Χωρίς αστερίσκο / Σταυράκης Ιάσων

Θα με βρείτε στις παραπομπές
στη βίβλο της βλακείας.
Θα στέκομαι ανάμεσα στους ανάξιους
με σκισμένα τα γόνατα και χωρίς αστερίσκο.
Θα με προσπεράσετε σαν όλους εκείνους
που καθώς ανέβαιναν το περιθώριο
τους κατάπιαν τα όνειρά τους.

αντιμανιφέστο / Σταυράκης Ιάσων

Στριφογυρίζουν νούμερα στον ορίζοντα…
Ακολουθεί προσωπικό αντί-μανιφέστο…
Αρνούμαι να μπω στη διαδικασία της πράξης….
Χρειάζομαι αποτέλεσμα χωρίς εξίσωση…
Χρειάζομαι μια κουταλιά απ’ το αρχαίο πνεύμα,
τέρμα πια στις υποσημειώσεις…
Αρνούμαι το δέντρο που μοιάζει με δένδρο και
είναι δένδρο…
όλα όσα στοιχειώνουν απερίσκεπτα το γύρω
και το τριγύρω μου, ό,τι επέβαλε ο μικροαστισμός
έπειτα απ’ την παρθενογένεση της κοινωνίας…
Αντιστέκομαι στον καθρέφτη και στα σύμβολα
του, όπως σε κάθε βασιλέα και στα είδωλα του…
Περιφρονώ τους συνομιλητές μου, γιατί περι¬φρονώ εμένα…
Αποδοκιμάζω κάθε προσπάθεια σου να γονατίσεις
μπροστά στη τυραννία των δογματισμών…
Σιχαίνομαι όλα όσα λατρεύεις καθώς
σιγοψιθυ¬ρίζεις την προσευχή σου…
Επικροτώ τα λάθη και την αμαρτία…
Θαυμάζω δειλούς κι αντιήρωες! Προδότες και
φυλακισμένους…
Συγχαίρω όλους όσους φτύσατε, δημιουργώ¬ντας
ένα ναό με αρρωστημένα είδωλα…
Χαϊδεύω τους καπνούς και τη χολή που βγαίνει
απ’ το στομάχι μας…
Προσδοκώ την επιστροφή των ταριχευμένων…
Βγάζω το αόρατο μου καπέλο στη σκιά
της αό¬ρατης επανάστασης…
Καταδικάζω το αποτέλεσμα της…
Δένω τα χέρια μου με καλώδια και περιμένω…
Χειροκροτώ τη φαντασία, τα φρούτα και τη μή¬τρα της…
Φτύνω στο μνήμα του Μarinetti και στο
χέρι που έγραψε το μανιφέστο του…
Τραβώ το καζανάκι με ορμή και παρακολουθώ
να βυθίζονται στο κενό βιβλία του Coelho και
των υπόλοιπων ψευδό-συγγραφέων Άρλεκιν…
Χαιρετάω τις φαβέλες και τους αμόρφωτους ποιητές…
Μισώ σημαίες κι εθνότητες, διαβατήρια και πο¬λιτικούς…
Μεθάω με μελάνι του Antonio Porchia και
σαπί¬λα του De Sade…
Επικαλούμαι την ελευθερία στ’ όνομα της λογο¬τεχνίας…
Ορκίζομαι να μην ορκιστώ…
Αγαπάω την ατέλεια…
Αηδιάζω τα πρωινά και τ’ αγγλικά προγεύματα…
Ρίχνω την ευθύνη στην Παγκόσμια Τράπεζα,
στο γιασεμί και τα σκυλιά…
Αντικρίζω με ευθύνη την πείνα στην Ουγκάντα,
Ζάμπια, Αγκόλα και ό,τι βαπτίσατε αλήτες
σε Τρίτο Κόσμο…
Κρατώ μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος,
τα ζιζάνια του Αριστοτέλη…
Μεταγγίζω στην τράπεζα των σκουπιδιών, τον
στωικισμό και την απάθεια…
Επιμένω σε λόγια άλλων, υποτιμώντας κάθε
ψε¬γάδι του αρχετύπου και της αυθεντίας…
Γράφω μόνο όταν κοιμούνται οι άλλοι…
Λατρεύω τα ταξίδια και τα ξύδια της καταραμέ¬νης γενιάς…
Σέβομαι και αγαπάω μοναχά εκείνη που μ’ έχει διδάξει…
Αν με βρεις στον δρόμο σου, φυλάξου!
Λυπάμαι για τη ιδιότητα μου…
μα και για τη δική σου…

Η διαθήκη / Σταυράκης Ιάσων

Ψόφησε ελεύθερος σαν όλα τα ζώα.
Στη διαθήκη του έγραψε πως
το αερικό της τελευταίας επιθυμίας
είναι ο πιο εμπνευσμένος δημιουργός
αφηρημένης τέχνης
σε πατώματα και τοίχους…

ΛΗΘΗ / Τασούδης Κ. Γιώργος

Επόμενη στάση: Λήθη.

Χορτάρι εκτροφής φύεται στις σχισμές

που οι λωτοί λουφάζουν.

Οι θεριστές, δρεπάνι στο δεξί στο στόμα φυσαρμόνικα,

συλλέγουν βίου αποκύημα∙ νανουριστά.

Και ο συρμός ζυγώνει ωχρός και άκομψος

στου πέρα τ’ αψήφιστο.

Κι οι ράγες, πόσο πιο διαφανείς απ’ του ματιού την πονηριά,

μπάζουν στ’ αθέατο. Στης έξης το γλυκό παροξυσμό,

στου Διόνυσου συνεπαρμένοι τη ζωή, δεν αγροικήσαμε

το μονοπωλιακό∙ από καιρού εις καιρόν, ακλόνητο κι όμως μεταβλητό, με τυμπανοκρουσίες ή σωπαίνοντας, απο-

τραβιέται σ’ έτερες γαίες: κατά τι προσφορότερες.

Κι εμείς, αγέρωχα πώς άραγε ξεμείναμε μνημών ερείσματα;

Κι εμείς, τον χαρακτήρα που απωλέσθη πώς μοίρα θέσαμε;

Εμείς, οι πάντα ταξιδεύοντες με κάποιον Χάρο αντάμα, πως

ηττηθήκαμε πώς να παραδεχτούμε;

Όλοι ηττώμεθα στον κόσμο τούτο.

Μα δεν πτοούμαστε∙ όλοι.

           

            (19 – 23 Νοεμβρίου 2017)

ΔΙΑΔΡΟΜΗ / Γιώργος Κ. Τασούδης

Τί νόημα έχει η Άνοιξη σα δε τη φέρνουν χελιδόνια.

Ποιος της μετάνοιας ο σκοπός δίχως την αμαρτία.

Τί θ’ απογίνονταν οι σκέψεις αν δεν προέκυπτε ο λόγος για να

τις μεταφράσει.

Ανέστιες οι λέξεις, άσπιτες, δίχως γραφίδα και χαρτί κι ένα χέρι

            επιτήδειο να τις σπιτώνει.

Άγονοι οι στίχοι κι άβιοι δίχως το κόρτε των ματιών.

Και ποιος ο λόγος ύπαρξης του ποιήματος αν δυο υγρά και

φλογισμένα χείλη, κορυβαντικά δεν το προβάρουν.

Ούτε νοείται ποιητής να μην αναμετράτε με το δαιμονικό του.

Σαν άλλος Ιακώβ άνισα μα θαρρετά να μάχεται γι’ αποκαλύψεις

ανακαινιστικές.

Αυτό είναι η ποίηση.

Αχός απ’ το πεδίο των μαχών∙

Το ενδότερο.

(18-19 Απριλίου 2008)

Γεώργιος Κ. Τασούδης (μικρό βιογραφικό)

Ο Γεώργιος Κ. Τασούδης είναι ποιητής, συγγραφέας και αρθρογράφος.

Γεννήθηκε στην πόλη της Δράμας, στις 04 Νοεμβρίου 1978, όπου και περάτωσε τα εγκύκλια γράμματα.

Ασχολήθηκε με τον κλασσικό αθλητισμό και την καλαθοσφαίριση.

Σπούδασε Δασοπονία στο ΤΕΙ Δράμας, ενώ πριν την περάτωση των σπουδών του, εντάχθηκε στις τάξεις των ΕΔ.

Επίσης, σπούδασε Ανώτερα Θεωρητικά της Μουσικής, στο Ωδείο «Θρακία Μούσα».

Είναι συντάκτης στην ηλεκτρονική εφημερίδα «κοινωνείν». Ποιήματα, άρθρα και μελέτες του έχουν δημοσιευτεί σε ομαδικές ποιητικές συλλογές, εφημερίδες, περιοδικά και στο διαδίκτυο.

Δημιουργός και διαχειριστής της διαδικτυακής ομάδας (facebook)  «Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής (St Maximus the Confessor)» ταπεινώς ευελπιστεί να συμβάλλει στη διάδοση του έργου της σπουδαίας αυτής προσωπικότητας της χριστιανοσύνης και του ελληνισμού.

Είναι έγγαμος και πατέρας μίας κόρης.

ΒΙΒΛΙΑ

 «Τα Ιδιωτικά για τα… δημόσια», εκδ. Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών Διδυμοτείχου, 2017

ΠΟΙΗΣΗ

«Α΄ ΚΥΚΛΟΣ (2001-2008)», Ανέκδοτο

«Άσμα της Πατρίδος Αναστάσιμο», εκδ. ΑΙΓΑΙΟΝ, Λευκωσία, 2017

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ Γ΄ Βραβείο στον ΣΤ΄ Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού

΄Εφυγε ο ποιητής Κώστας Κομπόστας / Γαλήνης Διογένης

Σήμερα το πρωί στις 09 και 45

στην οδό Ποιητικού Υπονόμου 14

συνάντησα τον ποιητή

Κωνσταντίνο Κώστα του Κωνσταντίνου

και μου είπε :

Διογένη πριν από λίγο

έμαθα πως πέθανε

ο

ποιητής Κώστας Κομπόστας

Κατάλαβες

Θα γράψουν πως

'' Εφυγε '' ο ποιητής

'' Πέθανε '' ο ποιητής

'' Ταξίδεψε '' ο ποιητής

κ.ο.κ .

Σε ποια συμμορία 

ανήκε

ο

ποιητής

δεν

θα

το

πούνε

και δεν θα το γράψουν ποτέ

Mazatlan / Γαλήνης Διογένης

Στο Bolero

ένας χαφιές

πίνει τσάι

στο Porto Viejo

το κύμα

πνίγει μια

μποτίλια

και στο Zorbas

o ήλιος

χορεύει

Ζειμπέκικο 

ΤΟ ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ / Γαλήνης Διογένης

΄Οταν η ανάπηρη πολιτεία γελάει ,
ο απολίτιστος πολιτισμός του 21ου
αυτοχειριάζει τις τύψεις του ,
η εκδοτική νύχτα απορρίπτει
τα βιβλία σου ,
τα ” έγκριτα ” λόγου
και τέχνης περιοδικά
απαξιούν
να δημοσιεύσουν
ποιήματά σου,
οι ορθόδοξοι καθʼ όλα κριτικοί
προσεύχοντε στο μηδέν ,
πίνουν καφέ στην πλατεία Κ ,
αερίζουν τα λόγια τους ,
ταίζουν με το αίμα τους
κουνουπόμυγες και
φωτογραφίζονται στην Αρούμπα ,
στη Γρενάδα , στο Μάλι .
Σωτήρες ποιητές τρέμουν μη χάσουν
το τρένο ,
το κέρμα της δόξας ,
του διαδικτύου την αναγνώριση ,
παραποιούν στίχους ,
σκοτώνουν ανυπόταχτους ήλιους ,
μέσα απʼ τα κελιά τους
γράφουν
για τʼ απέραντο γαλάζιο ,
για έρωτες , κοχύλια ,
επαναστάσεις , πεεταλούδες , θεωρείες
θεωρείματα , τάσεις , υπερτάσεις ,
παραστάσεις ,
για το μυρμήγκι που τρέχει μέσα στο w.c τους ,
για μια γυναίκα
που είχαν και τους έφυγε ,
για ένα επαίτη
που είδαν μέσα απʼ τη κλειδαρότρυπα ,
για ένα ποντίκι που τρύπωσε
μέσα στην άγια τράπεζα ,
την άγια νύκτα ,
τον άγιο εκδότη και
το άγιο σύστημα
αλλά ποτέ ,
ποτέ ,
ποτέ
για το χασμουρητό τους .

Είσαι μεγάλος ποιητής / Γαλήνης Διογένης

Είσαι μεγάλος ποιητής

Είσαι μεγάλος ποιητής

Είσαι μεγάλος ποιητής

έλεγαν

οι

φίλοι 

του

στον

ποιητή

και αυτός

φουντάρισε

απ' το παράθυρο

της ταβέρνας

επειδή

ήταν

μεγάλος ποιητής ...