ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ / Τσιμπιρλή Βίκυ

Μέγα σφάλμα ,

να σε θαρρούν ΆΓΑΛΜΑ ,

μόνο και μόνο ,

επειδή σε πελέκησαν ,

αποκόπτωντας ,

μικρά ,

λευκά σου κομμάτια ,

ανελέητα ...

Οι φλέβες σου όμως ,

αντιστάθηκαν σθεναρά

στα κοπίδια τους ,

κι ακόμα κοχλάζουν ,

μες στον ολόλευκο λογισμό σου !

Τόσο ,

που να μπορείς να πεις :

"ως εδώ και μη παρέκει" !

Να σαλέψεις ,

να ξεκουνηθείς ,

να φύγεις επιτέλους ,

απ΄την λιγδιασμένη πλατεία ,

που βρωμοκοπάει κρεμμύδια ,

ψέμματα ,

καπνούς τρένων ,

κι απεγνωσμένους αποχαιρετισμούς ....

να διέλθεις ,

τις σαθρές συμπληγάδες τους ,

την αναλγησία τους

και τα κακά μαθηματικά τους ,

που σε χρεώνουν ,

ακόμα και τα δυο-τρία λεπτά ,

που μεσολαβούν ,

ώσπου οι ίδιοι να σου απαντήσουν ...

Άραξε πια ,

στην αντίπερα χαραυγή ,

μαζί με τα νεκρά σου κοχύλια ....

ΑΣΤΕΙΟ ΘΕΜΑ! / Προμπονά Ι. Μαρίνα

Τον έπιασε μανία

στον κόσμο ν' αντιδράσει

να σηκωθεί να φύγει

τη μοίρα του ν' αλλάξει.

Να φύγει , να γλυτώσει

απ' όλους να χαθεί

γιατί στον ψεύΤη κόσμο

άσπρη μέρα δε θα δει.

Οι γέροντες φωνάζουν

κοντά τους τον καλούν

με απορία ρωτούνε:

Του λένε

διέξοδο πως θα βρουν.

<Μην τόσο ανησυχείτε!>

φωνάζει μια φωνή

<Τα τελέυταία χρόνια

αυτό το λεν ΖΩΗ...!>

"Τα παιδιά δεν μας περισσεύουν " / Νερολή Αναστασία

-Μαμά και μπαμπά..

Εγώ τώρα

πετάω ψηλά...

Και παίζω μες στο φως!

Κρύψτε στις κατακόμβες

τα παιχνίδια μου..

Ήσαν τα τελευταία λόγια

ενός...- μέσα σε τόσους-

αιμόφυρτου αγγέλου

όσο πολύχρωμα μπαλονάκια

στην τροχιά του ήλιου

σχημάτιζαν τη φράση :

"Μην σκοτώνετε την Αγνότητα"

Ολούθε στη γη

μυριάδες φορείς ειρήνης!

Μα ακόμα δρόμος μακρύς

κι άλικος

Κι άλικο και πικρό

και το ψωμί στο στόμα

κείνης της μάνας

και κείνου του πατέρα..

Αν από κάποια γωνιά του ορίζοντα

ανατέλλει το φως του δικαίου..

Αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

κι όχι πρώτη

Κι αν εξακολουθούν ακόμα στον πλανήτη

οι φάμπρικες των παιδικών

χαμόγελων

να κατασκευάζουν κουκλάκια

και τρενάκια...

Ας σώσουμε τα παιδιά

γιατί δεν μας περισσεύουν

Αλίμονό μας

αν ορφανέψει η ανθρωπότητα...

Τη λύρα κρούω / Λαγουβάρδος Αριστομένης

Τη λύρα κρούω μ’ ανάστροφο δαχτύλι

κι’ ως ψαλμωδίες βγαίνουν ήχοι,

και φλογερό ξεχύνεται Οκτωήχι,

δίπλα στ’ ασημοσκάλιστο καντήλι.

Αργά καίει το βραδύκαυστο φυτίλι

μες σε μυρόλαδο κι’ οι στίχοι

-αργά σμιλεύονται, όχι όπως τύχει!

Θέλει ψυχή και φαντασία η σμίλη…

Πάνω στα λεξοκύματα υψωμένοι

οι ποιητές στιχουργούν, το κύμα στέκει.

Κι’ αχολογά και λέει και δε σωπαίνει,

η λύρα, ο ζουρνάς, το τουμπελέκι.

-Ότι δώσεις, πίσω εκείνο παίρνεις!

Κάνε γοργά για δεν προφταίνεις…

Αριστομένης Λαγουβάρδος Ηρακλειο Κρητης.'' ''Στα απόκρυφα τοπία της μοναξιάς''

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ / Σταυραετός / Β.Α

 
Δεν ειν’ τα κιτρινόφυλλα που την καρδιά σκεπάζουν
δεν είναι οι Νοέμβρηδες οι τόσοι που διαβήκαν
δεν είν’ νοτίδες των ματιών στη θύμηση που στάζουν
δεν είναι τα αγνά όνειρα ελπίδες που αφήσαν
 
δεν είναι το νοστάλγημα του χρόνου καταπότι
δεν είναι ο ψυχορός στη γενεθλία νιότη
δεν είναι η χρονοροή που σέρνει μας κατόπι
δεν είναι αρχαίος γλυκασμός για μια αγάπη πρώτη
 
δεν είναι του ανεκπλήρωτου εγώ τελολογία
δεν είναι των απάνεμων των ημερών στεφάνι
δεν είναι η οφθαλμόλαλη η ερωτολογία
δεν είναι λαύρα μυστική σ’ ερωτικό σεργιάνι.
 
Μόν’ είναι ένα παράπονο που ντύνει τη ζωή μου
μ’ ένα λευκό κατάφωτο και πάναγνο χιτώνα
και ψιθυρίζει μυστικά μες τη θλιβή ψυχή μου
 
<< Σ’ αναζητά! Σ’ ένα χρυσό παντοτινό αιώνα>>.
                                                           
                                                                 Β.Α

να μου διαβάζεις το βαθύ γαλάζιο / Νικηφόρου Τόλης

 να μου διαβάζεις το βαθύ γαλάζιο

σ’ ένα δωμάτιο παλιό, μοναχικό

σ’ ένα δωμάτιο γκρίζο

να μου διαβάζεις το βαθύ γαλάζιο

και το κόκκινο,

να μου διαβάζεις ήχους, μουσικές,

να μου διαβάζεις ποιήματα

στο μισοσκόταδο τα μάτια σου να λάμπουν

να κελαρύζει, να μοσκοβολάει η φωνή σου

να πλημμυρίζει το δωμάτιο λέξεις μυστικές

που αχνίζουν και θαμπώνουν τα παγωμένα τζάμια

στα χείλη σου να ανθίζει

ένα χαμόγελο κρυφό

όπως πετούμενο που ξαφνικά φτερούγισε

σε ερειπωμένο σπίτι

ή ο ξενιτεμένος που επιτέλους γύρισε

στη μία και μοναδική πατρίδα του

να μου διαβάζεις ποιήματα

και να μ’ αγγίζεις με το φως

με κείνο το αχνό λησμονημένο όνειρο

(από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο, 2010)

Φθινοπωρινό τοπίο / Ποταμιάνος Γιάννης

=============

Φαιοπράσινες σκιές μες στην ομίχλη

οι νεραντζιές

Στέκουν όλες μαζί κι όμως μόνες

νυχταγκαλιασμένες της πόλης τη νοτιά

Στα πεζοδρόμια πέφτει η μελαγχολία

διακριτική σαν σιγανή βροχή

Γαριάζουν στον αέρα

τα ξεραμένα φύλλα της ακακίας

σαπίζουν στη βροχή

Κι οι ελπίδες μου

χάνονται μες τη σιωπή σου

Κι όπως δακρύζει η νύχτα

μελανοστάλακτες δροσοσταλίδες

κρέμονται

σκουλαρίκια στα φύλλα της ελιάς

ενώ στις σαβάνες των ονείρων μου

έρπουν σαρκοφάγοι

αίλουροι οι πόθοι

Στο πεζοδρόμιο ηδυπαθείς

πίνουν φιλήδονα το πρωτοβρόχι

οι νεραντζιές

κι εγώ διψασμένος προσμονή

αποζητώ τη φωνή σου

στης βροχής τον ψίθυρο

Έτσι που η ανάμνησή σου

αυθεντική και ζείδωρη

να ζυμώνεται στο στίχο μου

Μονότονες οι συγχορδίες της βροχής

Γι’ αυτό ακριβώς

και κρύβω τις λέξεις μου

ανάμεσα στις σταγόνες της

έτσι που να κρέμονται

σκουλαρίκια στα φύλλα της ελιάς

οι προσμονές

να λάμπουν όπως αστράκια φωτεινά

στης αστραπής το άναμμα

Συννεφιασμένος ουρανός στο βάθος

κι’ η απελπισία μεγάλη

Αχ πόσο αργεί για να ‘ρθει η άνοιξη

Με ψιχαλίζει το φθινόπωρο

ντροπαλή μελαγχολία

Κι όμως εγώ επιμένω

στα πρωτοβρόχια με έρωτα

Γιατί πως αλλιώς

θα γίνει ο πόθος άνοιξη

ν’ ανθίσει η ελπίδα;

Γιάννης Ποταμιάνος

ΘΑΛΑΣΣΙΟΣ ΕΛΕΦΑΣ / Μελιτάς Χάρης

Αγκομαχώ

κρεμάμενος σε βράχια πυρετών.

Αρπάζομαι

χωρίς πληθυντικό

από τα βράγχια των ψαριών

απ' των κυμάτων τους χρησμούς

τα φύκια των μαλλιών σου.

Δανείζομαι

μορφές από τη θάλασσα

τυφλούς καθρέφτες χταποδιών

τα μυστικά των κοραλλιών

της κινουμένης άμμου.

Διψάω

το τανγκό των δελφινιών

κρατώντας απ' τη μέση ένα σύννεφο

από νερό κι αλάτι.

Φοβάμαι

μη ραγίσει απ' το βάρος ο αφρός

και βυθιστώ αιχμάλωτος

στα μύχια του κενού

βάφοντας αίμα πέτρινο

το περσινό ναυάγιο.

Όλες οι αντιδράσει

[ Ανοίγει και κλείνει...] Μίνα Πατρινού

 Ανοίγει και κλείνει,

ανοίγει και κλείνει,

δεν μπαίνω μέσα,

ακούω τις φωνές,

οι τρούλοι απ' τις εκκλησιές

φέγγουν το θάνατο απόψε,

δοκίμασε να με ξυπνήσει απ' την άγνοια

ένας σκούρος ζοφερός ουρανός,

μα εγώ κρεμάστηκα απ' τα γένια του

επίγεια, εριστική και άρρητη

και σα να γέλαγα στον ύπνο μου

του φύσηξα ήχους ικεσίας,

να λιώσουν μέσα του

και τις ώρες, σκελετωμένες και κρινοδιάφανες,

να σπλαχνιστούν ν' ανάψουν.

Εσωτερικά βομβίζουν οι θεοί.

Σ' αυτόν τον χώρο

το στήθος μου μένει ζεστό.

Ανοίγω και κλείνω,

ανοίγω και κλείνω,

δεν μπαίνει μέσα,

άνθη δονούνται αβρά

κι εγώ, με λίγη σκοτεινιά

μονάκριβο το πνεύμα του

ορίζω ακόμη.

"Παλιρροϊκό κλείδωμα", Ευδοκίας Ζορπίδου, εκδόσεις Ιωλκός, 2023