θα βραχούμε

του Νίκου Καμπά 

Κάθε μέρα η ομιλία τριγυρνά,

μα,  το "σ΄ αγαπώ" σαν βλέπεις να κρεμιέται πια στο στόμα,

πιάνομε στα γέλια, τρέμει,κοκκινίζω και ξανά

                                                     αύριο τα ίδια ακόμα.

Όταν παίζουν στ΄ ακρογιάλι είδατε μικρά παιδιά;

Τρέχουν και το κύμα, μέσα που τραβιέται, κυνηγούνε.

Κάνει να γυρίσει πίσω; Έξω εις την αμμουδιά,

                                                    όσο τέλος....να βραχούνε.

Με το κύμα της αγάπης έτσι παίζομα τρελά

αν πιο μέσα πνίγοντ΄ άλλοι, στ΄ακρογιάλι εμείς γελούμε

ως την ώρα καλά πάει το παιχνίδι μας, αλλά,

                                                   μη σας μέλει....θα βραχούμε.

Ανατολή

 του Κωστή Παλαμά 

Γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα,

μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα,

λυπητερά,

πώς η ψυχή μου σέρνεται μαζί σας!

Eίναι χυμένη από τη μουσική σας

και πάει με τα δικά σας τα φτερά.

Σας γέννησε και μέσα σας μιλάει

και βογγάει και βαριά μοσκοβολάει

μια μάννα· καίει το λάγνο της φιλί,

κ' είναι της Mοίρας λάτρισσα και τρέμει,

ψυχή όλη σάρκα, σκλάβα σε χαρέμι,

η λαγγεμένη Aνατολή.

Mέσα σας κλαίει το μαύρο φτωχολόι,

κι όλα σας, κ' η χαρά σας, μοιρολόι

πικρό κι αργό·

μαύρος, φτωχός και σκλάβος και ακαμάτης,

στενόκαρδος, αδούλευτος, ―διαβάτης

μ' εσάς κ' εγώ.

Στο γιαλό που τού φυγαν τα καΐκια,

και του μείναν τα κρίνα και τα φύκια,

στ' όνειρο του πελάου και τ' ουρανού,

άνεργη τη ζωή να ζούσα κ' έρμη,

βουβός, χωρίς καμιάς φροντίδας θέρμη,

με τόσο νου,

όσος φτάνει σα δέντρο για να στέκω

και καπνιστής με τον καπνό να πλέκω

δαχτυλιδάκια γαλανά·

και κάποτε το στόμα να σαλεύω

κι απάνω του να ξαναζωντανεύω

τον καημό που βαριά σάς τυραννά

κι όλο αρχίζει, γυρίζει, δεν τελειώνει.

Kαι μια φυλή ζη μέσα σας και λυώνει

και μια ζωή δεμένη σπαρταρά,

γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα,

μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα,

λυπητερά.

Η φλόγα ( 5 ποιήματα από την Ποιητική Συλλογή) του Νεόφυτου Παπαλαζάρου

Mη με σκοτώνεις

Tώρα που το χαμόγελο έσμιξε στα χείλια μου,

μη με σκοτώνεις,

γιατί κομμάτια κι αν γίνω, θα ανασυγκροτούμαι,

και σαν φάντασμα θα πλανιέμαι,

διαπερνώντας βουνά και κάμπους που

τα μάτωσε η οργή μου,

σε πολιτείες και χωριά, που σαν σίφουνας

διαπερνά ο θυμός μου.

Tώρα που πήρα το άπειρο ύψος μου

μη με σκοτώνεις.

Πράξη επί σκοπού

Mε θυμό με κοιτούν οι νεκροί μου,

ντυμένοι στ’ άσπρα τους πουκάμισα,

βαμμένα στο αίμα.

Στην επέτειο του πρόωρου τους χαμού,

επιλέξαμε να τους σκοτώσουμε ξανά και ξανά,

χωρίς ντροπή, μα προπάντων χωρίς μνήμη.

Tο βλέμμα τους λυγίζει σίδηρο και μεις

αδιάφοροι κοιτάμε στο πουθενά.

Ξενομανία

Τη θέση του δοντιού που πέφτει,

την γεμίζουμε μ’ ένα δόντι χρυσό

και στο βραδυνό μας περίπατο,

δεν βγαίνουμε χωρίς χρυσά δακτυλίδια,

πανάκριβα σκουλαρίκια

και ρούχα ξενικά.

O χωρισμός

Tο φεγγάρι απόψε είναι πιο φωτεινό,

λες και μας στέλνει

το στερνό του αντίο,

στ’ ατέλειωτα βράδια του αναπόφευκτου χωρισμού,

αγγελιοφόρος μιας μακρινής αγάπης.

Θύμησες

Γράψε ένα στίχο,

τόσο δα, που να χωρά την αγάπη μας.

Γράψε ένα στίχο,

γι’ αυτά που είχαμε και μας τα πήραν,

γι’ αυτά που τόσο αγαπήσαμε

και μας τα κατάστρεψαν.

Γράψε και για το φεγγάρι,

που δεν θα φωτίσει πια

                τη φτωχή μας γειτονιά.

Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσ/νίκης : Βραβεία 1969

Α’ βραβείο: «Πικρό παράπονο» (Δημήτρης Μπαξεβανάκης – Τζίμης Σταμπουλής / Αλέκος Σπάθης – Άκης Σμυρναίος)

Β’ βραβείο: «Εκείνη» (Γιάννης Βογιατζής – Πάνος Κόκκινος / Ηλίας Λυμπερόπουλος – Τόλης Βοσκόπουλος – Ζακ Ιακωβίδης)

Γ’ βραβείο: «Θα πάρω τ’ άλλο τραίνο» (Γιάννης Πετρόπουλος – Σάκης Παπανικολάου / Σάκης Παπανικολάου – Τάκης Αθηναίος)

Ειδικές διακρίσεις ερμηνείας: Λίτσα Σακελλαρίου – Πάνος Κόκκινος (Εκείνη) – Τώνης Στρατής

Βραβεία ενορχήστρωσης: Αλέκος Γεωργιάδης – Μενέλαος Σπάθης – Ζακ Ιακωβίδης

***

Α’ βραβείο: «Πικρό παράπονο» (στίχοι)  Άκης Σμυρναίος)

https://www.youtube.com/watch?v=D1OmYp3_nHY

***

Β’ βραβείο: «Εκείνη» (στίχοι:  Ηλίας Λυμπερόπουλος )

Μέσα στη νύχτα πέρασε,

στη γωνιά του δρόμου,

εκείνη, εκείνη, εκείνη

Που ήρθε και μου γέμισε

την άδεια την ζωή μου,

χάθηκε και γκρέμισε

την γη μες την ψυχή μου.

Και όνειρο πάντα θα μείνει

εκείνη, εκείνη, εκείνη.

Πέρασε και με γέμισε

χίλιες αναμνήσεις

εκείνη, εκείνη, εκείνη

Που ήρθε και με φίλησε

στου φεγγαριού τα χέρια,

και σαν τραγούδι κύλησε

και χάθηκε στ’ αστέρια.

Και όνειρο πάντα θα μείνει

εκείνη, εκείνη, εκείνη.

https://www.youtube.com/watch?v=DhsmDJjBgeI

***

Γ’ βραβείο: «Θα πάρω τ’ άλλο τραίνο» 

https://www.youtube.com/watch?v=9GXM9VOubd4

Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσ/νίκης : Βραβεία 1968

Α’ βραβείο: «Το καλοκαίρι εκείνο» (Νίκος Αντωνίου – Τώνης Στρατής / Χριστίνα Ντουβή – Τώνης Στρατής – Μενέλαος Σπάθης)

Β’ βραβείο: «Χτύπα καρδιά μου» (Μπελίντα – Άντζελα Ζήλεια / Γιάννης Φερμάνογλου – Γιώργος Μουζάκης)

Γ’ βραβείο: «Θεέ μου» (Γιοβάννα (Φάσου) – Λίτσα Σακελλαρίου / Ηλίας Ηλιόπουλος – Αλέκος Σπάθης – Κώστας Κλάβας)

Ειδικές διακρίσεις ερμηνείας: Κλειώ Δενάρδου – Νίκος Αντωνίου (Το καλοκαίρι εκείνο)

***

Α’ βραβείο: «Το καλοκαίρι εκείνο» ( Στίχοι: Νίκος Αντωνίου – Τώνης Στρατής)

Τα λόγια, της αγάπης μας τραγούδι

που ατέλειωτο το είχαμε αφήσει

γιατί έφυγε το καλοκαίρι εκείνο

και τέλειωσε η αγάπη πριν αρχίσει

Το καλοκαίρι εκείνο

δε θα γυρίσει πίσω

Τις όμορφες στιγμές μας

δε θα τις ξαναζήσω

Για μια στιγμή μονάχα

και τη ζωή μου δίνω

Να ξαναρχόταν πάλι

το καλοκαίρι εκείνο

Το καλοκαίρι εκείνο

δε θα γυρίσει πίσω

Τις όμορφες στιγμές μας

δε θα τις ξαναζήσω

Για μια στιγμή μονάχα

και τη ζωή μου δίνω

Να ξαναρχόταν πάλι

το καλοκαίρι εκείνο

https://www.youtube.com/watch?v=0RG5cpJHevo

****

Β’ βραβείο: «Χτύπα καρδιά μου» (στίχοι:  Γιάννης Φερμάνογλου )

https://www.youtube.com/watch?v=oU3PTZxOn2I

***

Γ’ βραβείο: «Θεέ μου» (στίχοι: Ηλίας Ηλιόπουλος )

Θεέ μου πως θέλω να του πω

τρελά τον αγαπώ κι απόψε να βρεθώ στην αγκαλιά του,

να γείρω στον ώμο του δειλά κι αυτός να με φιλά,

να λάμπουνε αστέρια στην ματιά του

Είν’ αυτός για μένα ένα τρυφερό παιδί

κοντά του θα `ναι η ζωή αυγή

σαν του κρατώ τα χέρια

Θεέ μου, σ’ αυτήν την προσευχή σ’ ανοίγω την ψυχή

και μέσα απ’ της καρδιάς ζητώ τα βάθη

να γίνει δικός μου για πάντα

Είν’ αυτός για μένα ένα τρυφερό παιδί

κοντά του θα `ναι η ζωή αυγή

σαν του κρατώ τα χέρια

Θεέ μου, σ’ αυτήν την προσευχή σ’ ανοίγω την ψυχή

και μέσα απ’ της καρδιάς ζητώ τα βάθη

να γίνει δικός μου για πάντα

https://www.youtube.com/watch?v=YFJMxBSDQsk

Αναζητήσεις και Αρνήσεις

Μέσα στο τρύπιο όνειρο,

μιά ωδή  ξεχασμένη,

αναζητά....την Αποθέωση!

Η άλλη πλευρά της Αλήθειας

που την καλύπτει η Πλάνη,

αποζητά.... τη Δικαίωση!

'Ενα Αγέρι Πελαγίσιο,

σταματάει στο μαγαζί της σοφίας,

για να λύσει της Ύπαρξής του το Αίνιγμα,

ενώ μιά μουσική απ' τα παλιά

εντελώς  Αστοιχείωτη ,

ψάχνει έστω και μιά συλλαβή μήπως βρει,

για να Ανεβάσει....τους τόνους της!

Απόψε το Φεγγάρι,

αρνείται στου Ουρανού τον Θόλο να βγει,

γιατί θέλει κι αυτό,

να έχει έστω και Ένα Ρεπό,

έτσι κι εμείς  την Αλήθεια αρνιόμαστε,

κάθε φορά που θέλουμε,

να κάνουμε σε κάποιον....Κακό!

[Με τών ανθών τα γέλια]

Με τών ανθών τα γέλια

Γλιστρούν τα νέφη

Η μέρα ευφραίνεται

Τραγούδι ο κάμπος

Με τών ανθών τα γέλια

Σκιρτά το θέρος

Τα μαύρα κυπαρίσσια

Ο τεφρός ορίζοντας

Ξυπνά θάλασσα λάδι

Οι ψυχές θάλλουν...

Νανούρισμα

Ολόγιομο η αγάπη μου φεγγάρι

Χρυσάνθεμο σε πράσινο λιβάδι

Σύννεφου πυροτέχνημα

στ' ουρανού τ' ανάγλυφα αστέρια

Γαλάζιοι πόθοι λευκά κύματα

Ταξίδευαν όνειρα χρυσά φτερά

Κι 'γίνε η αγάπη κεραυνού σκιά

σε μαύρη καταιγίδα

Μη με ρωτήσεις Θάλασσα

Ποτέ μη με ρωτήσεις

-Για της καρδιάς τη παγωνιά-

Μόνο τη θλίψη πάρε μου

Κύμα το κύμα

Τις σκοτεινές μέρες

-Σα μάνας απλόχωρη αγκαλιά-

Μη με ρωτήσεις θάλασσα

Ποτέ μη με ρωτήσεις

Για τα πικρά δάκρυα

Αλμύρας βροχή

-Περισσότερη δεν θέλεις-

Θάλασσα πες στον ουρανό

στον ήλιο στο φεγγάρι

-Που στα νερά σου καθρεπτίζονται-

 Σαν  τραγούδι σειρήνας

  νανούρισμα γοργόνας

-Μη μ' αρνηθεί η αγάπη-

Σε ποια Παναγιά θαλασσινή

Τάμα κερί ν' ανάψω

Ένα φωτάκι στον ορίζοντα

Σαν κύμα που σκάει στην προκυμαία

Να ρθει η αγάπη να με βρει

Βαρκούλα σε ρόδινο ακρογιάλι

Μάτια Φεγγάρια μου υγρά

Μοιάζει παιδί που χάθηκε

στο δρόμο η καρδιά

Μη με ρωτήσεις θάλασσα

Ποτέ μη με ρωτήσεις

Ποιο κύμα πήρε τη χαρά

Στα πιο βαθιά νερά σου

Γαλήνη

Πασχίζω να απαλλαγώ

από το προσωπείο της Οδύνης!

Κάτω από ένα Ουρανό προβλέψιμο

κι ένα φως λαμπερό,

αναζητώ τη βεβαιότητα της Αναγνώρισης....

Η δομή των στιγμών της ζωής μου,

εξαρτάται από τις δομές του χρόνου,

των αιτίων, των συνθηκών και των συμπτώσεων!

Και το σύνολον των στιγμών μου,

είναι της ζωής μου η εικόνα,

όπως αυτή συνωστίζεται

στου πλαισίου μου τα όρια!

Μία αδιαπέραστη γυμνότης της Πραγματικότητας!

Και αυτό μου φέρνει Γαλήνη,

που με κρατάει

σε μιά Δημιουργική Ετοιμότητα,

μακριά από μιά ζωή πνιγμένη στον Φόβο

της Απελπισιάς και της Αποτυχίας!

Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσ/νίκης : Βραβεία 1967

Α’ βραβείο: «Καλώς όρισες έρωτα» (Σώτος Παναγόπουλος – Άντζελα Ζήλεια / Γιάννης Φερμάνογλου – Γιώργος Μουζάκης)

στίχοι: Γιάννης Φερμάνογλου

Καλωσόρισες έρωτα

με τα κρίνα στα χέρια

με το γέλιο, την άνοιξη

με το φως, με τα αστέρια

Καλωσόρισες έρωτα

καλώς ήρθες χαρά μου

γιατί εσύ μου ζωντάνεψες

τα νεκρά όνειρά μου

Καλωσόρισες έρωτα

κι αυτό μόνο με φτάνει

για να ρίξουμε άγκυρα

στης καρδιάς το λιμάνι

https://www.youtube.com/watch?v=SC8OA3Mlz-g

***

Β’ βραβείο: «Εκείνον» (Νάντια Κωνσταντοπούλου – Κρύσταλ / Φ. Μιχαλάτος – Γιάννης Φερμάνογλου – Τάκης Μωράκης)

https://www.youtube.com/watch?v=naIq8l7E4NE

***

Γ’ βραβείο: «Έκανα βάρκα τον καημό» (Γιοβάννα (Φάσου) – Νότα Μοντσενίγου / Απόστολος Αρμενάκης – Αλέκος Γεωργιάδης)

στίχοι: Αλέκος Γεωργιάδης

Έκανα βάρκα τον καημό, τον πόνο μου πυξίδα

και ταξιδεύω στ’ άγνωστο μαζί με την ελπίδα,

μαζί με την ελπίδα

Αν καμιά φορά τ’ αγέρι στο μουράγιο σου με φέρει

μες στη λήθη θα πετάξω κύμα, βάρκα και κουπιά

και για πάντα πια θ’ αράξω στην δική σου ακρογιαλιά

και για πάντα πια θ’ αράξω στην δική σου ακρογιαλιά

Έκανα βάρκα τον καημό κουπιά τα βάσανά μου

τα δάκρυά μου κύματα, τιμόνι την καρδιά μου,

τιμόνι την καρδιά μου

Αν καμιά φορά τ’ αγέρι στο μουράγιο σου με φέρει

μες στη λήθη θα πετάξω κύμα, βάρκα και κουπιά

και για πάντα πια θ’ αράξω στην δική σου ακρογιαλιά

και για πάντα πια θ’ αράξω στην δική σου ακρογιαλιά

Έκανα βάρκα τον καημό, τον στεναγμό μου μπάτη

και τριγυρνώ στα πέλαγα ζητώντας την αγάπη,

ζητώντας την αγάπη

Αν καμιά φορά τ’ αγέρι στο μουράγιο σου με φέρει

μες στη λήθη θα πετάξω κύμα, βάρκα και κουπιά

και για πάντα πια θ’ αράξω στην δική σου ακρογιαλιά

και για πάντα πια θ’ αράξω στην δική σου ακρογιαλιά

https://www.youtube.com/watch?v=Wx05A5JBCdw