ανθρώπων έργα ...

τι έμεινε στ'άλήθεια για να γράψουμε;
τι έμεινε αλήθεια για να πούμε;

ανθρώπων έργα ...
ανούσια κι αστεία να θωρείς
ζητιάνοι μόνοι ποταποί και μαλθακοί
σε μιας καρέκλας βούλιαξαν τη στέρνα
πόσο σπαράζουνε τα λόγια μας εκεί
νόημα πια δεν έχουνε οι λέξεις
ψεύτισαν του καιρού οι χαραυγές
παράπονα και τα τραγούδια μας
θάμπωσαν τους καθρέφτες

κι αν μου μιλάς...εγώ οργώνω τις σιωπές..
απ'την ψυχή να στάξει ένα δάκρυ
δε θα κουράσω άλλο τις ζωές
σε δίσεχτα κιτάπια έχουν λουφάξει...

ένας καημός μονάχα λίγο φως...
είναι η αγάπη παραπέρα απ΄την ελπίδα
είναι το μόνο που απόμεινε χωρίς
τα λάθη μιας ματιάς...μιας ξεχασμένης παρωπίδας


τον Έρωτα θα τραγουδώ και της ζωής
ένα παιχνίδι μιας αλήθειας ξεχασμένης...
κι όσες μου μέλλουνε να ζήσω χαραυγές
θα είναι το ταξίδι μου αυτό ''εν τέλει.''.

σαν υστερνά τα χρόνια μας θωρούν
πλάθουνε μέσα στου μυαλού μας τις ρυτίδες
λιβάνι κάρβουνο φωτιά και μας καλούν
χαμένες μας παλιές αρχαίες μας κοιτίδες

[Απέπλευσα από του έρωτα νησί..]

Απέπλευσα από του έρωτα νησί
πρώτου η αγάπη μας τελειώσει.
τρόπαιο πήρα το φιλί που μου είχες δώσει .
Με παρέσυρε αγάπης σου χάδι
το φόρτωσα στου πόθου καΐκι ,
να ψάξω καινούργια αγάπη σαν εκείνη

Ματσούο Μπασό (βιογραφία)

Ο Ματσούο Μπασό (Ακριβέστερα: Ματσούο Μπασ'όου ιαπ. 松尾芭蕉, 1644 στο Ουένο - 28 Νοεμβρίου 1694 στην Οσάκα), στην πραγματικότητα Ματσούο Μουνεφούσα, ήταν ένας Ιάπωνας ποιητής. Θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος της ιαπωνικής μορφής χαϊκού. Ο Μπασό και οι μαθητές του ανανέωσαν την εως τότε αστεία και περιπαικτική ποίηση χαϊκάι και την ανήγαγαν σε σοβαρή λογοτεχνία.

Γεννήθηκε σε μια οικογένεια σαμουράι, αλλά απαρνήθηκε αυτή τη ζωή. Έγινε περιηγητής μελετώντας το δρόμο και την ιστορία του Ζεν και στράφηκε στη μελέτη της κλασσικής κινέζικης ποίησης. Στην ηλικία των 22 ετών αποσύρθηκε σε ένα βουδιστικό μονοαστήρι στο Κιότο ενώ αργότερα ζούσε σε, κατά τα φαινόμενα, ευτυχή φτώχεια από τις ταπεινές προσφορές των μαθητών του. Από το 1667 κατοικούσε στο Έντο (σημερινό Τόκιο) στον φίλο του Σουγκιγιάμα Σάμπου, όπου άρχισε να γράφει χαϊκού.

Η δομή των χάικού του αντικατροπτίζει την απλότητα και το διαλογισμό που διέκρινε τη ζωή του. Όταν ένιωθε την ανάγκη για μοναξιά, αποτραβιόταν στο μπάσο-αν του, μια καλύβα φτιαγμένη από φύλλα μπανανιάς (μπάσο), από όπου προέκυψε το ψευδώνυμό του. Πολλοί στίχοι του διακρίνονται για μια μυστικιστική ποιότητα και προσπαθούσε να αναπαραστήσει τα μέγαλα και σημαντικά θέματα μέσα από απλές εικόνες της φύσης όπως την πανσέληνο του φθινοπώρου ή τους ψύλλους στην καλύβα του. Ο Μπασό βυθίστηκε στο χαϊκού και στη σκέψη του Ζεν και αντιλαμβανόταν την ποίηση σαν ενα ιδιαίτερο τρόπο ζωής (Κάντο, ο Δρόμος της Ποίησης). Ήταν πεποισμένος πως η ποίηση ήταν μια πηγή της φώτισης (Σατόρι).

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Μπασό ταξίδευε έντονα και ζωγράφιζε για να εμπνεύσει την ποίησή του. Επίσης συνεργαζόταν με ποιητές επί τόπου στη σύνθεση στο στυλ ρένγκα, μορφή κοντινή στο χαϊκού. Επιπλεόν έγραψε χάιμπουν, πεζή-ποιητική σύντομη ιστορία με τη μορφή ταξιδιωτικών ημερολογίων, όπως το διάσημο Όκου νο Χοσομίτσι (Ο μικρός δρόμος στο μαρκινό Βορρά, 1689).

Χαικού του Ματσούο Μπασό

Αυτό το πρωί
μες στο νέο μου ράσο
κάποιος άλλος

*
Χρόνο το χρόνο
η μάσκα του πιθήκου
φανερώνει τον πίθηκο.

*

Νέος χρόνος
μελαγχολία απ΄το
περσμένο φθινόπωρο

*

Ανοιξιάτικο φεγγάρι
πρόσωπο λουλουδιού
στην ομίχλη

*

Μην ξεχάσεις
την δαμασκηνιά
που ανθίζει στη λόγχη

*

Σε ξερό κλαδί
κάθεται το κοράκι
φθινοπωρινή νύχτα

*

Εκεί που χάνεται
ο κούκος,
ένα νησί.

*

Πεταλούδα
τα φτερά λυγίζουν μες
στη λευκή παπαρούνα

*

Βιολέτες
πόσο πολύτιμες
στο ορεινό μονοπάτι

*

Λαμπρό φεγγάρι
τριγύριζα τη λίμνη
όλη νύχτα

*

Μετά τη βροχή
η καμέλια πέφτει
σκορπώντας σταγόνες. 



από την Ανθολογία Ιαπωνικής Ποίησης  (Εισαγωγή και μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς) 

Είχε μάθει έτσι να ζει

"Είχε μάθει έτσι να ζει, να αναπαραγάγει όλα δημόσια, μισούσε την ευτυχία, περισσότερο του γείτονα/ έδειχνε φίλος, βαρύτατα στολισμένος για τη στιγμή, καλοκάγαθος για τον καθρέφτη, χαμένος είναι αλήθεια/ όμως τον ξέραμε πια, τον γνωρίσαμε βασανιστικά, όταν στην λάσπη του κολήσαμε/ τώρα μακριά του, πάλι καθίσαμε, έτσι για καλύτερη ασφάλεια/ στη ζωή οι συκοφάντες καθημερινότητα, σε ένα ιστό μεγάλο βρώμικο".

το δειλινό

Συλλογιέμαι την ερημιά,
στο πέρασμα του χρόνου.
Μέρες πουλιά, που πέταξαν
και φύγανε,σκόρπισαν,
ώρες που γίνανε καπνός,
στο άπυρο του χάους .

Βαλσαμωμένα όνειρα,
που στέκονται, κοιτάζουν,
θωρούν και βλέπουν την ζωή.
τις αναμνήσεις όλες.

Στου δειλινού την αγκαλιά,
απόθεμα οι ελπίδες.
το μέλλον είναι στην γωνιά,
με θλίψη και αγναντεύει,
ίσως ν' αλλάξει τη ροή,
 να αλλάξει και η ρότα.

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Άνοιξα τα χέρια,τα έκανα φτερά
πέταξα μακριά, ψηλά
ακολουθώντας το τραγούδι των Σειρήνων
το μεθυστικό
Εφτασα στο δικό σου λιμάνι
στον προορισμό που πάντα
ήθελα να βρω για να αράξω
να δέσω σφιχτά την ψυχή μου
στους κάβους της δικής σου ζωής
να ρίξω ασήκωτη άγκυρα
για αιώνες και αιώνες
Και μπροστά μου, η θάλασσα
να με προκαλεί με το ταξίδι του γυρισμού
και εγώ να μην ενδίδω
 

Ερωτηματικά.

Γιατί να γράφω λέξεις ,
αν εσύ δεν τις ακούς;

Γιατί να σιωπώ...
αν εσύ,
δεν αφουγκράζεσαι την σιωπή μου;;

Δεξιά μου,η θάλασσα,
πώς να την χαρώ ,
που με ορίζει η δική σου;;

Αριστερά μου ,τα δέντρα
των πουλιών...
κωφεύω στο τραγούδι τους.
Μαγεμένα τ'αυτιά μου ,
απ 'το δικό σου.

Γύρω μου το καλοκαίρι .
Απουσιάζω .
Παρούσα είμαι στον Χειμώνα
της απουσίας σου.

Ξένη στην πατρίδα μου,
υπήκοος ποθώ,
να γίνω της δικής σου.

[Παράξενη βραδιά....]

Παράξενη βραδιά.

Εξόκειλε η μνήμη σαν καράβι,

έχει αγάπης πάρει μονοπάτι,

που σκόνη από ερωτόλογα περιβάλλει.

Μόνον αυτά έχει κερδίσει,

ξεσπάσματα από ξεφωνητά, γέλια,

μόνο που εκείνη έχει φύγει.

Τι κρίμα, είναι μόνος του, τι κρίμα,

σαν κάτι από το λαιμό το έχει πιάσει.

ΚΤΗΤΙΚΗ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ

Το παραμιλητό των αισθήσεων
αντηχεί στη βουβή λογική.
Οι αγκαλιές γέμισαν
από αγκάθια
και τ’ αγκάθια, γλυκόξινα μούρα.
Ασυνάρτητες λέξεις
κι ύστερα σιωπηλός κόσμος.
Νωρίς δύει ο ήλιος της ημέρας
μα η ανατολή πεισματάρα έφηβη.
Ξεφυλλίζω το λεξικό
γυρεύοντας την κτητική αντωνυμία.
Κυνηγητό στα καλντερίμια
του μυαλού,
κυνηγός το πνεύμα που απέδρασε.
Κτήμα μου, χέρσο χωράφι
η κάθε λέξη που ανταλλάχτηκε.
Ενέχυρο για λιγοστά χαρτονομίσματα.



http://logozografismata.blogspot.gr/