Ήταν αργά

Ν' ανοίγεις λίγο το χαμόγελο
να ξεκολλάνε τα περασμένα.
Ήταν αργά όταν έφτασε
η σκόνη του δρόμου στο σπίτι μου
κι η ανεξίτηλη σιωπή
εγκαταστάθηκε στο δωμάτιο
και καλά συντηρεί τον φόβο.

Τι να τις κάνω τώρα πια τις λέξεις
που 'χεις εξωθήσει το φεγγάρι
σ' αφορισμούς και κλάματα

Τι ν' αποκαλύψω στην θάλασσα
που τόλμησα να μην σε φοβηθώ;

Και σέρνω τα λόγια για το τίποτα
κι αποχαιρετώ τον αγέρα
των τρικυμισμένων τρυφεροτήτων
και των ειρωνικών βημάτων
της αποπλανημένης χαράς.

Να κλείσεις λίγο το κλάμα
να μπορώ να κουβεντιάσω μαζί σου

Και εσύ φεύγεις……

Και εσύ φεύγεις και χάνεσαι μέσα στα σκοτάδια .
Θέλεις να ζεις με αυτά και με τα όνειρα που έκανες ,
μόνο με ένα φως της καρδίας σου ξενυχτάς .

Μην φεύγεις , οσο και ευλογημένη να είναι η απουσία σου δεν θα την αντέξω .
Με αφήνεις αγκαλιά με το όνειρο να περιμένω τις σιωπές σου .
Εχθρό κάνεις την καρδιά μου και την πετάς στα κρύα βράχια επάνω , τελικά εκει ανήκω στα κύματα και στους αφρούς .
Έλα και χάιδεψε με με τα χρυσά σου τα μαλλιά και σαν γιασεμί άφησε με να τα μυρίζω .
Ο έρωτας σου ειμαι , μη με πετας τοσο χαμηλά , έλα και φώλιασε μεσα στην καρδιά μου .
Τελικά φευγεις το φωνάζει η ψυχή σου .
Φευγεις και κραυγάζει η ζωή μου , ταξιδεύω στο όνειρο με τις θνητές προσμονές μου…..

Εδώ άνευ αἰδῶ.

Φορώ λευκό ένδυμα.
Δαντέλες αγγίζουν τους ώμους μου.
Ξέφτια χαϊδεύουν τους αστραγάλους μου.
Βαμβακερό με διάφανη μεταξωτή κλωστή κεντημένο.
Οι άγγελοι κοιτούν απόψε το ένδυμα μου , μα δεν αγγίζουν.
Μεταμορφώνω τις αποστάσεις σε θαύματα.
Απόψε γίνομαι αναχωρήτρια!
Στην πόρτα ακούγεται ένας ήχος.
Θόρυβος πνοής.
Χτυπούν και τα ξύλινα παράθυρα της ζωής μου.
Συνειρμικό παιχνίδι η συμπεριφορά του σύμπαντος απόψε!
Τι να σημαίνει άραγε ο λόγος της σιωπής σου?
Ανα _ κοινωνώ.
Επι_ κοινωνώ.
Κοινωνώ.
Κοινωνία.
Θεία κοινωνία.
Κοινώς.
Κοινό.
Κοινή.

Κυνός σπέρμα ,κύων που φρουρεί μα δεν συν_κοινωνεί με ουδέναν άνθρωπο μα με χώμα.
Τελικά,
Είμαι συνεχώς βυθισμένη στην αμάθεια μα φυλάτω το κέρας της αμάλθειας!!!
Αρετή γαρ.

Να μεταλάβουμε ευγνωμοσύνη?
Κι ας μειδιάς.

Ευτελείς πόθοι άνευ αἰδοῦς .

Τεχνητά ή Τεχνικά προβλήματα υπάρχουν τελικά?

Δόθηκε η εντολή.
Πεινασμένη από την έλλειψη της αγάπης ,ξυπνώ δακρυσμένη.
Μην αγγίζεται αναγραφόμενο post στην ψυχή μου.
Ασάλευτη ύπαρξη του καιρού.
Και των ακολουθιών.
Έκλαψες όμως στον ώμο μου κάποτε, θυμάσαι?
Έλα σκύψε να σε ξεδιψάσω , σου είπα, νέκταρ σεβασμού από την χούφτα μου.
Απρόσμενα.
Ξαφνικών.
Αιφνιδίως.
Χώρισες το νου μου ,ποτάμι ερωτήσεων ξεχύθηκε από τον ώμο που άγγιξες,
ώμος της συναίσθησης.
Κοίτες λασπωμένες στην σκιά σου, εξαγνισμός του χθες ,προχώρα με την ροή του ύδατος ,
σου είπα..
Με φθόνο και θυμό ήρθε το όνειρο.
Λαχτάρισα μα..Noli me tangere !!!!
Ακοίμητη η ελπίδα μου ως είθισται.
Το νανούρισμα άκουγε στο ρυθμό της ανάσας ,μελωδία καημού.
Θάμπωσε η πραγματικότητα.
Ορφάνεψες τις αισθήσεις μου.
Η πηγή της πληρότητας , στέρεψε ,αγκάθινος ο φράχτης της μήτρας ,του γένους του
οίκου μου.
Αλλήλων υπάρξετε.
Καταλλήλων επιθυμιών.
Ακατάλληλων υπάρξεων.
Ψευδαίσθησης συνέχεια το όνειρο.
Αισχύνομαι ..
Αἰδοῦς συνέχεια …

σαν ανεκλάλητη χαρά....

κοντεύεις πια τα όρια Τώρα να ξεπεράσεις

αφού τα περιθώρια στενέψανε πολύ

ελάχιστοι διαβήκανε αλώβητοι γιατί...

αλλάργεψες το χρόνο σου εΔώ να μεταφράσεις

ενας στηλίτης μοναχός στες ράχες της αγρύπνιας
γύρω σου τόσα ξωτικά και ράθυμα πουλιά
δόκιμος ξέμεινες εκεί ακόμη στα σκαλιά
σαν ανεκλάλητη χαρά της νιότης σου ενύπνια

πυκνή ομίχλη απλώνεται σαν άλλη ακηδία
θολώνοντας τους στοχασμούς που τρέφεις στα κρυφά
περίβλημα εφόρεσες το Εγώ σου μ'ευκολία

γίνηκες νότα του καιρού χάσμα μια μονωδία
της προσευχής τον άγγελο δε στέργεις πια σοφά
τεταραγμένη θάλασσα του Νου η αλαλία

τρεις λέξεις

Το πρώτο κύμα που σκάει στη μοναξιά.
Το πρώτο φως που γυαλίζει τ όστρακο.
Κι ο τρεμουλιαστός καθρέφτης της θάλασσας.
Που ραγίζεται το ολόγιομο φεγγάρι.
Φθινόπωρο. Γλυκιά η νύχτα. Απαλός ο αγέρας.
Χαιδεύει τη φωλιά της σκέψης μου.
Που μέσα της κούρναισες
Κι αγκάλιασες τα όνειρά μου.
Κι ήταν τόσο ζωντανά, τόσο αληθινά.
Που τα πίστεψα.
Κι οι λέξεις τώρα πιά, βγαίνουν ερεθισμένες.
Απ τα ψυχικά μονοπάτια.
Σε θέλω, μου λείπεις σ αγαπω

Χεινόπωρο

Αυγούστου τριάκοντα και μιά,

μεσάνυχτα και κάτι,

αγκομαχόντας το Τραίνο της ζωής,

μπαίνει στο Τούνελ του Σεπτέμβρη....

Κι έρχεται το Χεινόπωρο,

με χρώμα χρυσοκίτρινο

τα πλατανόφυλλα να βάψει

και με τα πρώτα του ψιλόβροχα

που κήπους και αλτάνες νανουρίζουν,

άρωμα μεθυστικό του Πεύκουτ' αχτινόφυλλα

ολόγυρα σκορπίζει,

ενω, το ξεραμένο χωραφόχωμα

με του Σεπτέμβρη τες δροσιές,

πουρνό-πουρνό αχνίζει....

Παιδοφωνές, παιχνίδια και χαρές

των σχολειώνε γιομίζουν τες αυλές,

ενώ ο  Οχτώβρης ξαγναντίζει

μ' ενα Αγιοδημητριάτικο στο πέτο το δεξί

και Μαργαρίτες Ασπροκίτρινες στ' αριστερό του χέρι,

το φίλο του Νοέμβρη ....καρτερεί!

Κι αυτός,

με αχλές, δροσιές και ανεμόβροχα,

των χωραφιώνε τες φρεσκοσποριές

πασχίζει να ποτίσει!

Βασίλης Αθαν. Κουρής (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Βασίλης Αθαν. Κουρής γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Απριλίου 1972. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μιλούσε άνετα δύο ξένες γλώσσες - αγγλικά και γερμανικά, πραγματοποιεί σπουδές κλασικού πιάνου, ενώ παράλληλα επιδίθηκε σε κοινωνικές, φιλοσοφικές και φιλολογικές μελέτες με ιδιαίτερη κλίση στις ιστορικές και στη μελέτη των αρχαίων κλασικών συγγραφέων. Ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε διάφορα περιοδικά, μεταξύ των οποίων και στη "Νέα Εστία", καθώς και δοκίμια και άρθρα πάνω σε καυτά εθνικά, πολιτικά και κοινωνικά θέματα που δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες και κυρίως στον "Οικονομικό Ταχυδρόμο" και προκαλούν εξαιρετικές εντυπώσεις και συζητήσεις. 

 Πήρε μέρος σε τρεις πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έλαβε ισάριθμα βραβεία, ενώ τον Ιανουάριο του έτους 1995, σε ειδική τελετή στο Φιλολογικό Σύλλογο "Παρνασσός" του απονεμήθηκε, μεταθανάτια, "Ειδικό Βραβείο Ποίησης" από την Ελληνική Εταιρεία Χριστιανικών Γραμμάτων για την ποιητική συλλογή "Ελληνικός εσπερινός" και το ήθος του.

Έφυγε από τη ζωή στις 22/1/1994, σε ηλικία 22 ετών, από εγκεφαλική αιμορραγία, που προκλήθηκε στις 10/12/1993 από ανεύρυσμα στο εγκέφαλο.

Ποιητικές συλλογές:

1)                           «Ελληνικός Εσπερινός, Κύκλοι ποιημάτων και τραγουδιών», έκδ. Πιτσιλός, Αθήνα 1993

2)                            «Ελληνικός Εσπερινός, Ποιητικές μαρτυρίες», έκδ. Ιωλκός, Αθήνα 1996

3)                           Τα κοινωνικοπολιτικά του άρθρα, σε έναν τόμο, με τον τίτλο «Αντιπαραθέσεις», έκδ. Μαυρίδη, Αθήνα 2006,

ΝΑΥΠΛΙΟ

Παρτέρια, φοινικόδεντρα μικρά, καναπεδάκια,.

πουλιά, γεράνια, γιασεμιά,

γερόντισσες, παιδάκια...

Χινόπωρου απόγιομα στο ήσυχο μουράγιο-

φθορά, ερημιά — σα λείψανα μπρατσέρας

στο καρνάγιο.

Μία χούφτα βάρκες στο νερό λικνίζονται, χορεύουν.

Τα Πέντ'Αδέρφια από ψηλά

το Μπούρτζι αγναντεύουν...

Το Παλαμήδι σιωπηλό, στο βράχο ριζωμένο,

φωνές ακούει μυστικές,

στο χτες λησμονημένο.

Σπίτια παλιά κουρνιάζουνε στα πόδια του, σοκάκια,

πού τον αίώνιον ύπνο τους κοιμούνται,

σαν κεράκια

πού ξεχασμένα στη σιωπή της εκκλησιάς καπνίζουν

κι οι μαυρισμένοι αρχάγγελοι στο τέμπλο

τ' ατενίζουν.

Και σαν οι στέγες τυλιχτούν στης νύχτας τό μαγνάδι,

φανάρια θαμποφέγγουνε στους δρόμους,

σαν το υφάδι

του αργαλειού όπου οι ψυχές λευκούς κεντούν χιτώνες,

στου Άδη τους ατέλειωτους και σκοτεινούς

χειμώνες.

Και σα χτυπήσει το παλιό της εκκλησιάς ρολόι

μεσάνυχτα, μες στα στενά γλιστράει

τ' αρχοντολόι

του Εικοσιένα των ηρώων, σεργιάνι πάει, καβάλα,

στα καλντερίμια όπου ή ψιλή σιγοθρηνεί

ψιχάλα...

Ναύπλιο, Νοέμβρης '91

ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ

Τον ουρανό ατενίζοντας,

ρεμβάζοντας τα σύγνεφα πού πλέουν στου απείρου

τους πόντους, 'κει πού φτάνει ο ορίζοντας,

θα ‘θελα να πεθάνω, εραστής τ^’ ονείρου.

Και να ’ν ’μια μέρα λιόλουστη, λαμπρή,

να κελαηδούν οι κότσυφες, και τα σταφύλια

οι σπίνοι να τσιμπούν, γαμπροί

ντυμένοι, κι όλα να 'ν' φιλί απ" τού Τρυγητή τα χείλια.

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ

Το αίμα τραγουδάει μες στα χαρτιά και τους παπύρους.

Άλλα κάτι μου σφαλνεί το στόμα-

κάτι κρεμάει στη λύρα μου σταλακτίτες

κάτι πού κλειδαμπαρώνει το σεντούκι της ψυχής μου.

Κι έχω τόσα να πω,

κι έχω τόσα πολλά να διαβάσω,

τόσα πολλά να διδαχτώ...

Μα κι αν ολάκερο το βίο μου

στις βιβλιοθήκες και στις κιτρινισμένες σελίδες ξόδευα,

θα 'φτανα σ' ένα τείχος,

πού 'ναι το τείχος τ' ανθρώπινου του Νου

- το τείχος πού πιο πέρα ο Μέγας Νους αρχίζει.

Πώς να ενορχηστρωθούν τόσες σκόρπιες φωνές,

τόσες αταίριαστες κληρονομιές,

σ' ένα Ρυθμό και σ' ένα Λόγο;

Ασήκωτο της γραφίδας το φορτίο!

Ασήκωτο το φορτίο του φωτός!