Ο έρωτας / Δοκανάρη Ιωαννέτα

Στη γειτονιά των τσιγγάνων
ένας έρωτας φτάνει.
Με χέρια γεμάτα μαλάματα
την καλή του ζητάει.
Μα το σώμα της λόγια δεν αγαπά.
Την πεθυμιά της θέλει να σβήσει.
Γι αυτό μέρες πολλές τον κοιτά.
Διαβάζει τα μάτια και το σώμα του.
Το πάθος φουντωμένο βάζει φωτιά στα σώματα.
Κι η θεία ώρα σήμανε.
Η έκσταση με νέκταρ κι ηδονή τους έρανε.
Τα δυο κορμιά αγγίζονται.
Η γη αναστενάζει.
Τα δυο κορμιά αγκαλιάζονται.
Ο ουρανός δακρύζει.
Τα χάδια τους δίνουν ζωή εκεί που έχει φύγει.
Ο έρωτας και η καλή μάς ραίνουν με σαγήνη.

" Πόσο κοντά είναι η ιστορία "

Σα χθες ελευθερώθηκα
από δούλος με τη σεισάχθεια

Στην εκκλησία του Δήμου 
αγωνίστηκα για να μη γίνει πόλεμος

Βρέθηκα στην Ασία 
χωρίς να ξέρω το γιατί

Οι διάδοχοι του Αλεξάνδρου
μ εκμεταλλεύτηκαν

Γνώρισα το Ρωμαίο δυνάστη
στην πατρίδα μου

Κάψανε τις βιβλιοθήκες μου
άλλαξαν τους Θεούς μου

Πάροικος ήμουνα
στα χτήματα των Κομνηνών

Ραγιά με λέγανε
οι Τούρκοι κοτζαμπάσηδες

Πήγα κλέφτης στα βουνά
και χτυπούσα το τούρκικο

Έγινα μέλος
της μυστικής οργάνωσης

Πολέμησα στο πλευρό του Κανάρη
και των Κρητών πολεμάρχων

Με πλοίο ένα βράδυ έφυγα
διωγμένος απ την Κρήτη

Σαν ποπολάρος
στους Φράγκους αντιστάθηκα

Τους φυτευτούς βασιλιάδες
μίσησα

Έκανα όραμα ελπίδας
και ηττήθηκα

Επέζησα
αν και η καρδιά μου έμεινε μισή

H φτώχεια ήταν ο συνοδός μου
η εξορία και ο φόβος.

Κι ελπίδα πάλι μου υποσχέθηκαν
ξανά διάψευση έλαβα

Και ξανάγινε

Είμαι ο Μιλτιάδης,η Καλλιστώ,ο Αλέξανδρος 
η Ερατώ,η Μαρία, ο Πέτρος ,η Χαρά
η Αντιγόνη,η Ιφιγένεια,ο Ορέστης,ο Χάρης
εσύ,εγώ,εσύ,εσύ ,εμείς,εσείς

Μια τεράστια πορεία περπατάμε
στην ιστορία
Κουβαλώντας τις αλήθειες μας

Δε σου ζήτησα / Ζανιδάκη Άννα

συμπόνοια δε σου ζήτησα
δε θέλω να λυπάται
όποιος δίπλα μου σταθεί 
μονάχα να θυμάται.

τις καλές μου τις πλευρές
που θέλω κι εμφανίζω
μα έχω και τις κάκιστες
κι αυτές τις χαρίζω .

σε όσους το το θελήσανε
να με ποδοπατήσουν
μα κάστρα βρήκαν έναντι
δικα μου να τους δείξουν.

της ψυχής αλάβαστρο
τηρώ το καθεστώς της
μαρμάρινο το φρόνημα
για κάθε τι δικό της .

ανάστημα θαρρώ
το τώρα της καρδιάς μου
σ αυτό γνωμοδοτώ
κι έχω για ίνδαλμά μου.

το γαλανό και το λευκό
χρώμα να κυματίζει
στη σημαία της ζωής
δικής μου μη λυγίζει.

τι κι αν κατακτητές
τη λάβωσαν στα χρόνια
εδώ είναι φανερά
και τους δωρίζει χώρα .

όχι του δήθεν του ποτέ
παρά εύλογα χορηγεί
νόμους κραταιούς
αλησμόνητους καρρέ

καρρέ να περνούν
στης γνώσης εκεί το πλάνο
θυρυβώδεις ιαχές
σαν το αεροπλάνο.

τρίζουνε συθέμελλα
των όχι μου τα μέρη
παρά τα ναι ξαποστάζουνε
εκεί στο λημέρι.

που στέφθηκε εξ ουρανού
δικού τους μελλήματος
αλήθειαςπια τρανής
γιγαντιαίου διαμετρήματος.

δε σου ζήτησα λυγώ
στα τόσα που πρεσβεύω
μα ειμαι πια μια χαρά
τις χάρες και τις αρετές να διαφεντεύω

Τηλέμαχος Τσελεπίδης (μικρή αναφορά)

Ο Τηλέμαχος Τσελεπίδης, ποιητής, χρονογράφος και διηγηματογράφος, γεννήθηκε και ζει στο Σιδηρόνερο και τη Δράμα. Σπούδασε οικονομικά στη Βιομηχανική Θεσσαλονίκης.

Μετά την αποφοίτησή του από το οικονομικό γυμνάσιο, δημοσιογραφεί και συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά. συμμετείχε με έργα του σε πολλές πανελλαδικές ανθολογίες ποίησης και διηγήματος, εκ των οποίων η μια στα ελληνικά και τα ιταλικά.

Έργα του: 

• Ματωμένα χρόνια 

http://www.biblionet.gr/book/99589/%CE%A4%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82,_%CE%A4%CE%B7%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%BF%CF%82/%CE%9C%CE%B1%CF%84%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1_%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1

• Δράμα Ηδωνίδα γη και Πρασιάδα λίμνη

http://www.biblionet.gr/book/33854/%CE%A4%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82,_%CE%A4%CE%B7%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%BF%CF%82/%CE%94%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%B1_%CE%97%CE%B4%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B1_%CE%B3%CE%B7_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%A0%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B1_%CE%BB%CE%AF%CE%BC%CE%BD%CE%B7

ΓΙΑΤΙ ΡΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ... / Τσελεπίδης Τηλέμαχος

Ήρθε η Αλήθεια,

πόσες φορές, ολόφωτη,

μπροστά σου,

κι εσύ δεν ξύπνησες...

Ήσουν ανήμπορος να την αγγίξεις, να τη δεις...

Γιατί;

                   *

Οι αφέντες σου,

σειρήνες σαγηνευτικές

πωλούν αδιέξοδες ελπίδες,

Σε καταδυναστεύουν χρόνους, χρόνια, τώρα.

Γιατί εσύ σκυφτός, πάντα ανεχτικός κι ανήμπορος,

Και χτες, και σήμερα, και τώρα;

                  *

Γιατί είσαι δούλος κι άμοιρος

Κι ανόσιο άθυρμα των καιρών;

Γιατί κατάντησες ένα κλοτσοσκούφι στη δίνη των ανέμων,

άδολο θύμα των αδυναμιών σου

κι εύκολο όργανο των αφεντάδων σου;

                 *

Καημένε ραγιά της Επαρχίας,

Ποιος ελπίζεις να νοιάστηκε,

για τη λεηλατημένη σου αξιοπρέπεια,

για το αβέβαιο αύριο και τα καρδιοχτύπια σου…

Πόσο βαθιά ρίζωσε στη ζωή σου

η καταδυνάστευση

πεντακοσίων σαράντα χρόνων

Οθωμανικού ολοκληρωτισμού!

              *

Πόσο συνθλίβεσαι καταλυτικά,

αιώνες τώρα ελευθερίας,

στις μυλόπετρες της Εξουσίας.

           *

Κακόμοιρε ραγιά της Επαρχίας,

θύμα αγούρμαστο της νόμιμης ασυδοσίας.

Ξύπνα. Αφυπνίσου τώρα. Ήρθε η ώρα.

Σήκωσε παντιέρες ελευθερίας και προχώρα.

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Εγέρσου, ορθώσου, θέριεψε, αντρειώσου.

           *

 Μπες στον αγώνα οδηγητής, μπροστάρης,

Πάλεψε, μάτωσε, κέρδισε την κλεμμένη  σου ζωή.

Φτάσε στο τέρμα,

Κέρδισε δάφνες νικηφόρες

για νάρθουν,  τότε, μέρες ευτυχίας και χαράς.

          *

Ξύπνα, επιτέλους, κακόμοιρε ραγιά της Επαρχίας…

ΚΑΠΟΤΕ / Τηλέμαχος Τσελεπίδης

Κάποτε σου είπα  «σ' αγαπώ» - πως «είσαι η ψυχή μου»

Κι εσύ μ' απάντησες δειλά – «και εσύ είσαι η ζωή μου».

Κι έκτοτε όρκους μου 'δινες - πως μ' αγαπάς στ' αλήθεια

Κι έτσι η ζωή μας κύλαγε - όπως στα παραμύθια.

                        *

Όμως περάσανε οι καιροί - και δίσεκτα ήρθαν χρόνια

Κι η νιότη μας ξεθώριασε - μας βρήκαν μπόρες,  χιόνια

Κι οι δρόμοι μας χωρίσανε – και ζεις σε μέρη ξένα

Και σ΄ έχασα στην ξενιτιά, –πολύ μακριά από μένα.

                        *

Δεν ζήλεψα τον μισεμό.- Νάσαι καλά όπου είσαι

Κι αν σ΄εμποδίζει η εικόνα μου- απ΄ την καρδιά σου σβήσε

Όμως, σε συλλογίζομαι- αν ζεις μ' ανθρώπους ξένη

Σ΄ άλλη κουλτούρα κι άλλη  γη- κι είσαι δυστυχισμένη.

                        *

Και τώρα που ολοήμερα – τόσο σε συλλογιέμαι

Αγάπη μου, κι ας μου 'φυγες - εγώ, δεν σε απαρνιέμαι.

Κι ελπίζω κάποτε ν' αρθείς - ξανά στην αγκαλιά μου

Την ευτυχία που ΄χασες - να ξαναβρείς γλυκιά μου.

                        *

Μήπως και δεν σ' αγάπησαν - εκεί που ζεις στα ξένα

Μήπως  πολύ σ' αδίκησαν - και ζεις δυστυχισμένα.

Γιατί, απόψε στα παλιά – βγήκα τα μονοπάτια

Εκεί που πρωτοχάθηκα- μες τα γλυκά σου μάτια.

ΓΙΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ / Τσελεπίδης Τηλέμαχος

Ήθελα να είχα τη χαρά

Να πλανηθώ στο Βάλτο

Της Δράμας τον Ηδονικό

Με τα ξανθά σταφύλια.

            *

Νάρθω στον τρύγο, να φορώ

Αγράμπελης στεφάνι

Νάχω τον Πάνα συντροφιά

Τους Σιληνούς παρέα,

*

Στου Βάκχου τους τρελορυθμούς

Με Νύμφες να χορεύω

Και τις Θρακιώτισσες να δω

Τις έξαλλες Μαινάδες,

            *

Να κυλιστώ σ΄ ακρολιμνιά

Της ξακουστής Πρασιάδας

Μαζί με τον Ηρόδοτο

Πάπρακες να γευτούμε.

            *

Να βγω ψηλά στο Πάγγαιο

Στο  άντρο του θεού Βορέα

Κατάντικρύ μου ο Όλυμπος

Κι ο νοσολύτης Βάκχος.

*

Να παιχνιδίζει ο άνεμος

Χρυσόχυτος κι  ο ήλιος

Κι η δύση τις ορθοπλαγιές

Μ’  ανταύγιες να στολίζει.

            *

Αλλοπαρμένο το βουνό

 Κι ο νειροπόλα η φύση

Κι ο Ορφέας μ’ απαλόχορδη

Να τραγουδά κιθάρα.

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ / Τηλέμαχος Τσελεπίδης

Τα λουλούδια στην αυλή σου

πρώτα ανθάκια όταν βγάλουν

μη τ΄ αφήσεις να πεθάνουν

ούτε και να μαραθούν.

            *

Τα γλυκά τους χρωματάκια

που τα διάλεξα μονάχος

όταν τα παραμελήσεις

στην καρδιά θα πληγωθούν.

ΝΙΑΤΑ / Τηλέμαχος Τσελεπίδης

Ήρθαν

και πέρασαν,

αυγές δροσάτες...

           *

Ήρθαν

και πέρασαν

χαρές γιομάτες.

           *

Έφυγαν

κι έμεινε

στο πέρασμά τους,

           *

Γλυκιά,

Ανεκτίμητη,

η ανθρωπιά τους.

ΚΑΠΟΙΟ ΘΗΣΥΑΡΟ / Τηλέμαχος Τσελεπίδης

Ήρθες μες την Άνοιξη

χάθηκες το Θέρος

κι από τότε μάταια

ψάχνω να σε βρω...

            *

Ήρθε το Φθινόπωρο

νάτος κι ο Χειμώνας

κι έμεινα στην Άνοιξη

να  σε καρτερώ.

            *

Όνειρο αναπάντεχο

που έφυγες ως ήρθες,

μα ένοιωσα πως έχασα

κάποιο θησαυρό...

Θάρθεις, να προσμένω;