Καταραμένε ποιητή

Καταραμένε ποιητή

Τι ποιήματα να πεις 

τι ποιήματα να γράψεις

όταν βλέπεις χαλάσματα!

Γρηγορία Πελεκούδα

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Οι γυαλιστερές ευκαιρίες οδηγούν τους ανόητους
εκεί που ο όλεθρος ερωτοτροπεί με τον γκρεμό.
Τι θράσος αγαπημένοι μου Θεοί να ομολογεί η αυγή
πως πεθύμησε να συναντηθεί με το τέλος της διαδρομής
κι όμως, ακόμα σφαλιστά να κρατά τα μάτια
στης γνώσης το πιοτό.

Τέλμα σας λέω,
η άβυσσος χώνεψε του κόσμου τα χρυσάφια
και ούτε σταγόνα δεν στράφηκε να προσφέρει,
ομολογώντας το ευχαριστώ,
που πάντοτε ανήκει εκεί ακριβώς
που το δώρο της ζωής ξεκίνησε.

Η γαλήνη είναι μακρινό γεγονός και η απόδειξη, τρανή…

Η Αφροδίσια νοημοσύνη ξυπνά
μόνο όταν οι συντεταγμένες το επιτρέπουν.

Λουκία Πλυτά

ΑΔΕΙΟ ΣΠΙΤΙ

Φοβόσουν να βλέπεις το σπίτι ν' αδειάζει.
΄Ακουγες τη φωνή του παλιατζή
κι έκρυβες τα κλειδιά της αποθήκης
με το μαγκάλι της γιαγιάς και την πινακωτή.
Σ' άρεσε να κλείνεσαι με τις ώρες στα δωμάτια,
μελετώντας τα πράγματα που μοιράστηκαν τη ζωή μας.
Έπαιρνες το πανί κι εγώ δεν ήξερα
αν ήταν για να τα ξεσκονίσεις
ή για να τα χαϊδέψεις,
προσπαθώντας μάταια κι εσύ να κρατηθείς,
αν και μπορούσες να το βλέπεις καθαρά : Πριν
από τα σπίτια είμαστε εμείς που αδειάζουμε.

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

“ΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ” / Ζώγας Χρήστος

Λουλούδι μας τριαντάφυλλο
γλυκό πανώριο δείλι
κίτρινο λευκό ή άλικο
υπέροχό μας θήλυ!!

Ό,τι ομορφότερο
στολίδι έχ’ η πλάση
το άρωμά σου βάλσαμο
στου έρωτα τα πάθη.

Όλα σου μα!και το χρώμα σου
πως μας σαγηνεύει
τα χείλη σου το στόμα σου
τον πόνο μας γλυκαίνει.

Ρόδο μας,τριγύρω μας
η ζωή μας πλάι
θάλασσα και ήλιε μας
Απρίλη μας και Μάη!

ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΠΕΤΡΑΔΙ / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Είπα, 
μακάρι κάθε λέξη μου φωτιά, κάθε υπόσχεση ηλιαχτίδα...
Κάθε μου βήμα χνάρι βαθύ μ' αγνάντεμα στην ελπίδα!

Είπες,
ως που θ' αντέξεις ποιητή, προτού σε πιει η καταιγίδα,
μεγάλα που άνοιξες πανιά στου νου σου την κλεψύδρα;

Είπα,
θα έρθω μαζί με την καρδιά να βγω να σεργιανίσω
και μ' ένα έρωτα βαθύ, ζωή να Σε κορφολογήσω!

Είπες,
δεν σου 'πανε με τους καημούς να μην κονταροχτυπιέσαι,
μα ούτε και με τον έρωτα σκληρά ν' αναμετριέσαι;

Είπα... κι έκλεισα.
Μου το 'πανε... και τι μ' αυτό, νομίζεις πως θα φοβηθώ;
Πουλί θα γίνω και στο φιλί του ήλιου θ' αναβαπτιστώ
μα τους καημούς για σένανε τους ρίχνω στο πηγάδι
κι ο έρωτας σου στην καρδιά μου, πολύτιμο πετράδι!

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Ανέκδοτο από τη συλλογή ''Συνομιλίες''.

ΑΝΑΖΗΤΉΣΕΙΣ

Έρωτα πολυπόθητε,
πηγή ανάσας.Φιλί
που καίει τις στιγμές,
απάνω στου κορμιού
τα κορφοβούνια
Που σ'αναζήτησαν
καιροί,σε φώναξαν στα
πάθη,εκεί που ξεδίπλωναν
οι πλοκές,και άχνιζαν
ο πόθοι.Έρωτα που
σ'αγνάντεψαν στου ήλιου
τις ανταύγειες,
σαν ξωτικό να τριγυρνάς,
στα κάστρα τια δικά σου.
Και μεις που σε αγγίξαμε,
που νιώσαμε τι είσαι,
σε νύχτες λάγνες άυλες,
που σ'είχαμε
προστάτη,να μας αφήνεις,
μοναχούς,στα τόσα σου
καπρίτσια.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΟΥΝ ΤΑ ΡΙΖΑ ……………...... του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Αναστενάζουν τα Ριζά
Δίβρη και Λεσινίτσα
Αγιαντριάς και Μάλτσιανη
Κι δόλια η Τσερκοβίτσα.

Βρυχιέται η Αραβουνά
Ο Σεντενίκος κλαίει
Το Διβροβούνι δε βαστά
Τα δάκρυα και λέει:

Ρημάξανε κι οι εκκλησιές
Χρόνια να δουν λιβάνι
Ενώ οι καμπάνες τους χτυπούν
Όταν κανείς πεθάνει.

Σαν σουρουπώνει η βραδιά
Και το σκοτάδι απλώνει
Μόνη φωνή στη ερημιά
Είν' η κραυγή του γκιώνη.

Μαζί θρηνούν την ερημιά
Μουργκάνα και Μαλίνα!
Κι ανατριχιάζει η νέα γένια
Στην Πάτρα, στην Αθήνα.

Ω, σεις παιδιά απ’ τα Ριζά
Του Βούρκου ξακουσμένα
Έως πότε θα τ’ αφήσετε
Τα σπίτια σας κλεισμένα;!

Πουν' οι δικές σου καλλονές
Ω, Δρόπολη ξακουσμένη
Μα πώς αντέχεις χωρίς αυτές
Γλυκιά μας ζηλεμένη...;

Γυρίστε ω, λεβέντες μας
Κι οι πέτρες σας ζητούνε
Κρίμα δεν είν' τον τόπο μας
Ξένοι να τον χαρούνε...;!

Τριανταφυλλένιο χάδι σιωπής

Είμαι ένα τριαντάφυλλο
που έχω ανθίσει μόνο για σένα.
Είμαι μια δροσιά
άρωμα βροχής νοσταλγικό…
Έντονη η φλόγα του έρωτα
κατοικεί μέσα μου,
Εσύ που είσαι αλήτισσα ψυχή μου;
Ματώνει η καρδιά μου,
στάζουν τα δάκρυά μου…
πίνω καφέ με την μοναξιά μου.
Κέντρισμα ζήλειας αναπάντεχο,
η καρδιά αναπηδά από λαχτάρα..
Μαύρο , γκρίζο, πορφυρό
μυριάδες χρώματα
αντανακλουν στον ουρανό
σαν όνειρο ενός ζωγράφου
ελπιδοφόρας έξαψης….
Σκέψου πως είμαι η ωραία αχτίδα
στο γραπτό των άδειων σου σελίδων
κι ο πολύτιμος σου πίνακας!
Είναι τόσα αυτά κι άλλα τόσα
που θέλω να σου πω…
Ανάσα της ζωής μου βαθιά
κάθε πρωί φωνάζω τ’ όνομα σου
σε βλέπω παντού, αλλά δεν είσαι.
Στου ονείρου μου τη ζάλη
μιλάω με τον άνεμο και τον ήλιο!
Πάντα αργεί η διάθεσή σου
η αναμονή μαρτύριο…

Μαίρη Σουρλή

Νοσταλγικός ο δρόμος...

"Νοσταλγικός ο δρόμος, της απουσίας σου, περισσότερο φιλικός από ποτέ, έρχεται/ τώρα που σκοτεινιάζει τον διαβαίνω, ξανά και ξανά, σαν άγνωστος, περαστικός/ γέμισε ο κόσμος άγνωστους, περαστικούς, ίσως με γνωρίσεις, ίσως χαθείς/ πάλι, μόνο οι σημειώσεις παραμένουν απείρακτες, σημάδι της απουσίας μας ή της ιστορίας μας." 

Γιάννης Βέλλης

ήταν αλήτης / Αντώνης Τσόκος

Στα μάτια του κόσμου ο Μπιλ ήταν αλήτης. 
Μη ρωτήσετε γιατί. Ήταν αλήτης.
Έτσι είχε γεννηθεί. 
Δεν τίθεται θέμα συμπόνιας. 
Κλωτσούσε απ' την κοιλιά της μάνας του. 
Κλωτσούσε. Την κοιλιά της μάνας του. 
Έβαζε δυο δυο τις γυναίκες στην μπανιέρα. 
Γεμίζοντάς την πρώτα
με σαπούνι και γυαλιά σπασμένα.
Ευθύς αμέσως 
καβαλούσε μηχανή κι εξαφανιζόταν. 
Έπινε ηδύποτα σε μνημόσυνα αγνώστων
σπάζοντας πορσελάνινα σερβίτσια. 
Φέρνοντας στο κέφι χαροκαμένους συγγενείς. 
Έσφαζε καρπούζια μπρος στα μάτια 
ανυποψίαστων παραθεριστών. 
Αφαιρώντας τις καρδιές τους
με επιστημονική ακρίβεια. 
Έκλεβε μαύρα κομπινεζόν 
κι έντυνε μουτρωμένα σκιάχτρα στα χωράφια. 

Σφαλιάριζε τους κληρικούς 
της ενορίας του Αγίου Σάββα, 
αναγκάζοντάς τους να τον κυνηγούν
με ράσα σηκωμένα ως τα γόνατα. 
Στα μάτια του Μπιλ ο κόσμος ήταν αλήτης. 
Μη ρωτήσετε γιατί.
 Ήταν αλήτης. 
Τον φυλάκιζε απ' την κοιλιά της μάνας του. 
Τον φυλάκισε. Στην κοιλιά της μάνας του. 
Στο κεφάλι του επικρατούσε χάος. 

Ο μόνος τρόπος να αποδεχτείς τον Μπιλ 
ήταν να αφεθείς στην αλητεία του.