ΤΟ ΠΟΊΗΜΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΉΣ / Αντώνης Περδικάρης

Ξημέρωσε στους έρημους, γυμνούς από αγάπη δρόμους …
Ψιλοβρέχει ...
Ίσως είναι δάκρυα ερωτευμένων
που δεν μπορούν να ζήσουνε μαζί..
Περαστικοί, αδιάφοροι σκεπάζουν τα' χνάρια.
Η αδιαφορία είναι η καταστροφή ρομαντικών ονείρων.
Σήμερα κυκλοφορούν ρομάντζα σαν ελπίδες αιχμαλωτισμένες ...
Πόσο απελπισμένη παραμένει η προκυμαία όταν βρέχει ...

Ξημέρωσε
Βροχή που χαμηλώνει
σβήνει φώτα λιμανιού και καραβιών.
Τρεμοπαίζουν αναμμένες λάμπες,
ξέρουν ότι σβήνουν και φοβούνται...

Απομεσήμερο ιδεών / Βαιος Μεταξογιεννης

θα βρεθούν και πιο πυκνοί από τις κλωστές
θα τους γνωρίσουμε σαν κόμπους στο στομάχι
θα προσποιηθούμε συντροφιές
κάποτε θα πλέκουμε στα σύρματα
καμπαρντίνες χωρίς τις γάζες από τα ρίγη
θα βρεθούμε απόμαχοι
στο τέλος θα είναι φρόνιμες οι χοντρές κηδείες
και άλλες πηχτές αναπνοές
αφήνω την σφαγή υπεράνω φρονημάτων

Νύχτες πανσέληνες / Φράγκου Χαρούλα

Πόσα φεγγάρια θα μετρήσω
για να σε φέρουν πίσω...
Πόσες πανσέληνες βραδιές
κρυμμένες στην ελπίδα
θα δώσουν νόημα στη ζωή
στου χρόνου το κενό...
Θα ταξιδέψουν και
θα κρυφτούν στον ουρανό
οπάλια και μαργαριτάρια
στων αστεριών
τον αργυρό λαιμό.....
.
Πόσα φεγγάρια νύχτες
θα ξυπνήσουν
εσένα για να ζωγραφίσουν
σε φόντο εβένινο ή μαβί
ποίημα και ρόδο
άλικη πούλια και
ξανθό αυγερινό
Νύχτες πανσέληνες
Αγάπης νύχτες
Νύχτες ηλιόλουστες
που μέρες θα θωρώ....
'
.
χαρούλα φράγκου

Πραγματικότητα / Σταύρος Βαρβέρης

Θέλω να σου γράψω,
πάντα σε έχω έννοια,

θέλω να μείνω μόνος απόψε.

Όχι από άρνησή σου,
μα με πιέζει το μεροκάματο αύριο,
ώστε δεν έφαγα καρδιά μου.

Έκοψα ένα μήλο,

κι έβλεπα μέσα στη νύχτα
το ουράνιο τόξο που ζύγωνε τον ύπνο μου..

Όπως αυτά τα αετώματα που τάζουν χρόνια στον αιώνα.

Θέλω μόνος να μείνω απόψε,
η έκσταση πάντα ερωτεύεται..

και οι ποιητές ποτέ σαν ταπεινοί δεν διεκδίκησαν την τελευταία λέξη.

Πάντα υπάρχει η πιο βαθιά ιαχή

κρυμμένη στον λάρυγγά τους,
,
Στο φευγιό τους, φορτωμένη με τα φέρετρα των νεκρών

κι η απαξίωση του κόσμου, δάφνες τους
τραγουδισμένες.

κάπου εκεί κρυμμένη η αλήθεια

ανάμεσα στον ήλιο και το φέρετρο, μας καρτερεί..αγέρωχη!

ΤΟΤΕ ΣΑΝ ΠΑΝΤΑ / Γιασουμή Αθανασία

Βρέχει όπως τότε, αγάπη μου,
ψιχάλα τη ψιχάλα μαζεύω το κρυφοχαμόγελόσου∙
στάλα δεν θα αφήσω να πάει χαμένη

Έχω πολλά λουλούδια να ποτίσω ακόμα
έχω αρκετή καρδιά για να ριζώνουν πάντοτε
οι ευχές σου.

Όπως, τότε, σε ‘κείνο το σταθμό,
όταν φοβήθηκες τη φθορά που έσπρωχνε τα τρένα

Να δεις που την αγάπη μας, σου έλεγα,
καμιά ρυτίδα δεν θα την γεράσει,
να δεις που τα σώματα
μονάχα η ελευθερία θα τα δένει μεταξύ τους,
μπορεί και η επιθυμία που λυτρώνει σπασμωδικά.

Κοίτα μας τώρα, χρόνια μετά,
σαν μια παλιά φωτογραφία σε καιρούς ψηφιακούς
από το φιλμ του θεού τραβηγμένη
Είναι ακόμα ζωντανή, αγάπη μου,
είναι ακόμα ζωντανή εκείνη η αστραπή
που μέσα από τα μάτια σου χτυπάει τα δικά μου
σαν ρεύμα

Κι έτσι μαθαίνω από τα στιγμιότυπα
να φτιάχνω τη διάρκεια
κι από τα επιμέρους λόγια
με σιωπή καθολική
να σ’ αγαπώ.

Αθανασία Γιασουμή

Αδιόρατο πάθος / Στόφορος Νίκος

Σκέψης αγέρας αισθητός και σάλεψε η αγάπη 
ν' αγγίξει την ανασαιμιά 
που καίει το φυλλοκάρδι! 
Ανέσπερος πόθος, ενστικτώδης απαύγασμα 
αδιόρατο πάθος
μυστηρίου το ξάφνιασμα!
Ομιλών άνεμος, ενσαρκωτής των όντων
επελθόν εν ώραν απρόσμενων
στης μοναξιάς το χάσμα
στο χάραμα της προσμονής
με της πειθούς τους ήχους!
Αιθεροβάμων άφθαρτος, τ' άγνωστο ροκανίζει
ο Νους στοχαζει φλογερός
τ' όνειρο να διλήσει . . .

Ωδή στην γιαγιά Φανή / Κόφτης Γιώργος

Άνοιξα την πόρτα μου κι απόψε
Την ερμητικά κλεισμένη πόρτα μου
Πίσω της,ακομα ένα καινούριο σπίτι.
Λοξό κι αλλόκοτο στην όψη.
Όσο μεγάλωνα το σπίτι άλλαζε,ισωναν οι τοίχοι,
Έχανε την ομορφιά του.

Τα έπιπλα,ξύλινα συνήθως, αλλαζαν κι αυτα
Σκρινια γεμάτα παλιές γραφές και με λαούτα
Πίσω από τα τζάμια τους, γνώσεις ανθρώπων που δεν γνώρισα.
Και στην άκρη παράθυρα βαμμένα κόκκινα.
Ο θεός θάμπωνε αναμμέσα'π'τις γρίλιες την αιωρούμενη χαμένη μου ύπαρξη
Αποτύπωνε πάνω μου έναν κόσμο αυριανό
Έμοιαζα με σκόνη ουράνια.
Και η λευκή σκαλα
Τρεμαμενη ,κακώς ακουμπημένη στην πόρτα μου,
τίποτα δεν εγγυάται.
Κατεβαίνω όμως
Η ελπίδα βρίσκεται στο καταφύγιο της ληθης.

Θυμάμαι σπίτια φορες που αγάπησα,
παλιά.
Και γεμίζω τον τοίχο με εικονίσματα.
Κάτω απτην λευκή σκάλα απλώνεται μια θάλασσα.
Με πιάνει τρέμουλο,νιώθω να πνίγομαι στον ύπνο μου.
Πάντα μια θάλασσα απλώνεται μέσα στα σπίτια μου
Οπότε την συναντώ όλα λύνονται
Βιώνω μια έκρηξη
Γίνομαι απότομα μικρός και κλαίω,κλαίω ασταμάτητα
Η θάλασσα με απελπιζει.
Πάντοτε με έκανε να κλαιω
Λυπάμαι που είναι μπλε η θάλασσα.
Δεν την καταλαβαίνω.
Ήθελα μια θάλασσα λευκή,

"Η Περιπλάνηση" / Μπουλέκου Μίνα

Ουράνια πέπλα
κυμάτιζαν
στο φως του ήλιου
που έδυε σιγά σιγά.

Σε άλλους κόσμους
μακρινούς
ταξίδευε η ψυχή μου
να σε βρει.

Άπλωσα τα χέρια μου
να σ’ αγγίξω όνειρο μου
στα βάθη της Ανατολής.
σ ένα φευγαλέο πέταγμα .

Στάθηκα εκεί,
στην άκρη του απείρου
αναζητώντας
την μορφή σου,
σε ένα χάδι στοργικό
στων αγγέλων την αγκάλη
στου κόσμου τη σιωπή..

Με του ανέμου τα κουπιά
άνοιξα φτερά,
περιπλανήθηκα νοερά
στα χρώματα της ίριδας
απ’ άκρη σ’ άκρη..
σε ένα ατέλειωτο
Ουράνιο Τόξο
να λαμπυρίζει στο στερέωμα.

Γη και Ουρανός
έγιναν ΕΝΑ
σε μια ακατάβλητη δύναμη
σε ένα εκτυφλωτικό Φως.

Ξαναγεννήθηκα
σε μήτρα αρχέγονη
σε χρόνο πεπερασμένο.
Σ’ αντίκρισα
με ένα βλέμμα καθάριο
γεμάτη λαχτάρα και προσμονή.

Ο δρόμος της ευτυχίας / Πελεκούδα Γρηγορία

Στην αυταπάτη σου κόσμε
αδειάζουν οι κρουνοί
τ΄ουρανού αστραπόβροντα,
σείονται οι αγκαλιές αγγέλων
από αγέννητα όνειρα,
τότε με γέννησες μάνα
στις παύσεις, στο κύμα
στο χώμα, στο πριν στο μετά
ο χρόνος σταμάτησε,
πόσες χαρακιές
θα δουν τα μάτια μου ακόμα;

Μάνα μεγάλωσα
μεγάλωσαν και τα γεγονότα
το νόημα του χρόνου έχασα,
που φορά τη μάσκα της υποκρισίας
και διεκδικεί την υποταγή μας
που πήρε ανεπιτρεπτί
τον δρόμο της ευτυχίας
μιας φούσκας που έσκασε
στην ανοικτή παλάμη μου,
δίνοντάς μου παράσημο
ας με ανταμείψουν επιτέλους...

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ : Παρουσίαση του Βιβλίου Ποίησης του Ντέμη Κωνσταντινίδη