλεγόμενα σταυροδρόμια
ποτάμια αίματος
τα όνειρα έπαψαν να μ’ επισκέπτονται
στα φεγγαρόφωτα του ύπνου
οι γείτονές μου νεκροζώντανοι
ηχηροί σκελετοί
απλώνουν το χέρι τους και γίνεται μαχαίρι
σαν πληγωμένο ερπετό γλιστρά ο καιρός
χωρίς χρώματα
χωρίς πουλιά περαστικά
σβήνουν τα λόγια κι ας μη φυσάει
κι όταν φυσάει
ένα ακύμαντο κύμα τα σβήνει
βουνά από μπετόν μ’ ανασκάπτουν
μου σκεπάζουν τα βλέφαρα
το κορμί μου πονά
αιμορραγεί ασταμάτητα
θέλω να σ’ αγγίξω αγάπη μου
αλλά σηκώνεται αέρας και κουρνιαχτός
με παρασέρνουν
σπασμένο κέλυφος ταξιδεύω
θρηνώντας για τις αμαρτίες του είδους μου
χρόνια τώρα θρηνώντας
για τη γέννησή μου.
Χρόνια της Κάμψης
Δημήτρης Α. Δημητριάδης
Κομμάτια χρόνια
δαπανημένα
με τους σκυφτούς
τους σκυφτούληδες
να κάνουν παιχνίδι.
Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2016
ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΕΣ ΜΝΗΜΕΣ
Αλεξανδρής Γεώργιος
Σώπαινες.
Ικετευτικά. Λεύτερη και ολοκληρωμένη.
Και τι τάχα να ’λεγες για της ζωής τη μαγεία ;
Πως είναι τα όνειρα φυγή
κι οι πεθυμιές μια δίκη;
Έτσι κι αλλιώς οι αναμνήσεις σου,
γύρισμα είναι κι αγύρτισσα ηχώ.
Αφουγκραζόσουν.
Ανεπίληπτα. Τον πειρασμό και τον πόθο.
Και πώς να μετανιώσεις για το λυτρωμό;
Ψεγάδι η φρόνηση του νου
και γδικιωμός η ελπίδα.
Ακόμα και το σύναγμα των καιρών,
πέρασμα είναι και ορμήνια.
Ομολογούσες.
Απειθάρχητα. Τις απειλές και την απώλεια.
Και πώς να δεχτείς την παραίτηση υποταγή;
Δέηση της στέρησης η οδύνη
και η συμμόρφωση έλεος και ευχή.
Αφού είναι οι αλήθειες σου απόκρυφες σπονδές,
ταξίδεμα ανάπλωρο κι απάγκιο.
Ξαφνιαζόμουν.
Απολογητικά. Για τους ύμνους και τους όρκους.
Και πώς την παραφορά, χαρά να μη λογιάσεις;
Νάμα και χάρη η ζωή
κι ο έρωτάς σου, έμπνευση και θαύμα.
Γιατί στον πανικό της αιωνιότητας,
στέργουν ανυπόταχτες μνήμες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)