Μαρουσώ Αθανασίου (Μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. 
Σπούδασε Πληροφορική και Θέατρο. 
Είναι απόφοιτη του ποιητικού εργαστηρίου Τάκης Σινόπουλος και ιδρυτικό μέλος της ομάδας ποίησης Σκάσε Αηδόνι. 
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ / Μαρουσώ Αθανασίου

η τρέλα περιθάλπει
ταΐζει στο στόμα
γλυκό του κουταλιού
με τις χούφτες
μαλλιά
σε απόχρωση του μπλε
εκτός χρωματολογίου
χρόνος που φράκαρε
στη μέση δαχτυλίδι
πιέζουμε το λαιμό
να γουρλώσει τα μάτια
φτύνει στο στόμα
περίσσια μαύρη βλέννα
στο αναφιλητό του διπλανού
στο τέλος όλοι
κρατιούνται από το κάγκελο
το ζήτημα είναι
να το αφήσεις

ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ ΒΑΒΥΛΩΝΟΣ / Βαφόπουλος Γεώργιος

Πτήση Αεροφλότ, Βουδαπέστη-Αθήνα.
Τουπόλιεβ εκατόν τριάντα τέσσαρα.

Αν το ελαφρό χαμόγελο έπαυε να ανθίζει
στης αεροσυνοδού μας τα γαλάζια μάτια,
ίσως το ιπτάμενο τούτο πλοίο νάχε βουλιάξει
στο βυθό της ατέρμονης μεγάλης νύχτας,
κάτω από το βάρος της δικής μου νοσταλγίας.

Είναι βαρύς του νόστου ο πόνος. Πιο βαρύς
κι από τον όγκο ενός πύργου που σωριάζεται.
Βαρύτερος ακόμα κι απ’ το χωρισμό,
που αφανίζει κι αυτού του νόστου την ελπίδα.

Πως ν’ αντέξεις μπορείς σε τέτοιο βάρος,
όταν, μετέωρος στο πυκνό τούτο σκοτάδι,
ούτε καν τον παλμό της γης υποψιάζεσαι,
που σε κύματα σεισμικά κάτω σου τρέμει;

Αλλά να, ξάφνου, στη φορά του έμφορτου βέλους,
μεσ’ απ’ το θολωμένο τούτο φινιστρίνι,
αποκαλύπτεται χλωμό το ελληνικό φεγγάρι,
καθώς από τα μαύρα σύννεφα αναδύεται.

Κι ακούεται η βραχνή φωνή του μεγαφώνου:
«Περνούμε πάνω απ’ τη Θεσσαλονίκη».

Ο παλμός της καρδιάς σταματά. Τα μάτια κλείνουν.
Το πνεύμα από του νόστου το άλγος κατακλύζεται.

Κι όταν τα βλέφαρα ανασύρονται απ’ το βλέμμα,
στην ανταύγεια του τρομαγμένου φεγγαριού,
ακίνητο της πολιτείας το σώμα φαίνεται,
με τα εγκελάδια τραύματά του, δίχως
ούτε ένα φως να υπόσχεται κάποιαν ελπίδα.

Είναι λοιπόν, νεκρή η Θεσσαλονίκη;
Έκλεισε ο μέγας τάφος, δίχως το δικό μου σώμα,
κρατώντας μέσα του μονάχα, από τη μνήμη
της μακρινής μου νιότης, μιαν υδρία δακρύων
κι αίμα πηχτό ανεπούλωτων τραυμάτων;

Τη νύχτα εκείνη του πικρού μου νόστου
πολύ έκλαψα για σένα, ώ Πόλη λατρεμμένη,
Μητέρα, πληγωμένη ακόμα κάποτε
κι από τα χέρια των ίδιων των παιδιών σου.

Λατρεμμένη Πόλη; Μ’ άλλοτε τάχα εγώ δεν ήμουν,
που σ’ είχα ονοματίσει πόλη μισεμένη,
όταν σε κύματα οργής κι απελπισίας
παγιδευμένος, χτυπιόμουν στους στενούς σου δρόμους;

Μήπως εγώ δεν ήμουνα, που είχα ποθήσει,
πριν δραπετεύσω από την κολασμένη φυλακή μου,
γύρους να κάνω επάνω σου, μ’ ένα πετούμενο,
για να σε περιλούσω με τα εκκρίματά μου;

Πώς ήταν τότε δυνατό, στην ταραγμένη
Συνείδηση των είκοσί μου χρόνων,
να δεχθώ της απλής σοφίας το μέγα δίδαγμα,
πώς απ’ της νιότης τον πόνο γεννιέται η αφροσύνη;

Η μεταμέλεια τώρα, η τύψη κι η συγνώμη
Πλέκουν σκληρό στεφάνι στη λευκή μου κόμη.

Των γερατιών τα δάκρυα είναι πιο βαριά
κι απ’ τις πεσμένες επάλξεις του Λευκού σου Πύργου.
Βαρύτερα κι απ’ τα ψηφιά της Πλατυτέρας,
καθώς κυλούν ξεκολλημένα από την κόγχη
του ραγισμένου ναού της του Θεού Σοφίας.

Τώρα πια πώς μπορώ να τραγουδήσω
τη ρημαγμένη αγαπημένη Πόλη,
από την άφιλη κι αλλότρια τούτη γή;

Στον Τάμεση εμπιστεύομαι το μήνυμα μου:
Εάν επιλάθωμαί σου, ώ Θεσσαλονίκη,
η αρά επιπέσοι των προγόνων μου επ’ εμέ.
Άλλαλος είη η γλώσσα μου, εάν μή σου μνησθώ.

Αγγλία, Σεπτέμβριος 1978

Ταγματάρχης Δουράτσος / Καρυωτάκης Νίκος

Ω! ηρωικέ από την μοίρα επιλεγμένε Ταγματάρχη

άραγε ήξερες τι η τύχη για σένα επιφύλασσε

τα τείχη του οχυρού με την αντρεία σου διαφύλασσε

με την έμπνευση του αρχαίου πρόγονού σου, ισόθεου, στρατάρχη.

Μπρος στο αξιοζήλευτο από τους Μυρμιδόνες  θάρρος

και τους πιστούς σε εσένα, άλλης εποχής, στρατιώτες

φέρθηκες σαν αυτοκρατορικός κατάφρακτος με ιππότες·

τελώντας για θνητούς και αθάνατους ανδρείας φάρος.

Όρισες στους εχθρούς της πατρίδος το σθένος,

στη περήφανη αυτή γη μαθήματα πυγμής δίδονται

“τα οχυρά καταλαμβάνονται, δεν παραδίδονται”·

ούτε στιγμή δεν λύγιζες τ' ανάστημά σου αφημένος.

ΣΠΟΝΔΗ / Μπακονίκα Αλεξάνδρα

Στεκόταν στο μπαρ
κι όταν την είδε να προβάλει από την πόρτα
με μια γρήγορη κίνηση έσιαξε
τα μαλλιά και το πουκάμισό του.
Από αυθόρμητο ζήλο το έκανε,
να είναι περιποιημένος,
σε λίγο θα άρχιζε να τη φλερτάρει.
Σαν μια υπέροχη σπονδή στον ερωτισμό, στην αφροδισία,
της φάνηκε η κίνησή του,
κι ήταν για χάρη της.
Κατακλυσμιαίο το κύμα της αφροδισίας
που τους αγκάλιασε.

( ΣΠΟΝΔΗ δημοσιεύθηκε στην ΠΟΙΗΤΙΚΗ τευχ. 22, χειμώνας 2018)

ΕΡΩΤΙΚΌ / Τριανταφύλλου Ρούλα

Τρέμει η καρδιά στις ρωγμές του ονείρου.
Με κόκκινη κλωστή δένω τον ήλιο.
Στου Μάη τις μαργαρίτες, παραμονεύει το νυχτερινό φιλί.
Εκεί στην άκρη των χειλιών
ανθίζει η άνοιξη.
Χρώματα, ροδόσταμο, χειμωνανθοί.
Φωνή μου.
Σιωπή μου!
Αναδύομαι σαν λάμψη αστραπής,
των οριζόντων αέναη γραμμή.

Ποίημα στο μαγικό σου κόσμο.
Ψυχή μου.
Των υακίνθων, του ασφοδέλου τραγούδι.

Στου ανέμου τα κατάρτια.
Στη ρότα της μοίρας σου.
Στο χρυσό του ονείρου βυθό,
χάνομαι.

ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ / Βαραλής Νίκος

ήταν εδώ….
περνούσε μέρες της γραφής
κι ύστερα στα καλντερίμια 
κυνηγούσε εφιάλτες, έφευγε..
Πριν μπει στο μονοπάτι
ξεστράτισε στον Αη Νικολάκη τον κρεμαστό
και στην εικόνα έσκυψε,
δεν είχε να αποθέσει παρά μόνο
αποτυχημένες ομοιοκαταληξίες μιας ζωής
Η Θεία χάρις όμως
αυτή που πάντοτε τα ασθενή θεραπεύει
και τα ελλειπόντα αναπληρεί… έβρεχε έξω
και στα μάτια του
πότιζε το αλάτι της καρδιάς.

ξεκίνησε.
Γλίστρα οι πέτρες,
τράβαγε το χώμα στα ριζά
και κάτω το ποτάμι ριγούσε σύμφωνα και πέτρες.
Θα έφτανε στο πετρωμένο φίδι, έτσι το λέγανε μικροί …
φαινότανε όταν έπεφτε ο ήλιος
σκαλιστό μέσα στο βράχο
ποτέ του δεν το είδε, μονάχα στο όνειρο
χιμούσε στην ψυχή του μέσα και έτρωγε
ότι νεκρό είχε μαζέψει ο χρόνος.

πέρασε Κουκουράβα και ανέβαινε …
«η ομιλία μας ξεχάστηκε σ’ ένα φαράγγι,
έγινε στάχτη, κουρνιαχτός,
ένας μονόλογος ντυμένος βόλια*» ..
εδώ στον Αη Γιώργη από πίσω είκοσι ψυχές
και οι βόμβες πέφτανε δεν βρήκε ούτε μια…
αργότερα ήρθε το ναυάγιο
στην προσπάθεια να κρατήσει ίσα
την ανισόρροπη ζωή.

ήταν ακριβώς σαν τη ζωή..
λίγο ισάδι κι ανήφορος
μετά μέχρι πλατεία..
κι ήταν σαν ξένος
μέσα στα «ω» των τουριστών,
τα φλας την βυσσινάδα….

κατέβασε κεφάλι κι έκατσε μόνος στο Θεόφιλο..
κι ήρθε ένα τσίπουρο γαλακτερό σαν βέρτιγκο
και ήρθαν τσιτσίραβλα μ’ οσμή θανάτου…
κατάπιε κι έφυγε από πάνω του ο σουβάς,
εγκρεμίσθη κι έμεινε ο τείχος αδειανός …….
σαν ένα γκράφιτι φτιαγμένο ......
από μέλλον.
Ν.Β.

* στίχος του Γ.Παναγιώτου

Ρώμη 4ος αιώνας / Άλμπης Άρης

Οι οπαδοί αδημονούν να βγάλουνε πρωταθλητή
σε άχρωμη αρένα,
όπου με ζήτω και κραυγές αναζητούν το νικητή.
Κι ας είναι ένα ψέμα.

Οι άρχοντες – οι μεν κι οι δε – ασήμαντοι, ανεπαρκείς,
ανθύπατοι αχρείοι,
ραβδούχοι ανερμάτιστοι, προβεβλημένοι ευτελείς,
οι πραίτορες γελοίοι.

Υπήκοοι ανεκτικοί τούς άρχοντες χειροκροτούν
και περιμένουν δώρα
μονάχα για το σήμερα· δε δείχνουνε ν’ ανησυχούν
τι έρχεται στη χώρα.

Οι Βησιγότθοι σταθεροί με σχέδια επιθετικά
το μέλλον ετοιμάζουν,
θρασύτατοι και ιταμοί, τα λόγια τους προκλητικά·
τα όπλα τους ακμάζουν.

Πολίτες ασυμβίβαστοι παρατηρούν τους οιωνούς,
αφήνουν τα μαντεία,
εναγωνίως προσπαθούν, αναζητούνε ικανούς
να λάβουν τα ηνία.

Ακίνητοι και διάσπαρτοι εδώ κι εκεί οι ικανοί,
και ποιος να τους ενώσει,
δε φαίνεται ένας αρχηγός να βάλει λογική φωνή,
τη χώρα να διασώσει.

Κι αν θα βρεθεί ο αρχηγός, ανθρώπινος και νουνεχής,
πολλοί να τον στηρίξουν,
πολυετείς διαλαλητές – εντεταλμένοι διαβολείς –
στο μαύρο θα τον ρίξουν.

Οι οπαδοί αδημονούν να βγάλουνε πρωταθλητή
σε θλιβερή αρένα,
όπου με ζήτω και κραυγές αναζητούν το νικητή.
Κι ας ξέρουνε το ψέμα.

https://arisalbis.blogspot.com/

Πόθος κρυφός / Σοφία Τανακίδου

Πόθοι κρυφοί
ψάχνουν διέξοδο
Πάνω στα χείλη φιλιά
αγωνιούν να ματώσουν.
Δάκρυα απρόσμενα
ζητούν καταφύγιο.
Ερωτας τα πλάνεψε.
Στο σκοτάδι τα έριξε.
Μόνο σαν τον κοιτάν
φως αντικρίζουν.
Το χτες στη φωτιά,
του πόθου το αύριο ξύπνησε.
Του κόσμου τα λόγια
σκληρά κι εχθρικά,
μα θα 'ναι το φιλί
πιο καυτό ονειρεύεσαι.
Ζεστή η αγκαλιά
που βυθίζεσαι,
σαράντα τα κύματα
κι αφήνεσαι,
πριν να πνιγείς παραδίνεσαι,
στο πρώτο φιλί
κι αναδύεσαι.

Ο Θάνατος του Κωνσταντή / Δημήτριος Γκόγκας

https://dimitriosgogas2991964.blogspot.com/2019/03/blog-post_93.html