Όμορφη μέρα / Καρυωτάκης Νίκος

Όμορφη και γλυκιά σαν σάρκα μήλου η μέρα

παράξενο για μια εναρκτήρια Δευτέρα,

πήρα αίσθηση δροσερή από το πρωί,

εικόνες εναλλάσσονταν σε ελεγχόμενη ροή.

Να ειπώ πως δεν ζητώ πολλά, ο ήλιος φτάνει

κάθε πρωί την θέση του εκεί ψηλά να λαμβάνει,

να ντύνει τα πράγματα με τη χρυσή του λάμψη

τα μη και τα δεν της νύχτας να προσπαθεί να κάμψει.

Τα σύννεφα παχιά και αφράτα σαν μαρέγκες

κομιστές χαρμόσυνων αγγελιών όπως οι έγκυες

ξεπροβοδίζουν το μπλάβο της απεραντοσύνης

της νηνεμίας του ουρανού και της αγαθοσύνης.

Στο δρόμο μου άνθη εποχής και αγιοκλήμα

όλα αυτά τα όμορφα στο περιποιημένο κτήμα,

στέκω για λίγο αλλά κάθε άνθος αλλού με ταξιδεύει

στο ταξίδι εκείνο που θές αλλά ξέρεις σε παιδεύει.

Η εμπερίστατη θάλασσα μαβιά και εντυπωσιακή

σε μεθάει βαθιά, κατάνυξη αρχαία, διονυσιακή

με τη φούρια της λαξεύει τους φοβισμένους βράχους

τους δίνει τη μορφή που θέλει-τους έχει συμμάχους.

Η επιστροφή δεν είναι επιθυμητή αλλά επιβεβλημένη

με τα ίδια πράσινα ρούχα της νοσταλγίας ενδεδυμένη,

από το κρύσταλλο το σύθαμπο κοιτάς τα αυτοκίνητα

που καρέ καρέ αντίκρυ σου περνάς με μάτια ακίνητα..

Τ' απλά / Νίκος Καρυωτάκης

Στο κυνήγι της ύλης και της τρυφηλότητας

λησμονήθηκε μια ζωή απλότητας,

η φιλία, ο ήλιος, η θάλασσα καμία αίσθηση

πλέον δεν προκαλεί· παρά μόνο η ψευδαίσθηση

να τα ελέγχουμε όλα, αλλά κι αυτό προσώρας,

η ειμαρμένη τα βλέπει και γελά απ' ώρας.

Στα λίγα να αρκούμαστε και να ευτυχούμε

στον κόσμο αυτό ήρθαμε για λίγο ν' αγαπηθούμε·

τρέξε μην χάνεις χρόνο από τον σκοπό

που έχεις ταχθεί φανατικά πιστός σ' αυτό.

Είμαστε μόνο χώμα, στιγμές και συναισθήματα

στο μυαλό τίποτα άλλο από έγχρωμα αναθυμήματα,

σε μια τσάντα άπαντα τα υπάρχοντά σου και απ' όλα γδύσου

δεν πρόκειται με χρυσοποίκιλτα να μπεις στου Παραδείσου..

ΣΑΛΑΔΙΝΟΣ / Καρυωτάκης Νίκος

Κούρδε Σουλτάνε ήσουν ευγενικός και ευσεβής

ασύνηθες για Βασιλιά της δικής σου εποχής.

Η φήμη σου, η χάρη σου, γνωστή και κραταιή

αντιλαλούσε και μέχρι την ήπειρο τη γηραιή.

`

Τον γεννήτορά σου με βαθμό απλού φρουράρχου

ξεπέρασες και ανελίχθηκες στου ανίκητου πολεμάρχου·

από μικρός στις μάχες μαζί με τους αχθοφόρους

φόβος και τρόμος έγινες για τους σταυροφόρους.

`

Πάντα ελεήμονας για τους αιτούντες χείρα βοηθείας

όχι όμως και για σένα Ρεϊνάλδε της Αντιοχείας.

Την Ιερή την Πόλη δεν κατάφεραν να κρατήσουν οι υπερασπιστές

ευγενικέ και ευσεβή, στους δικούς σου την παρέδωσαν υπασπιστές.

Χριστόφορος ό Μυτιληναίος (βιογραφικό σημείωμα)

Ό Χριστόφορος ό Μυτιληναίος καταγότανε από την Μυτιλήνη και έζησε στην Κωνσταντινούπολη τον 11ο αι. μ.Χ. 'Ασχολήθηκε με την ποίηση και την συγγραφή επιγραμμάτων, θρησκευτικού περιεχομένου. Ο Antonio Bocchi εξεδωκε στα 1887 στη Ρώμη ποιήματα του Χριστόφορου, πού περιλαμβάνονται στον κώδικα Ζ. α. XXIX της Βιβλιοθήκης της Μονής της Κρυπτοφέρρης. Ό Χριστόφορος ό Μυτιληναίος είχε συνδεθεί με τρεις από τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου : 

-Μιχαήλ Δ' τον Παφλαγόνα, πού βασίλευσε από το 1034 - 1041, 

-Μιχαήλ Ε' τον Καλαφάτη, πού βασίλευσε μερικούς μήνες στα 1042, 

και τον Κωνσταντίνο Θ' τον Μονομάχο, πού βασίλευσε από το 1042 έως το 1055. 

Ό ποιητής έλαβε πολλά αξιώματα. "Έγινε ανθύπατος και πατρίκιος.

Οι πληροφορίες λήφθηκαν από την διεύθυνση: https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/deltion/article/viewFile/4470/4246.pdf 

Δελτίο της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας με θέμα:  Ο βυζαντινός ποιητής Χριστόφορος ο Μυτιληναίος του Θεόδωρου Ξυδη.

«Εις την τοϋ βίου ανισότητα» / Χριστόφορος ο Μυτιληναίος (Βυζαντινός Ποιητής)

Πηλον μεν είναι πάντας ανθρώπους ενα 
και χουν τον αυτόν, άλλα και ψΰσιν μίαν, 
τελεΐν δέ πως ανισον αύτοΐς τον βίον ; (στίχ. 2-4).

 Έν μεν χιλίοις πλουσίοις ή μυρίοις 
είς δυστυχήσας συγκάτεισι τοις κάτω, 
εν δ' αΰ πένησιν άθλίοις τρισμυρίοις 
τρεις εύπραγοϋσι και γίνονται των άνω (στίχ. 9-12).

«Αίνιγμα εις τάς έν τω ώρολογίω ώρας» / Χριστόφορος ο Μυτιληναίος (Βυζαντινός Ποιητής)

Ήμεις άδελφαι γνήσιαι ψυχών δίχα·
 άλλη μεν άλλης τω χρόνω πρεσβυτέρα, 
ϊσαι δε πάσαι τους διαύλους τών χρόνων
αϊ και καλοϋμεν ουκ άνοίγουσαι στόμα, 
βαδίζομεν δε μη πόδας κεκτημέναι. '
Ενταύθα σοι λαλούμεν, ώς όραν έχεις, 
και πανταχού πάρεσμεν, ει σκοπεϊν θέλεις. 

«Εις τήν άδελφήν Άναστασώ τελευτήσασαν».(απόσπασμα) / Θρηνητικό ποίημα / Χριστόφορος ο Μυτιληναίος (Βυζαντινός Ποιητής)

Ιδού λιποΰσα τον σον οίκον εκφέρη, 
οίκον κατοικήσουσα πικρον έκτόπως, 
καν ό γλνκασμοϋ και χαράς πλήρης τόπος 
το σόν, θεώ πεποιθα, πνεύμα λαμβάνη.  

«Εις τον άδελφον Ίωάννην» (απόσπασμα) / Θρηνητικό ποίημα / Χριστόφορος ο Μυτιληναίος (Βυζαντινός Ποιητής)

Αδελφέ, κεϊσαι, σβένννσαι δε και τάφω, 
αλλ' έξανάπτεις θλίψεως εμοι φλόγα, 
σφοδρώς ύπεισδύνονσαν εις τήν καρδίαν. 

«Εις τον πατέρα λυπούμενον καί θρηνοϋντα» (απόσπασμα)/

Τί, πάτερ, αυτός ασχετον πενθών κάθη 
λούων σεαυτον δακρύων καταιγίσι ; 
Μήτηρ γαρ ημών, καν παρήλθεν εκ βίου, 
λαλεί δε μή παρούσα μηδ' δρώμενη, 
ήχους λαλιαν ώσπερ εκμιμονμένη. 

«Εις τήν μητέρα Ζωήν τελευτήσασαν» (απόσπασμα) / Χριστόφορος ο Μυτιληναίος (Βυζαντινός Ποιητής)

Τήσδε δέμας μαλακον κείται όλίγη ενι χώρη (στίχος 3). 
"Ω μοι, μήτερ έμή, δτι σος παις, δν φιλέεσκες (στίχ. 7). 
"Ω πόσα μοι έπέτελλες, όσα ψυχήν δνίνησιν (στίχ. 11). 
"Ωχετο εκ φθαρτοϊο φίλη μήτηρ βιότοιο (στίχ. 19).