Μετέωρη ποίηση και Ξόρκια : Δύο ποιήματα του Κώστα Λαμπρούλη

που μπορείτε να διαβάσετε πατώντας επί των συνδέσμων

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/anatolikos/anatol8/7.html

Φιλοσοφία / Τσιμπισκάκης Παντελής

Εάν η ψυχή είναι ένα δέντρο με ρίζες στον ουρανό

και η ποίηση ένα δέντρο με ρίζες στην καρδιά,

αυτό είναι ένα δάσος μέσα στο οποίο ευχαρίστως

θα χανόμουν…

(Παντελής Τσιμπισκάκης, Ατρέπτως, 2018, Εκδόσεις Ζήτη)

Γεράκι / Παντελής Τσιμπισκάκης

Στην κοιλάδα του Αϊ-Γιώργη του Σεληνάρη

ήταν οι βράχοι και τα δέντρα της 

το περίγραμμα της ψυχής σου

ο ήλιος κίτρινο μάτι αρπακτικό

και τα σταυρόξυλα στην κορφή

ξερόκλαδα να κουκουβίσει η ψυχή μου,

που τόσο απρόσμενα αιωρήθηκε μαζί σου

παράδοξα ανοιχτή κι αλαφρωμένη...

(Παντελής Τσιμπισκάκης, Πολλαχώς, 2016, Εκδόσεις Ζήτη)

Ιθάκη / Τσιμπισκάκης Παντελής

 Με μάτια υγρά σαν υδάτινα κάτοπτρα, στάθηκε πάνω στη βρεγμένη άμμο

και με τη σκιά του ραβδιού του μέτρησε τη μεγάλη ανηφόρα που οδηγεί στ’ άστρα.

Και σαν η σκιά κόντυνε τόσο που δεν μπορούσε πια να ξεχωρίσει το ξανθό απ’ το

θαλασσινό κύμα, μέσα από χιλιάδες μετέωρες φωτεινές πεταλούδες,

κι ο κόσμος όλος συνοψίστηκε σ’ ένα ασημί λαμπύρισμα, έκλεισε τα μάτια,

όπως τότε, κι ένιωσε τη θέρμη πάνω στα πορτοκαλιά του βλέφαρα.

Με διάφανο δέρμα, διάστικτο φως και πύρινο χρώμα, ξέχασε για μια στιγμή όσα του

έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι

 και δάκρυσε

 για την Ιθάκη του που κέρδισε.

(Παντελής Τσιμπισκάκης, Θύραθεν, 2014, Εκδόσεις Ζήτη)

Η θάλασσα της λήθης / Τσιμπισκάκης Παντελής

Άνεμος θύμησης μου χάιδεψε πάλι γλυκά το μυαλό

 καθώς γλιστρούσε πάνω απ' τη θάλασσα της λήθης,

 και η μικρή, απαλή ψεκάδα μνήμης που σήκωσε

 μου δρόσισε το πρόσωπο.

 Σπάνια επιστρέφει αυτή η θάλασσα κάτι παραπάνω από σταγόνες.

 Φταίνε βέβαια γι' αυτό και οι άνθρωποι.

 Σαν παλιοί ναυτικοί τη φοβούνται κι ούτε που γυρεύουν παραπάνω.

 Μην τυχόν γίνουν οι αναμνήσεις κύματα και τα κύματα βουνά.

 Και όσοι τολμηροί δεν αρκέστηκαν στο λίγο της και παρασύρθηκαν απ' το πολύ της,

 άδικα πνίγηκαν.

 Γιατί αυτή η θάλασσα κερδίζει πάντα.

Έχει βλέπεις με το μέρος της τον χρόνο.

 Κι όπως η ακμή του βράχου γίνεται καμπύλη,

 έτσι οι σταγόνες εξατμίζονται πάνω στο δέρμα,

 αφήνοντας μόνο την αλμυρή αψάδα της λησμονιάς πάνω στα χείλη.

(Παντελής Τσιμπισκάκης, Θρυαλλίς, 2012, Εκδόσεις Ζήτη)

Ο ταξιδευτής / Τσιμπισκάκης Παντελής

Σαν ξεκίνησα για το πρώτο ταξίδι

νόμισα ότι γρήγορα θα τελείωνε·

με τρόμαξε ο χρόνος,

η απόσταση και η αναζήτηση,

όμως ακόμα

διψούσα να κινήσω προς τα εκεί.

Τώρα τα πόδια μου κουράστηκαν

και τα χρήματά μου τελείωσαν·

ο ήλιος με τυφλώνει

και η άμμος μου καίει τους αγκώνες

όμως ακόμα

δεν ξέρω που ακριβώς θέλω να πάω.

(Παντελής Τσιμπισκάκης, ’Αβλέμμων βυθός, 2010, Εκδόσεις Ζήτη)

Τα θυρανοίξια της ψυχής / Παντελής Τσιμπισκάκης

Δρόμοι που δεν ανοίξατε
και γέφυρες κομμένες·
Πόρτες κλειστές που ανοίξατε, μισώ το πέρασμά σας,
μισώ της άλλης της μεριάς το σάπιο κέρασμά σας.

Μισώ το μαύρο σας το φως στο χαμηλό κατώφλι,
τον πνιγηρό αέρα σας που απ’ το άνοιγμα σκορπάει
και τον ανατριχιαστικό τριγμό,
που τα αυτιά τρυπάει.

Αφιέρωμα στα σκοτεινά υπόγεια του μυαλού σου,
σαν θα περάσω θα με δεις με μάτια της ψυχής σου·
και θα τις κλείσω πίσω μου,
να μην έρθεις μαζί μου.

(Παντελής Τσιμπισκάκης, Θυρανοίξια, 2008, Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης)

16 αριθμοί και 24 γράμματα: Ποιητική Συλλογή του Δημητρίου Γκόγκα (e-book) / 2019

1.        

Στο μικρό δωμάτιο,

μέτρησε τέσσερις

άσπρους τοίχους.

Ψηλά ο ουρανός.

«Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε.

Τους έβαψε γαλάζιους

και πνίγηκε στη θάλασσα.

2.        

Στο σκονισμένο κομοδίνο

είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της.

Με χάλκινες ζωγραφιές.

               Σε κλουβί,

μικρά πουλιά

είχαν τα φτερά της.

Το ίδιο βράδυ

πέταξαν μακριά.

3.        

Ήθελε πάντα

να περπατήσει

κάτω απ΄ τους ήχους της βροχής,

με μια ομπρέλα να γέρνει

στον κυρτό της ώμο.

Κάποια ημέρα

έβρεχε πολύ

από το χάραμα,

πήρε απ΄ το μπαούλο την ομπρέλα,

την έβαλε με προσοχή στον ώμο,

η βροχή σταμάτησε ευθύς.

4.        

Η δουλειά που είχε

δεν τον ευχαριστούσε απόλυτα.

Κρύφτηκε με επιμέλεια

πίσω από τη φράση: δόξα τω θεώ

που έχω δουλειά.

«Αυτονόητο»,

μονολόγησε,

και συνέχισε να μαζεύει

τα σκουπίδια του Δήμου.

Κάπου – κάπου κοίταζε

τον κόσμο που περνούσε

βαδίζοντας

στην κορυφογραμμή των βλεφάρων.

5.        

Το είχε αποφασίσει από βραδύς.

Μόλις ξημερώσει θα συγυρίσει

το σπίτι.

Σηκώθηκε,

ήπιε κρύο καφέ,

έκανε ζεστό μπάνιο,

έβαψε είκοσι νύχια,

είδε τηλεόραση,

ντύθηκε αργά,

βγήκε έξω στην πόλη.

Συγύρισε τον εαυτό της,

δεν ήθελε να λερωθεί.

Μπορείτε να την "κατεβάσετε" πατώντας επί του συνδέσμου: 

https://www.openbook.gr/16-arithmoi-kai-24-grammata/

η επισκεπτόμενοι τον σύνδεσμο: 

http://dimitriosgogas2991964.blogspot.com/2019/04/16-24.html

ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΦΩΣ : Ποιητική Συλλογή του Χρήστου Κεραμίδη (Εκδόσεις Στοχαστής 2018)

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ 

Την είδε από μακριά. 

Δυο χέρια μόνο 

με κλονισμένη 

αξιοπρέπεια . 

Πάντα με την ίδια 

ευγένεια 

κι ένα παράπονο 

μετέωρο 

που χάνονταν στων 

ματιών της 

την παράξενη λίμνη

ΟΠΤΑΣΙΕΣ 

Συγκρατώντας τα 

δάκρυά του 

γύρισε το βλέμμα 

 στις πεδιάδες των 

ταξιδιών 

που τρέχουν 

πάντα αντίθετα 

και χάνονται.

ΕΚΣΤΑΣΗ

Άγγιζε τις όχθες

των ανάλαφρων βηματισμών.

Εκεί που το φως,

αντιμάχονταν τη νύχτα,

με ατέλειωτες πομπές,

από δαυλούς

και μουσικές παράξενες.

Εκεί που η δύναμη

του ανέμου,

διασταύρωνε τα ρεύματα

στη δίνη του νερού.

Ήταν η ώρα που

πρότεινε τα θεϊκά της

στήθη

κι αναδύθηκε.

ΞΑΦΝΙΑΣΜΑ

Άκουσε φτερουγίσματα

πουλιών.

Πουλιά που πέταξαν απ’ τα δέντρα

περνώντας ξαφνικά

μπροστά του.

Όπως οι παιδικοί

φίλοι, όταν

του σκέπαζαν τα μάτια

για να τον ξαφνιάζουν.

Και χάθηκαν!

Με τους γνώριμους

σχηματισμούς

στους δρόμους της αποδημίας.

Κι έπειτα γονάτισε,

κοιτάζοντας

τους μακρινούς καθρέφτες τ’ ουρανού.

ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Οι εκτάσεις της ερήμου μοιάζουν

στους ωκεανούς.

Απέραντοι ορίζοντες

και οι λόφοι τα κύματά τους.

Μιας χρυσαφένιας μοναξιάς

ατέλειωτη ακτή.

Της άμμου σημάδια ελαφρά·

βήματα γυναικών με μάτια πύρινα.

Κι όταν οι θύελλες

ξεσπούν,

αχνοφέγγουν μακριά,

λίμνες καθάριου νερού.

Παράδεισοι μες

το γυμνό τους ψέμα.

ΜΑΚΡΙΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Την είδα να με κοιτά από την όχθη

ενός μακρινού καλοκαιριού.

Κι εγώ,

ευαίσθητος στους κυματισμούς

—στο ρίγος μιας ιδιαίτερης ισορροπίας —

ένιωσα τους φάρους του κόσμου

να περιστρέφονται.

Γνώρισα τη θεϊκή τους λάμψη.

ΤΟ ΑΓΡΙΟΛΟΥΛΟΥΔΟ

Πίστεψα πως έχει

πολλούς ορίζοντες η ζωή.

Κι έτρεχα να φέρω πρώτος

το αγριολούλουδο που ζήτησες.

Ακόμη και τώρα

βλέπω τη σκιά

κάτω απ’ τα βλέφαρά σου.

Την αγαπημένη σου μορφή.

Ποια χέρια άραγε μπορούν να χαράξουν

τη μοναξιά των κοραλλιών;

Ποιοι άνεμοι ικέτες σβήνουν τη μορφή σου;

Κι εκείνο το δώρο

που ποτές δε δέχτηκες…

ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΦΥΡΙΓΜΑ

Όταν οι δέσμες από αχνό φως,

πλαγιάσουν πάνω στη σκιερή

επιφάνεια των πεύκων.

Και σύννεφα χρυσά

τρέξουν στις βουνοκορφές.

Όταν το σκοτάδι θα καταργεί

τη λάμψη του ορίζοντα

με ιριδισμούς παράξενους.

Πάντα ένα καράβι

θα γλιστρά απ’ το λιμάνι

χωρίς αποχαιρετισμούς.

Χωρίς δάκρυα.

Μόνο με το δικό του

σφύριγμα.

Το τόσο γνώριμο σε μένα!

ΣΕΡΡΑ

Ένιωσε το σφυγμό της γης

πάνω στο βαρύ του πέλμα.

Καθώς το δοξάρι μάτωνε

την τρίχορδη λύρα,

θυμήθηκε τη μάνα

και τον πατέρα του.

Κι ανασηκώθηκε!

Στης μνήμης τ’ απρόσιτα ύψη.

Και μ’ ένα χορό γιγάντιο

άγγιζε το πονεμένο στήθος

των εξόριστων βηματισμών

ΑΠΟΔΡΑΣΗ

Διευρύνοντας τα όριά μου

ξέφυγα από τις γραμμές

που με κλείνουν.

Ταξίδεψα

πέρα από ορίζοντες βλάσφημους

που σβήνουν τη ζωή

μακριά από τόπους

πλάκες που τους σκεπάζουν

θλιβερές του γρανίτη.

Σ’ ό,τι διασώζει,

σ’ ό,τι με κατανοεί,

σε νέους και λαμπρούς κυματισμούς,

χώρο κέρδισα για να υπάρξω.

Οι συγγραφείς αποκαλύπτουν… τα μυστικά τους

στον Ε. Ιντζέμπελη

Ο Ποιητής αποκαλύπτεται σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση 

Πατήστε επί του συνδέσμου. 

Θα οδηγηθείτε στην εφημερίδα ΗΧΩ της Άρτας

https://ixotisartas.gr/%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%b1-%ce%bc%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9/?fbclid=IwAR1xPl764TQ8QQQnXlonsPMt6oPAx7brSf1ALC7M2PNYWakvkGAIqhVOk48