Χάρης Ψαρράς Ανευρέσεις

«Ψεύτικη, η Τροία, αφήγηση.
Κι η Ιθάκη επινοημένη.
Κι ο Ποσειδών; Κι η εκδίκηση;
Φούμαρα. Τι απομένει;

Τίποτα!» λες. Μα αν πω «διψώ»,
γέρου τυφλού οι άκαυτες βάτοι
φέρνουν την Κίρκη, την Καλυψώ,
στ' ορφανό μου κρεβάτι.

2 ποιήματα του Ευάγγελου Καραφωτιά

 1). Ο ποιητής μύστης

των βαθιών νοημάτων

των μυστηρίων της φύσης

της ζωής και των όντων.

2). Ο γνήσιος ποιητής

είναι την ίδια στιγμή

κι ένας βαθύς στοχαστής

όχι μόνο αισθάνεται βαθιά

αλλά και βαθιά νοά.

Λιποταξία / Κώστας Τσιαχρής

 

Λιποτακτούμε από τη γλώσσα

των ανθρώπων

Πάει να πει ότι μιλάμε

Με το λάλημα του πετεινού

σε ανήλιαγα σημεία

μες στο σώμα

Που το φως δε φτάνει

Κι αν τα φτάσει

κόβουν τις αχτίδες του

δυο θηριώδη σύννεφα

τα στήθη κάθε μάνας

που μας βύζαξε

και δεν ανέχεται

το σπλάχνο της για μια ζωή

να κουβαλά τη στάμπα

λιποτάκτη

Κώστας Τσιαχρής

Ήχος κυμάτων στο φως / Σιδερίδη Γεσθημανή

Θα νόμιζε κανείς πως δειλιάζει σαν το παιδάκι που κλωτσάει την πέτρα και τελευταία στιγμή, εξασθενεί η ορμή με ένα γλυκό, συρτό ήχο που βγαίνει απ’ τα σπλάχνα μιας άλλης διάστασης. Αυτή, που συνωμοτεί με τη ζεστή λάμψη των τόξων ενός ευγενούς αστέρα. Πόσο φως άραγε αντέχεται ν’ αγαπηθεί απ’ το κύμα, διερωτάται κάποιες στιγμές ο παρατηρητής, που το κοιτά να παιχνιδίζει στην άμμο. Μαρτυρά πως, με αφέλεια ψιθυρίζει την εναλλαγή των αποχρώσεων και στις άκρες του λευκά σχήματα εναρμονίζουν τον απόηχο στο ζενίθ του. Μπορεί όμως, να μοιάζει με ένα φτερούγισμα όσο μια πεταλούδα επισκέπτεται το πλαϊνό λουλούδι ή όπως το θρόισμα ενός φύλλου που διαμαρτύρεται σαν μωρό στο ελαφρύ αεράκι. Τώρα, ένα ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων του, παφλάζει μέχρι να μουσκέψει τα δάχτυλά του, μέχρι να μετρήσει τις λευκές πιέτες αυτής της γαλήνης, που ταξιδεύει στον ήχο κι εξαγνίζει κάθε άλλη σκέψη, που ταλαντεύει μια στιγμή διακεκομμένα στο άπειρο σαν σε όνειρο. Είναι αυτή η στιγμή που επιτρέπει να συνδιαλέγεται σε κείνη την άκρη, που υφαίνει το όνειρο. Έμαθε εντέλει να ξεγλιστρά μέσα του. Έμαθε να διανύει το βάθος των στιγμών στον ήχο των κυμάτων.

Γεσθημανή Σιδερίδη / κείμενα 2014

Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ / Αλεξιάδης Χρήστος

 

Μες στους εμπόρους τριγυρνάς

τον εαυτό σου για να εκτιμήσουν

μα εκείνοι μπακίρια μοναχά μετρούν

κίβδηλα θέλουν να σε κερδίσουν.

Μα αν χρυσή η καρδιά που κουβαλάς

σε χρυσοχόο να πας για ζύγι

τόσα καράτια θα σου πει

με εκείνα η τιμή θα ανοίγει.

Έτσι είναι τ' αλισβερίσι της ζωής

πρέπει να ξέρεις πόσο αξίζεις

να ξέρεις που θα πας και τι θα πεις

την τιμή της ψυχής σου να ορίζεις.

Ν' ακούω και να βλέπω... / Βρακά Στέλλα

 Ν' ακούω και να βλέπω...

Αυτές οι πάντα πεινασμένες

αισθήσεις,

μου αποκαλύπτουν

την ομορφιά,

και το ταξίδι του ανθρώπου!

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω,

την πρώτη ανάσα του ήλιου,

τα δέντρα,

τα λουλούδια,

την θάλασσα!

Αυτή η ώρα του όρθρου,

μοναδική κι απίστευτη,

με τα πουλιά στους ήχους

και την όραση

στον όμορφο κόσμο

της Δημιουργίας.

Αντίκρυ στην θάλασσα

και στο βουνό

λαμπαδιάζει η αιωνιότητα.

Αέναη ομορφιά,

ας μου ξεφεύγει το νόημά σου

ως τώρα,

θα προσπαθώ συνεχώς

να το ανακαλύψω,

την ώρα του όρθρου,

και την ώρα του εσπερινού.

Κι αν την νύχτα συλλογιέμαι

την άβυσσο...

σαν ορθρίζει

λαχταρώ να μην χάσω,

ούτε το τόσο δα της ζωής,

να ξοδέψω τον χρόνο μου,

να τον σπαταλήσω στην ομορφιά,

πιστή σ' ό,τι αισθάνομαι,

σαν προσταγή,

σαν χρέος,

κι ας αναζητώ με κατάφωρη αγωνία,

την ανεύρετη έκφρασή μου.

~Στέλλα Βρακά~

Στη μνήμη του Άλκη / Διονυσία Ζήκα

 

Χαικού από τη Διονυσία Ζήκα

 Μια αγκαλιά σου

γλυκό καταφύγιο

φωλιά αγάπης

Μισά φιλιά στο μάγουλο / Μαυροθέρης Μιχάλης

 

Αγκαλιασμένοι κι ενωμένοι

πρώτα μες στην βροχή

για μισή ώρα

κι έπειτα μες στ’ αυτοκίνητο

 

να σε φιλώ στο μέτωπο

και στο μάγουλο

τρία μόλις εκατοστά μακριά

από τον παράδεισο

ΓΥΜΝΟ / Αλογοσκούφη Κασσάνδρα

Μνήμης Γιούλης Βρανά

Της άρεσε να γδύνεται όσο αυτός έπινε τον καφέ του διαβάζοντας εφημερίδα στο απέναντι μπαλκόνι. Σαφώς και ποτέ δε διάβαζε τον κίτρινο τύπο. Απολάμβανε όμως τη γαλάζια γυναίκα που κυμάτιζε αλμύρα σε κάθε κίνηση της πορφυρογέννητης κόμης της. Τού πήρε χρόνια να καταλάβει ότι ο πίνακας που θαύμαζε ήταν μια απλή λαϊκή κουβέντα.