Ντικμπασάνης Χρήστος: Ποιήματα

 ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΣΤΕΡΙ

Κάθε απόβραδο
ένα κομμάτι της αβύσσου
φεγγοβολάει από ένα μικρό αστέρι,
ένα μικρό όγκο φωτός
που αιωρείται επάνω
απ’ το πληγωμένο μου κεφάλι

Ήταν καιρός
που ο καημός της μοναξιάς
στέγνωνε τα όνειρα μου
Ήταν πολύ καιρός
που ο γλυκός ήχος της ευτυχίας
σιωπούσε μέσα μου
Ήταν πολύς ο καιρός
που ένα κοράκι μαύρο
σαν την αιώνια νύχτα
φτεροκοπούσε
μέσα στο μυαλό μου
Ήταν πολλά χρόνια
που η γαλήνη της ψυχής μου
έμοιαζε με θάνατο πικρό

Τώρα όμως κάθε νύχτα εμφανίζεται το μικρό άστρο,
βαστώντας μια δέσμη
εκτυφλωτικές αχτίδες φωτός
στα λαμπερά του χέρια
Δώρο αναλλοίωτο
μου τις χαρίζει,
γιατρεύοντας
όλες τις πληγές μου

**

-----------

Πρωτομαγιάς

λουλούδια θα σου φέρω

Κόκκινα ρόδα

Στα χέρια σου θ'αφησω

τη μικρή μου αγάπη

-----------------

Η Πρωτομαγιά

μια μαχαιρια τρυφερή

Ζητά με πείσμα

να τρυπώσει πονηρά

μέσα στα όνειρα μου

----------------------

Ανθους αγάπης

βαστάει στα χέρια της

η Άνοιξη σου

Πρώτη Μαϊου ξανά

Ανασταίνονται πόθοι

-------------------

Πρώτη του Μάη

και η καρδιά μου πετά

μες στο γαλάζιο

του καθαρού ουρανού

συντροφιά με τα πουλιά

-----------------

Πρώτη του Μάη

Εγώ με τη χαρά μου

πλάθω όνειρα

για τους όμορφους κόσμους

που ζούνε στην καρδιά σου

---------------------

Πρώτη του Μάη

Εγώ προσμένω πάλι

να με φιλήσεις,

βαστώντας μια αρμαθιά

πόθους μες στα χέρια σου

----------------------

Πρώτη του Μάη

Θα γείρεις στον ώμο μου

να πεις "σ'αγαπω"

Καλοκληρος Γιάννης: Δύο [2] Ποιήματα

 ΜΙΑ ΛΙΤΑΝΕΙΑ

..............................

Μαζεύτηκαν εχτές.....δεν τους μετρώ καλά

σε λιτανεία μάλλον για να πάνε

θελαν να λύσουν του κόσμου τα στραβά

μπερδεύτηκαν όμως,στον χρόνο να γυρνάνε.

Πεντ -- έξι κάθονταν ανήσυχα......

νομίζω εκεί κοντά

δεν είχαν τίποτα άλλο να προσθέσουν

είχαν οι άλλοι λύσει τα αδέσποτα πανιά

και οι υπόλοιποι τα υφαλα να δέσουν.

Κι εσύ περίμενες να φτάσεις την αυγή

εκεί που η γη γεμίζει όλο στάχτη

κι η θάλασσα την αρμύρα είχε πιει

κι εσύ γιγαντωνες στης γης το φράχτη.

**

Τ ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ

Τ ακορντεόν τα βραδυα παίζανε

κι ένα βιολί ,τρυπάγε το ταβάνι

κι ο κόσμος απ τις πόρτες έμπαινε

κι ένα τραγούδι που ο ήχος δεν το πιάνει.

Κι εσύ καθόσουν μόνη σου ....σε μια γωνιά

σκεφτόσουνα τα όνειρα αυτά που είχες κάνει

και μεσ σ αυτό το παραμαγαζο

γκρεμιζες κάθε φορά

ότι είχες μέσα σου γευτεί ......

τους ήχους που ακούγονταν....

ζούσες σε παραζαλη .

Το τζάμπα των πολλών ρίχνει τα ΜΜΕ στα χέρια των λίγων…

 άρθρο του Λουκά Αξελού

πατώντας επί του παρακάτω συνδέσμου 

https://slpress.gr/politiki/to-tzampa-ton-pollon-richnei-ta-mme-sta-cheria-ton-ligon/

Γρηγόρης Σακαλής και Βαγγέλης Φίλος : Δύο [2] ποιητές έξι [6] ποιήματα

Πόσοι / Γρηγόρης Σακαλής 

 Σκέψου

πόσοι θα τρέξουν για σένα
στην ανάγκη
και θα δεις
ότι όλες οι κοινωνικές σου σχέσεις
είναι μάταιες
οι γνωριμίες
και οι καθημερινοί χαιρετισμοί
είναι μια φούσκα
που σκάει κι εξαφανίζεται
οι άνθρωποί σου
αν είσαι τυχερός
μετριούνται στα δάχτυλα
του ενός χεριού
μα αν είσαι άτυχος
ψάχνεις να βρεις αυτόν
τον ένα, τον μοναδικό
για να σε βοηθήσει

**

Αλλιώς πώς; / Βαγγέλης Φίλος

Με χτυποκάρδι,

αλλιώς

πώς;

Με χάδι,

αλλιώς

τι;

Με έρωτα,

αλλιώς

γιατί;

Έλα

να

αγαπηθούμε.

**

Ομοιότητα / Γρηγόρης Σακαλής 

 

Πρόσωπο ζωγραφιά
αγαλματένιο σώμα
είχες και ήμουν
ο πιο ευτυχής
άνθρωπος στον κόσμο
μα πέρασε ο καιρός
έφυγε ο έρωτας
εσύ προχώρησες μπροστά
χωρίς να κοιτάξεις πίσω
δεν σε κατηγορώ
εγώ έμεινα στο χθες
έψαχνα πάντα
να βρω κάποια
να σου μοιάζει
όχι μόνο στο σώμα
μα και στην ψυχή
όμως δεν βρήκα
όσο κι αν έψαξα
κι ας πέρασαν χρόνια
ώσπου τράβηξα μπροστά.

**

Άνθη / Βαγγέλης Φίλος

Τις ώρες αιχμής άλλαζε χρώμα.

Έτσι περνούσε απαρατήρητος

και ασφαλής.

Κάποια φορά ξεχάστηκε

σ’ ένα μοναχικό τριαντάφυλλο.

Χιλιάδες μάτια τον περικύκλωσαν.

**

Ανθρώπινη Ζωή / Γρηγόρης Σακαλής 

Σε τρώγλες
σε τενεκομαχαλάδες
ζουν οι άνθρωποι
οι συνάνθρωποι μας
χωρίς τρεχούμενο νερό
χωρίς ρεύμα
στο Ρίο, στο Σάο Πάολο
κι αλλού
στην Αφρική,
βία και εγκληματικότητα
επικρατούν,
κάθε μέρα
μπορεί να είναι
η τελευταία
κι εμείς έχουμε
τα δικά μας προβλήματα
δεν μπορούμε ν΄αγοράσουμε
καινούριο αυτοκίνητο
και βαρυγκομάμε
σκεφτόμαστε τις διακοπές
του καλοκαιριού
να βρούμε φτηνά εισιτήρια
είμαστε τόσο αστοί
όσο να μη μας νοιάζει
τίποτα άλλο
παρά μόνο ο εαυτός μας
κι έτσι κυλάει η ζωή
ρηχά και άνοστα για όλους
στερημένα και επικίνδυνα
για πολλούς
πλούσια και άνετα
για λίγους.

**

Κοίταξέ με/ Βαγγέλης Φίλος

Τα πιο όμορφα ποιήματα

κατοικούν στον βυθό

των ματιών.

Εκεί πηγαίνουν πρώτα,

αφού γεννηθούν στην ψυχή.

Ύστερα, πετάνε,

χάνονται,

γίνονται ξένα.

Αν θέλεις η πρώτη ανάγνωση

να είναι δική σου,

κοίταξέ με.

**

Ἔρημος σταθμὸς / Τάσος Λειβαδίτης

……Μόλις πέθανα, βγῆκα ἀπ᾿ τὸ μεγάλο καθρέφτη τοῦ πατρικοῦ σπιτιοῦ, τὸ σούρουπο εἶχε μιὰ παράφορη οἰκειότητα, ἡ Τερέζα ἔλεγε τὸ παλιὸ τραγοῦδι τῶν ἀλλοπαρμένων σταθμῶν ποὺ ἀκολούθουσαν τὰ τρένα, κι ἐγὼ δὲν εἶχα ποῦ νὰ πάω κι ἀποκοιμήθηκα στὰ χέρια τῶν τυφλῶν, ποὺ ἐντούτοις ἀναβαν τὴ λάμπα,
……ἦταν σκοτεινὴ ἐποχή, δράματα παίζονταν σιωπηλὰ πάνω στὶς γέφυρες, τραυματιοφορεῖς τρέχανε καὶ πάνω στὰ φορεῖα κείτονταν μεγάλοι στεναγμοὶ ἀπὸ παλιὲς ἐξεγέρσεις,
……ὅταν τέλος ἔφτασα στὸ σταθμό, εἶχαν ὅλοι φύγει, ἤμουν τόσο φοβισμένος ποὺ ἂν μ᾿ ἄγγιζες θὰ ράγιζα, ἀφήνοντας νὰ φάνει ὁ θεός, στὸ ἀπάνω πάτωμα ἔμεναν οἱ Φ. κι ἐμεῖς ἔπρεπε νὰ κάνουμε ἡσυχία, γιατί ἡ μεγάλη κυρία εἶχε πυρετὸ κι ἡ μητέρα ποὺ τὴν ὑπηρετοῦσε εἶχε μάθει νὰ πετάει, γιὰ νὰ μὴν τῆς λερώνει τὸ χαλί,
……φέρανε, μάλιστα, καὶ τὸν ἐπιστάτη νὰ καταθέσει, ἀλλὰ δὲν εἴχανε καμιὰ ἀπόδειξη, γιατί τὸ παλιὸ σχολικὸ κουδοῦνι ἦταν πιὸ μακριὰ κι ἀπ᾿ τοὺς νεκροὺς κι ὁ ἅμαξας τῶν παιδικῶν καιρῶν ἔξω ἀπ᾿ τὴν πόρτα μάταια χτυποῦσε ἀπελπισμένα τὰ τέσσερα μαρμαρωμένα ἄλογα.

Τάσος Λειβαδίτης, Ἔρημος σταθμός, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972), ἑνότητα, Διασπορά, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 15

Σὲ μιὰ γυναῖκα / Τάσος Λειβαδίτης

Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω
……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες

Τάσος Λειβαδίτης, Σὲ μιὰ γυναῖκα, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Ἀνακάλυψη, ἑνότητα, Σημειώσεις, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 331

Χωρὶς ἐπάγγελμα / Τάσος Λειβαδίτης

 

……Βράδιαζε καὶ χτυποῦσαν ἀκόμα τὰ σφυριὰ στήνοντας τὸ ἰκρίωμα, δὲν εἶχαν ἀκούσει τὴ μεγάλη εἴδηση τοῦ αἵματος, δὲν ξέρανε πὼς εἶχα δραπετεύσει κι ἔγλειφα κιόλας τὴ χυμένη ζάχαρη στὸ πάτωμα, μὴν τρίξουν τὰ βήματα τῆς παραδουλεύτρας καὶ τὴ διώξουν.
……Ὅμως ἔπρεπε κι ἐγὼ νὰ ζήσω, νὰ κάνω ἕνα ἐπάγγελμα, πῆγα στοὺς ἀργυραμοιβοὺς καὶ μ᾿ ἔδιωξαν, γιατί κατέβαιναν τὰ πουλιὰ καὶ τρώγαν τὸ χρυσάφι μέσα στὰ χέρια μου, κάθισα στὴν εἴσοδο τοῦ ναοῦ καὶ μοῦ ᾿ριξαν τὶς τρῦπες τῶν ματιῶν τοὺς μὲς στὸ καπέλο μου.
……Ὅλα τέλειωσαν στὸ νεκροταφεῖο, μὲ μιὰ σιγανὴ βροχή, μὲ λίγο φτηνὸ κονιὰκ στὰ ἐρειπωμένα μικρομάγαζα, ποὺ αὔριο θὰ ἔχουν κι ἐκεῖνα τὴ θέση τους στὸ ὑπερπέραν.
……Θυμᾶμαι τὴ νύχτα ποὺ παρίστανα τὴν κοῦκλα στὸ φτωχὸ μοδιστράδικο κι οἱ καρφίτσες ποὺ μοῦ κάρφωσαν, ὅταν πεθάνω, θὰ ᾿ναὶ τὰ σημάδια γιὰ νὰ μὲ ξαναβρίσκουν.
……Ἀπὸ τότε μου ᾿μεῖνε αὐτὸς ὁ ἀνεμοστρόβιλος τοῦ σκύλου ποὺ τρελαίνεται. Ὅταν τὸν βροῦν νεκρό, ἔξω ἀπ᾿ τὴν πόλη, ἔχει λίγο ἀφρὸ στὸ στόμα καὶ τὸ μαχαῖρι μιᾶς ἀνείπωτης εἰκόνας στὰ μάτια,
……ὅπως οἱ ἥρωες.

Τάσος Λειβαδίτης, Χωρὶς ἐπάγγελμα, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972), ἑνότητα, Διασπορά, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 24

Μυστικὴ πύλη / Τάσος Λειβαδίτης

……Φτεροῦγες σάλευαν κάτω ἀπ᾿ τὰ ἔπιπλα, καὶ στὸ βάθος ὁ σκοτεινὸς καθρέφτης ἔκανε τὰ παιδιὰ ν᾿ ἀρρωσταίνουν συχνά, γιατί δὲν ἤθελαν νὰ μεγαλώσουν,
……ἡ μητέρα ἔκλαιγε καὶ μὲ παρακαλοῦσε νὰ κατέβω, μὰ ἐμένα ἦταν ἡ μοῖρα μου νὰ περπατάω στὸ ταβάνι, μιὰ μάχη δική μου, μητέρα, ὅπου πάντα ὁ νεκρὸς ἤμουν ἐγώ.
……Γι᾿ αὐτὸ ἤξερα καὶ τῶν οὐρανῶν τὴ μυστικὴ ὑπόγεια πύλη.

Τάσος Λειβαδίτης, Μυστικὴ πύλη, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972), ἑνότητα, Διασπορά, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 21

Γυμνὰ χέρια / Λειβαδίτης Τάσος

……Κανεὶς δὲ θὰ μάθει ποτὲ μὲ πόσες ἀγρυπνίες συντήρησα τὴ ζωή μου, γιατί ἔπρεπε νὰ προσέχω, κινδυνεύοντας κάθε στιγμὴ ἀπ᾿ τὴν καταχθόνια δύναμη, ποὺ κρατοῦσε αὐτὴν τὴν ἀδιατάρακτη τάξη, φυσικά, ὅπως ἤμουν φιλάσθενος, τέτοιες προσπάθειες μὲ κούραζαν, προτιμοῦσα, λοιπόν, πλαγιασμένος νὰ βλέπω κρυμμένο τὸ μυστικὸ ποὺ φθείρουμε ζώντας, καὶ πῶς θὰ ἐπιστρέψουμε μὲ ἄδεια χέρια
……καὶ συχνὰ ἀναρωτιόμουν, πόσοι νὰ ὑπάρχουν, ἀλήθεια, στὸ σπίτι, καμιὰ φορᾷ, μάλιστα, μετροῦσα τὰ γάντια τους γιὰ νὰ τὸ ἐξακριβώσω, μὰ ἤξερα πὼς ἦταν κι οἱ ἄλλοι, ποὺ πονοῦσαν μὲ γυμνὰ χέρια, ἄλλοτε πάλι ἔρχονταν ξένοι ποὺ δὲν ξανάφευγαν, κι ἂς μὴν τοὺς ἔβλεπα, ἔβλεπα, ὅμως, τοὺς ἁμαξάδες τους ποὺ γερνοῦσαν καὶ πέθαιναν ἔξω στὸ δρόμο,
……ὥσπου βράδιαζε σιγὰ σιγά, κι ἀκουγόταν ἡ ἅρπα, ποὺ ἴσως, βέβαια, καὶ νὰ μὴν ἦταν ἅρπα, ἀλλὰ ἡ ἀθάνατη αὐτὴ θλίψη ποὺ συνοδεύει τοὺς θνητούς.

Τάσος Λειβαδίτης, Γυμνὰ χέρια, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972), ἑνότητα, Ἀπ᾿ τὸ ἡμερολόγιο ἑνὸς ὑπηρέτη, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 80

Κωνσταντῖνος Γεωργίου: Τρία [3] ποιήματα από την ποιητική συλλογή : Σὲ πτώση δοτική, Ἰωλκός, 2023

 

 

 

ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

 

Νύχτα βουβή, ἀτελέσφορη,

ἀσυγχώρητη.

Στὰ νύχια της λιμάρεται

ἡ εὐγένεια τῆς ἀσαφοῦς κυριότητας

τῶν καθημαγμένων ἄστρων.

 

Οἱ γεωπόνοι μίλησαν

γιὰ τὴν ἀκρασία τῆς γῆς καὶ τὴν ἀφορία τῶν δένδρων.

Οἱ δασοφύλακες μίλησαν

γιὰ τοὺς ξέφραγους ἀμπελῶνες καὶ τὰ ἐρειπωμένα κωδωνοστά-

σια τῶν ξωμάχων.

Οἱ γυρολόγοι μίλησαν

γιὰ τοὺς ἀνέγγιχτους πολύτιμους λίθους καὶ τὴν σιτοδεία τῶν

κρίνων.

Οἱ μεσάζοντες μίλησαν

γιὰ τὶς σαπισμένες ντομάτες τῶν κληρούχων καὶ τοὺς ἀθόρυβους

σκώληκες τῶν ἀγρῶν.

Οἱ πράκτορες μίλησαν

γιὰ τὴν ὑποτίμηση τῶν μετοχῶν στὸ χρηματιστήριο ἀξιῶν καὶ

τὴν κρίση τῶν ἀγορῶν.

Οἱ ρήτορες μίλησαν

γιὰ τὰ ἀπαράγραπτα δικαιώματα τῶν φιλήσυχων ἀστῶν καὶ τὶς

ἀπαγορευμένες διακηρύξεις τῶν ἀνθρακωρύχων.

Οἱ δημοδιδάσκαλοι μίλησαν

γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῶν προγονικῶν κειμηλίων καὶ τὴν σωτηρία

τοῦ ἔθνους.

Οἱ ἐντολοδόχοι μίλησαν

γιὰ τοὺς ἐπώδυνους συμβιβασμοὺς τῶν αἱρετικῶν καὶ τὰ ὀφελή-

ματα τῶν μεγάλων εὐεργετῶν.

Οἱ σκηνοθέτες μίλησαν

γιὰ τὸν ἱστορικὸ ρόλο τῶν προαγωγῶν καὶ τὸ δράμα τῶν ἀνυπε-

ράσπιστων θυμάτων.

Οἱ προφῆτες μίλησαν

γιὰ τὰ σκοτεινὰ σημεῖα τῶν καιρῶν.

 

Ἐκεῖνος μίλησε μὲ τὸ βλέμμα του.

Ὅλοι ἐσιώπησαν.

Σὲ λίγο ξημέρωνε.

Τώρα μόνο κοίταζαν, κοίταζαν

τὸ ἀνεμογκάστρι τοῦ ἥλιου

ποὺ μίλησε τελευταῖο.

 

 

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ

 

Ὁ ἥλιος στὸ σύγνεφο,

τὸ πουλὶ στὸ δέντρο

καὶ σὺ στὸ κλουβί του.

 

 

ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΟΣ

 

Η αμαρτία μας ήταν ότι γυρέψαμε την άνοιξη

στην καρδιά του χειμώνα.

Τελικά, μας έσωσε μιά μυγδαλιά

που μας συγχώρεσε

κι άνθισε λευκές αθωότητες.