Στων ασφοδέλων τους λειμώνες / Ποταμιάνος Γιάννης

Εκεί που κατοικώ

στ’ αλωνάκι των άστρων

τ’ αστέρια τρεμοσβήνουν

τα ερωτηματικά τους

Κοιτάζονται στα μάτια

ο Αυγερινός κι’ η Πούλια

Και το φως μαχαίρι κοφτερό

καθαρίζει το όνειρο σαν μήλο

Να μένει απροστάτευτη η άσπρη σάρκα

καθώς καρτερεί τη ματαιότητα

Εκεί που κατοικώ στον προθάλαμο

του αδιανόητου

Επαίτης στα σκαλιά της αιωνιότητας

ζητιανεύω αθανασία

Εκεί που οδοιπορώ στο άβατο της σκέψης

υποκλίνομαι

καθώς λαμπυρίζουν τ’ άστρα

στη μαύρη χλαμύδα του αρχιερέα

κεντημένα

Κι όταν η λόγχη της σιωπής καρφώνεται

στα πλευρά του χρόνου

πυκνή πέφτει η καταχνιά

να οξειδώνει την προοπτική μου

Αφού στις σπείρες του γαλαξία μας

στροβιλίζεται η μοναξιά

Εγώ ερεβώδης,

στων ασφοδέλων τους λειμώνες οδοιπορώ

Εγώ ανέστιος

στα νεφελώματα της προσμονής υψιπετώ

Και ως πυράκανθος αειθαλής

ταΐζω τα κοτσύφια

στους δύσκολους καιρούς το καταχείμωνο

Κι’ όπως η στείρα σκέψη παρακμάζει

ατελεύτητη η απαντοχή μου πεζοπορεί

πολύανθη στην άδηλη ελπίδα

Έτσι με οθόνια τις αυταπάτες μου

σκεπάζω τις πληγές μου

καθώς με οιμωγές μοιρολογώ

τις θλιβερές αποδημήσεις μου

Γιάννης Ποταμιάνος

Δρομολόγια / Ρούλα Τριανταφύλλου

Γνώριζε δρομολόγια, σταθμούς, γκρίζα βαγόνια.

Γεμάτος προσμονή σε σταθμό μεθοριακό,

στο τελευταίο σκαλοπάτι.

Ένα μαντήλι, ένα φιλί, ένα δάκρυ

κάποιας που αγάπησε πολύ

κι ο χρόνος τους χωρίζει.

Δρομολόγιο η ζωή του

με εισιτήριο ληγμένο στη τσέπη.

Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς αλλαγές.

Παράλληλες γραμμές εσύ κι εγώ.

Στις αποβάθρες ξεχασμένη η αγάπη.

Το σφύριγμα των συρμών μουσική μελαγχολική

σαν χωρισμός, σαν τρένο,

σαν δρομολόγιο σε σταθμό λησμονημένο.

Αλεξάνδρα Ζερβού (μικρό βιογραφικό)

 Η Αλεξάνδρα Ζερβού είναι καθηγήτρια Κλασικής Φιλολογίας και Παιδικής Λογοτεχνίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές Συγκριτικής Λογοτεχνίας, Θεωρίας Λογοτεχνίας και Κλασικής Φιλολογίας στα Πανεπιστήμια Nanterre (Paris Χ) και της Σορβόννης (Ρaris IV). Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την πρόσληψη και την παρουσία των Κλασικών στο σχολείο και γενικότερα στο σύγχρονο κόσμο. Έχει δημοσιεύσει επιστημονικά βιβλία και άρθρα.

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ / Ζερβού Αλεξάνδρα

Βαθύτατα συγκινημένες,
σπουδές σωμάτων και ψυχών,
τις απαντούσες στ’ ακρογιάλι,
στις θορυβώδεις αγορές του άστεως
και των τριόδων τους συνωστισμούς.
Κι άλλες καλλίφωνες και σπάνιες,
τις γνώρισες στα σπουδαστήρια,
και στις σχολές και τ’ αρχαιοπωλεία.
Όλες μαζί, να συγκροτούν αρμονικά
κύκλιους χορούς κι ερωτικά ντουέτα,
κομμούς ελληνικούς, χρησμούς,
μελίρρυτες παραμυθίες…
Ντίβες, να τραγουδούν για θεατές
που βρέθηκαν σε λάθος αίθουσα,
τυλίγονται στη βελουδένια λήθη τους
κι αποχωρούν, όλο αρχοντιά και χάρη.
Ωραίες άγνωστες και παρερμηνευμένες.

Η ματαίωση της Τηλεμάχειας / Ζερβού Αλεξάνδρα

                                                 
Η εφηβεία μου  διαρκεί δεκαετίες.
Ήδη με βρήκε το ήμισυ του αιώνος
να διατηρώ μια στάση εφηβική,
 όλο αιφνίδια ερυθήματα αιδούς
και με μια κάμψη του κορμού μπροστά.

Καρφώνω ακόμα στη μοναχική μου κάμαρα
τεράστια πρόσωπα, αφίσες και παντιέρες.
Διαβάζω ευπώλητα για νεανικό κοινό.
Ακκίζομαι, λικνίζομαι σε ξέφρενους ρυθμούς.
Όμως, γυρίζω σπίτι πριν απ’ τα μεσάνυχτα,
(Γι’ αυτό δεν ξέρω αν κρατούν τα μάγια,
ή λύνονται.)

Μιαν ιδιόλεκτο αμφίσημην επίσης
καλλιεργώ με γνώση κι επιμέλεια,
εντροπαλή μαζί κι αυθαδεστάτη.
Όμως, με ποιον να την μιλήσεις τώρα;

Οι σύντροφοι σκορπίσαν ένας- ένας.
Φευγάτοι, κυρτωμένοι, φαλακροί
Και το καράβι σ’ άλλους ναυλωμένο.
Κι ο Μέντης-Αθηνά, γριά παιδίσκη,
ξεμωραμένη, ανδρόγυνη…

Η Τηλεμάχειά μου ματαιώθηκε
Και δεν απέπλευσα ποτέ για μαθητεία.
Και δεν συνετελέσθη ενηλικίωση.
(Δεν ωριμάζεις με τον πόνο,
γερνάς μόνο). 

Εν τούτοις πάλι ετοιμάζω εντατικά
επίπονο ταξίδι θεωρίας
(και εμπορίας, αν κατορθωθεί).
Να δώσω και να πάρω απ’ τους σπουδαγμένους.

Η μαραμένη λογιοσύνη μου εκ-ποιεί
πονήματα μιας γερασμένης εφηβείας.

ΩΡΙΜΟΤΗΤΕΣ / Γιώργος Αλεξανδρής

              

Τον έσμπρωξαν στο περιθώριο ο χρόνος και η ζωή,
την ώρα που δαψίλευε ωριμότητα στον κόσμο
κι απόμεινε σκεφτικός ν’ ανακαλεί και να ερμηνεύει
μέρες και πρόσωπα γνωστά και μια ζωή στρογγυλεμένη.

Κατανοούσε βεβαιότητες και εξίσωνε αγωνίες,
αμφισβητούσε αλήθειες και δίκαζε προθέσεις
κι ανίχνευε στη συμμόρφωση και την ανυπακοή,
κρυφά ελευθερίας θέλγητρα και αυτονομίας πάθη.

Ώριμες πράξεις η ζωή,χωρίς ρωγμές ο χρόνος
και οι διαστάσεις του μικρές,ίσαμε τη δημιουργία,
για να χωράει η αρετή, του χαρακτήρα οι μεταπτώσεις,
δασκαλεμένη πρόβλεψη και ωριμότητα ιστορίας.

Υπέκυπτε κι η λογική στον πειρασμό των θαυμάτων,
τακτοποιούσε δόγματα και οφειλές, επόπτευε μεγαλεία,
ώριμο λόγο άρθρωνε, φυλλομετρούσε ιδέες
και ησύχαζε τη συνείδηση στις κοινές παραδοχές.

Τώρα που στοχάζεται την τάξη ως πλάνη και αγυρτεία,
πώς θα ’ θελε ν’ αφεθεί  σε υπερβολές και υστερίες,
σοφότερος να παρασυρθεί σε λάθη και παραλείψεις,
και τη δική του ωριμότητα χωρίς σχήμα να βιώσει.

                          Γιώργος  Αλεξανδρής

ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ / Σταυραετός / Β.Α

 

 

Θεέ μου

χινοπώριασε κρύωσε και βρέχει ο καιρός

μας κλέβουν καθημερινά και μας ληστεύουν

οι αρχές οι εξουσίες του αιώνος τούτου

στη << συνετή >> δι’ εαυτούς

που κάνουν διαχείριση του ψυχοκτόνου πλούτου.

Λεφτά δεν έχουμε ούτε για μια ανάγκη ανθρώπινη

και μεις φτωχοί 

το  χρήμα  για ανομία δε ζηλέψαμε ποτέ μας

μα Εσύ αν κρυώσεις

στο γραφείο του πρωθυπουργού

του επισκόπου του προϊστάμενου του διεφθαρμένου δικαστή

πήγαινε να ζεσταθείς Θεέ μας.

Σηκώνεται κρύος βοριάς άσπρος διαβαίνει ο χιονιάς

και στου πρωθυπουργού

του επισκόπου

του εμπορικού προϊστάμενου

του διεφθαρμένου δικαστή απάνω το τραπέζι

αχνίζει η σούπα η ζεστή

το άριστο το επιδόρπιο το δείπνο

και μεις φτωχοί

μες της ψυχής μας τα κουρέλια τυλιγμένοι

να ξεχαστούμε κοιτάμε νηστικοί με λίγο ύπνο.

Και Συ αν πεινάσεις Κύριε και βοηθέ μου

πήγαινε εκεί να φας

Εσένα θα Σου δώσουν

εμάς για ακόμα μια φορά θα μας Σταυρώσουν.

Κι αν αρρωστήσεις Θεέ μου

πήγαινε στους φιλοχρήματα αντ’ επιστήμονες γιατρούς

να σε προσέξουν περισσά

όπως προσέχουν τον πρωθυπουργό

τον υψηλό επίσκοπο το διεφθαρμένο δικαστή

τον προϊστάμενο τον παχουλό τον τραπεζίτη

εμάς ένα σιρόπι πληρωμένο για το βήχα μας αρκεί

και να γυρίσουμε να πεθάνουμε ταπεινά

στο παγωμένο με υγρασία και ενοίκιο σπίτι

που στάζει και νερά

στα τζάμια που φιλιώνει ο αέρας

και να λέμε δόξα

στις αρχές τις εξουσίες του αιώνος τούτου

που όσο κι αν πονάμε τις νυχτιές

ακόμα μας αφήνουν να ξαναδούμε το φως της μέρας.

Κι όλοι αυτοί

μας λεν πως έκανες παράδεισο τη γη

για κάθε ταπεινή ψυχή γαληνεμένο έναν  λειμώνα

μα για να καταλάβεις πόσο πολύ Σε εξαπατάν

έλα και Συ κοντά μας να ζήσεις σαν άνθρωπος φτωχός

Φθινόπωρο ένα βροχερό κι έναν κρύο Χειμώνα.

Κι αν σου μιλάμε τόσο αληθινά

με χείλη της ψυχής μας πικραμένα

Συγχώρεσέ μας Θεέ μου!

Είσαι ο Θεός μας

και ελπίδα μόνη  στον κόσμο αυτό έχουμε εσένα.

                                                         

                                                                       Β.Α

 

 

 

 

 

 

 

 

ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΓΑΡ / Αλεξανδρής Γιώργος

Στο πρώτο σου βήμα,
μ’ εκείνο το καθάριο και βέβαιο βλέμμα,
γύρισα την πρώτη μου σελίδα.
Την πρώτη φορά που αμήχανα
πρόφερα μισόλογα με κόμπους,
μου έγνεψες την ελπίδα.
Και κινήσαμε μαζί το μεγάλο δρόμο.
Από την άκρη της γης
ως τ’ ουρανού τη στράτα.
Και πηγαίναμε μαζί.Πάντα μαζί.
Πότε ‘γώ στα βήματά σου,
πότε στις σελίδες μου εσύ.
Κι όλο τρέχαμε,όλο τρέχαμε,
πότε στις βεβαιότητές σου και τη βιάση,
πότε στο ξάφνιασμα και την άργητά μου.
Κι ανάσαινα να σε προλάβω φέγγισμα
και σώπαινα όνειρο να σ’ αγγίξω.
Το γέλιο σου κόκκινη ανατολή
κι η αγωνία μου λιόγερμα βαθύ.
Αυγερινός εσύ και αύρα πρωινή,
αγέρι δειλινού εγώ κι Αποσπερίτης.
Διάβαινες μπροστά κι εγώ ακολουθούσα.
Χρώμα και μύρο η άνοιξη
στα γρήγορα βήματά σου,
ωδή και ύμνος στις σελίδες μου
το λάμπρισμα της μορφής σου.
Και τάχυνα το ρυθμό μου να ισιώσω
και θάρρεψα αντίλαλος της φωνής σου
να σε ακούσω προσευχή
πίστη κοινή να σε σμιλέψω,
παράκληση οι μύχιες πεθυμιές
κι απάντημα ζωής η απόφασή σου.
Και φίλιωνα κι αντέγραφα
στις άγραφες σελίδες μου αλήθειες,
πύκνωμα λόγου και άνοιγμα ψυχής,
όρκους τιμής και δόκιμες υποσχέσεις.
Με κοίταξες,τις σκέψεις μου αφουγκράστηκες
και γρηγόρεψες την υπράσπισή μου.
” Φιλόσοφος γαρ!
Οι σελίδες σου το γράφουν.
Ο χρόνος είναι πρόβλεψη
και πρόσταγμα ανάγκης η αγάπη.
Του νου το ταίριασμα αποζήτηση
και της ψυχής το μιλητό αρμονία.
Φιλόσοφε γαρ!
Οι γειτονιές δε σμίγουνε.
Γνωρίζονται, αγαπιούνται
μα μένουν γειτονιές”!
Και φάνταζες ανθισμένη μυγδαλιά
και μάκραινες κελαηδισμός τ’ Απρίλη
και έμενα δέντρο φθινοπωρινό
κι αλάργευα νυχτοπουλιού απόηχος.

  Γιώργος  Αλεξανδρής

ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ ΓΙΑ ΚΙΘΑΡΑ / Αντώνης Περδικούλης

Για μιάν αιώρα

λίγον ήλιο

ένα κομμάτι

ουρανό,

θα φύγω πάλι

γιά άλλα κάλλη

νά'χω στην πόρτα

το Θεό..

Μακρυά η εσπέρα

λίγοι οι φίλοι

πλύνετ'η νύχτα

στο γιαλό,

θ'ανοίξει τώρα

άγιο ανθάκι

να τό'χω στέρνο

για φυλαχτό..

Μιάν άλλη μοίρα

σε τόπο ξένο

θα πάω στην τύχη

μήπως και βρώ,

θα τρέξω πάλι

μές στην αγκάλη

τής γής που θέλει

και π΄αγαπώ...

12 Ιουνίου 2025

Αντώνης Περδικούλης

Καταραμένος / Δημήτριος Γκόγκας

 
Παραμονεύει την αυγή, 
μην βγει ο ήλιος, κάποιος. 
Και λέν πως ήρθε η στιγμή
κακή στιγμή,
να ζεις και να σαι σαπιος!

Σκάνε δυο δάκρυα στεγνά,
το σώμα ερημώνει.
Δεν τραγουδάνε τα πουλιά 
σαν τα πουλιά 
κι η νύχτα τα σκοτώνει!

Κι στέκεσαι μέσα στο φως 
κι στ όνειρο χαμένος. 
Μοιάζεις να είσαι ένας θεός 
κι αυτός καταραμένος! 

Παραφυλάει και δειλά 

μαχαίρι μες στη ζώνη.

Ξεβράζει η θάλασσα νησιά,

χωρίς βουνά, 

κι ο κόσμος μας βουρκώνει.

Μετρά λιβάνι στη ζωή 

η ανάσα λιγοστεύει. 

Κι ένα παιδί μες στη ψυχή,

βαθειά ψυχή, 

αιώνες τον μισεύει!