η λέξη

Πίσω απ'την κουρτίνα

κρύβεται μια λέξη.

Δε θέλει να φανερωθεί

γιατί φοβάται.

Δεν είναι η σιωπή

που την κάνει να δειλιάζει

ούτε η σκληρότητα

ων έξω συνθηκών.

Απειλείται από εξαφάνιση.

Αν φανερωθεί

το ξέρει

θα τη σκοτώσουν.

Δεν τη φοβίζει ο θάνατος

ούτε το σκοτάδι

φοβάται μόνο αυτόν

που θα πατήσει τη σκανδάλη.

Ελευθερία

Φιλήστε
Μέχρι τα χείλη σας να ματώσουν

Ουρλιάξτε
Μέχρι οι φωνητικές σας χορδές να σπάσουν

Πετάξτε
Μέχρι να διαλυθούν τα φτερά σας

Αγαπήστε
Μέχρι να γίνουν θρύψαλα οι καρδιές σας

Ζήστε
Μέχρι θανάτου

Τότε μόνο θα μάθετε
Τι σημαίνει Ελευθερία.

το περίστροφο

Θα ‘θελα να ‘χα ένα περίστροφο
Να σημαδεύω τους περαστικούς
Όποιον μ’ ενοχλεί να τον σκοτώνω
Χωρίς να νοιάζομαι για τους αστυνομικούς.

Θα ‘θελα να ‘χα ένα περίστροφο
Νεκρό να ρίχνω κάτω όποιον μου τη σπάει
Εύκολα να μπορώ να διαπράξω φόνο
Και το είδωλό μου στον καθρέφτη να γελάει.

Θα ‘θελα να ‘χα ένα περίστροφο
Όταν βαρεθώ ν’ αυτοκτονήσω
Γιατί τίποτα στον κόσμο περισσότερο
Απ’ τον εαυτό μου δε γίνεται να μισήσω.

Σαμσαρα

Πόσες ζωές έχεις ζήσει μέχρι τώρα;
Το έδαφος όπου πατάς, κινούμενη άμμος που σε καταπίνει.
Σε μερικές ώρες θα σε ξεράσει μ’ αηδία.
Το οξυγόνο δεν σου φτάνει.
Αγόρασε κι άλλη ευτυχία
Μπας και βρεις κάποιο νόημα για τον χτύπο της σάπιας καρδιάς σου.
Μην ανησυχείς.
Αν δεν τα καταφέρεις,
Υπάρχει η βοήθεια του κοινού.

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες

Όλοι μου λένε
«Μη μιλάς»
«Είναι δύσκολοι καιροί»
Κι έτσι λοιπόν
Δε μιλάω
Σε κανέναν
Το πρωινό μου είναι
Ένα φλυτζάνι τσάι
Το μεσημεριανό μου
Ένα τοστ
Το βραδυνό μου
Ένα κρουασάν με σοκολάτα
Πριν κοιμηθώ διαβάζω λίγο
Να ξεχαστώ μέχρι το αύριο
Όταν θα φορέσω ξανά το ταμπελάκι μου
Θα τους κοιτάξω και πάλι σιωπηλή
Ήρεμη και ταπεινή
Και όπως πάντα
Μ’ ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη
Θα πω
«Καλημέρα σας»

η μπαλαρίνα

Η μικρή μπαλαρίνα
χορεύει πάντα στο σκοτάδι
μπροστά σ' έναν πορνόγερο με χοντρό μουστάκι.
Δεν τον βλέπει, αλλά ξέρει πως είναι εκεί.
Μυρίζει τη λάγνα του ανάσα
ανακατεμένη με φτηνά τσιγάρα κι αλκοόλ.
Κάθε βράδυ ονειρεύεται ότι το σκάει με τον μολυβένιο της στρατιώτη
μα πάντα κάτι τυχαίνει και δεν τα καταφέρνει.

Απόψε της ανανέωσαν τις μπαταρίες.
Θα χορεύει χωρίς σταματημό μέχρι να ξεράσει

ο ξένος

Τα βράδια

που μόνος γυρίζεις στο σπίτι

στην ξένη πόλη

όταν το κρύο δυναμώνει

και η σκιά σου ανοίκεια

ξένη κι αυτή

- ο Άλλος

που σ’ ακολουθεί, κι εσύ ρίχνοντας πίσω σου κλεφτές ματιές

για να βεβαιωθείς

πως μόνος είσαι πράγματι στην ξένη πόλη

και προχωρείς με βήμα γοργό

ξένος ανάμεσα σε ξένους

να φτάσεις γρήγορα στο σπίτι

κι εκεί, πιο μόνος

ν’ ανοίξεις το παράθυρο

κι όπως στη θάλασσα θ’ αφήνεται το βλέμμα

με όλα να ενωθείς

- της επικράτειάς Του

ξένος μαζί και γνώριμος παλιός.

(Κοιμήθηκα πάνω στις ζεστές πέτρες)

Κοιμήθηκα πάνω στις ζεστές πέτρες

ξύπνησα στην αγκαλιά του Θεού

η πέτρα

μού μεταδίδει τη θέρμη της

έτσι καθώς ακουμπώ τις παλάμες μου πάνω της

άνθρωπος δεσπότης της πέτρας

πέτρα δεσποτεία του ανθρώπου

συναγωνίζομαι την πέτρα

άσπρη πέτρα φθονερή χιλιάδες χρόνια

τα μυστικά της κλέβω

σκύβω και τη φιλώ

συναγωνίζομαι το γλάρο

άσπρος ο γλάρος εφορμά, όμως εγώ

από ψηλά στο κάστρο τού αποσπώ τη λεία

έναν αφρό χαμόγελο του κύματος

μια αστραφτερή ριπή του ήλιου στα νερά

                                                                                                                           

μολυβιάτικο απομεσήμερο

πάνω στις ζεστές πέτρες

ό,τι φοβάμαι

ό,τι αγαπώ.

βροχή

Ο θόρυβος της βροχής τη νύχτα
μου πήρε χρόνια να τον συνηθίσω
τα μακριά απογεύματα όπου η φωνή της σμίγει
μ’ αυτήν των διαδηλωτών
το ξυπνητήρι βίαιο να σηκωθώ να πιω καφέ
να βάλω τις γαλότσες μου
- βρέχει
και την ομπρέλα μου τη στραπατσάρισε ο νοτιάς
και στο μετρό θα προειδοποιούν:
wet floor

η βροχή είναι τρυφερή
όπως οι φίλοι που είχαμε παλιά
- μας επισκέπτεται συχνά
χτυπώντας αδιαμαρτύρητα ώρα πολλή
πόρτες κλειστές
ώσπου να την προσέξουμε
ν’ ανοίξουμε επιτέλους
να μπει στο σπίτι καθαρός αέρας
να σκουπιστούν τα φύλλα απ’ την αυλή

ιδού στέκει στην πόρτα και χτυπά
- ν’ ανοίξουμε, επιτέλους.

allegro ma non tropo (αποσπάσματα)

1.

 

Τώρα

Δε σε φοβάμαι

Μπόρα

2.

Με τα πόδια χωμένα στην άμμο

Εποχή του '60

Και με ανεβασμένα Μπλου Τζιν

Καλοντυμένοι αριστοκρατικά

Από τη μέση και πάνω

Μ' ένα ποτήρι κρασί στα χέρια

Τα μάτια

Δεν φαίνονται...

3.

Μανάδες έχουμε πολλές

Πατέρα λεν

Κανένα

Μαρία Αγγελική Σοφία Ρένα

Μαργαρίτα Μάγδα

Τον πατέρα σου Βίκτωρα

Τον λέγαν Άγγελο

Κι είπες:

"Έχει πεθάνει".

4.

Έβαλες τα γυαλιά

Σ' αυτούς που λένε

Πως τα ξέρουν όλα:

Ξερόλες, κουλτουριάρηδες

Κενοί, και

Άδεια όλα.