ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ / Μαίρη Γραμματικάκη απο την συλλογή " Ταξίδια στο σύμΠΑΝ"

Θέλω να σου στείλω γράμμα
μα δεν έχω δάκτυλα να γράφω.
Θέλω να σου τηλεφωνήσω
μα δεν έχω μιλιά να σου μιλώ.
Θέλω να σε αγκαλιάσω
μα δεν έχω μπράτσα για αγκαλιά.
Θέλω να σε ανταμώσω
μα δεν έχω πόδια να σε βρω.

Ξέρω μονάχα πως σ αγαπώ
γιατί έχω νοήμονα καρδιά
κι ας μην είμαι άνθρωπος εγώ
μηδε κι εσύ αστέρι μου όμορφο
μα είμαι ζώσα ψυχή στο Σύμπαν.

Αλήθεια, πότε πέθανες κι εσύ;
Εχουν ηλικία οι νεκροί;
Υπάρχει το "Αταίριαστο" στο Υπερπέραν;

Δέξου με και κλείσε με
βαθειά μέσα στον πυρήνα σου!
Μαζί ταξιδευτές του Απείρου
με της Αγάπης τα φτερά
κόντρα στην μοναξιά
με κοινή ανασεμιά!

ΕΣΕΝΑ Σ’ ΕΧΩ ΞΑΝΑΓΑΠΗΣΕΙ (2014) Απόσπασμα / Αβρααμίδου Χριστιάνα

Αν κάθε στίχος μου
ήτανε μια στιγμή,
πλούσια πολύ θα ’χα ζωή
αν και τις στιγμές μου
ύλες
δεν τις θυμάμαι.
Αν κάθε στίχος μου
ήταν η άλλη ζωή,
θα ’χα περάσει σε αυτήν
μία μία
όλες τις στιγμές μου.
Αν στους στίχους μου
ακούσατε την καρδιά
πως έφυγα θα μάθατε
-μέσα-
δεν χώραγαν άλλοι.
Παράγωγα
Επίθετα
Επιρρήματα
Ουσιαστικά.
Μια λέξη θυμάμαι εγώ,
Αγάπη.
.....
Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι.
Κανείς δεν το καταλαβαίνει όταν γεννιέται.
Ίσως,
να το νιώσει πριν πεθάνει
και αναρωτιέμαι
πόσος συνωστισμός εκεί πάνω επικρατεί,
με ψυχές που δεν πρόλαβαν
ένα τόσο απλό πράγμα
να καταλάβουν.

-------
Τα βράδια φοβάμαι
για τη συντέλεια του κόσμου.
Αρχαία ελληνικά δεν ξέρω να μιλώ.
Αν και νομίζω ήξερα
στην προηγουμένη ζωή μου
αφού γίνεται κάτι παράξενο και λες
εγώ αυτό
το έχω ξαναζήσει.
Εσένα σίγουρα εγώ
σε έχω
ξαναγαπήσει.

------
Αν είναι να με αγαπήσεις
αγάπησέ με γυμνή.
-Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια
τα μεγάλα ανέχεια και πενία-
με δασείες και ψιλές αρχικά σου μιλούσα
στο λυχνάρι με έκλεισαν και ως προχτές ασφυκτιούσα
αν είναι να με αγαπήσεις
αγάπησέ με γυμνή.
Λόγια Πολλά
είπαμε εμείς
με τα Μεγάλα
δεν χορτάσαμε την πείνα.
-----
Χίλια και ένα
μέτρησα χτες βράδυ τα μέλη μου
άλλαξε η εποχή
αν ακόμα λυπάσαι
-μη-.
Ελεύθερη βούληση
και αυτό που ζω με ξεπερνά
η επανένταξη μου σήμανε
και σε αγάπησα απ’ την αρχή.
Αγαλματάκια ακούνητα
νύχτα να κινηθούμε όλα μαζί
στον Επιτάφιο να βγούμε με το τελεφερίκ
σαν ύμνους να ψάλουμε
όλων τα ποιήματά μας.
Το τέλος…
Αργώ πολύ να καταλάβω.

[Μόνος] / Βασιλάτου Ουρανία

Μόνος
Στην έρημο
Στη λάβα του μεσονυχτίου
Στο ψύχος του καταμεσήμερου. 
Μεταγγίζω
Της πυράς τ' αγκάθια
Της ανομβρίας τον πόλεμο.
Υποτροπιάζουσες
Κ' αναίσχυντες εμμονές
Ριζώνουν στα σωθικά.
Αιματηρές απώλειες
Για μιας προσμονής
Για μιας ελπίδας
Βυθισμένος στην κινούμενη άμμο,
Κλέβοντας σταγόνες
Απ' του ουρανού το βήμα,
Στεριώνει τ' έδαφος
Π' απειλεί μ' αφανισμό
Κάθε σπορά του γένους.

[Κάθε που] / Παραδεισανού Ειρήνη

Κάθε που μου ζητούν τη γνώμη μου
για όσα αλλόφρονα περιστρέφονται γύρω μου
νιώθω μια ζάλη
σαν να κατάπια μεμιάς όλον τον αέρα
κι άφησα τον χώρο ξερό και αποσβολωμένο.

Δεν είναι πως δεν έχω τι να πω
είναι που δε βρίσκω κανέναν λόγο να το ξεστομίσω.

Και τότε
πιάνω τον εαυτό μου να μουρμουρίζει έναν τραχύ και ασυνάρτητο φθόγγο
διαρκώς επαναλαμβανόμενο
σαν γρύλισμα σκυλιού
που το άφησαν δεμένο για μέρες
δίχως νερό και φαγητό
να κοιτά έναν τοίχο

το στόμα μου
γίνεται ράμφος σπουργίτη
που του φεύγει η ψυχή

κι οι παιδικές παλάμες
με χτυπούν να ξυπνήσω

Νοσταλγικό Νιοχώρι / Ποταμιάνος Γιάννης

=====================
Νοσταλγία μου εσύ που μυρίζεις
--------------------------- άνθη λεμονιάς,
ντυμένη της πασχαλιάς το μωβ
--------------- και της γαζίας το κίτρινο
Εσύ η μυρουδιά του σπληνάντερου
---------------- και του ζεστού ψωμιού
Εσύ η νύχτα με τις πυγολαμπίδες
---------------- και η λαλιά του γκιώνη
Εσύ καταμεσής του κάμπου
----- κι ο ασημένιος ποταμός
----------------------- που φιδοσέρνεται

Κατακαλόκαιρο
---- στη μέση του χωραφιού τ’ αλώνι
κι ο γίγας πλάτανος
------------------- που μάχεται τον ήλιο
έτσι που στον ίσκιο του
-------------- να ξανασαίνει ο ξωμάχος

Κατακαλόκαιρο
Ιδρωμένα μπράτσα ορειχάλκινα
----------------- δουλεύουνε την άρπη
για του χειμώνα το ψωμί
---------------- και τον χυλό της μάνας

Πίσω ξυπόλυτος
---- στο ζεστό χώμα του καλοκαιριού
Εξήντα χρόνια πίσω
ανάμεσα στου κήπου τ’ ασπραγκάθια
με τις ξόβεργες στημένες
------------ να παραμονεύω καρδερίνες

Εξήντα χρόνια πίσω
Στις νύχτες των παραμυθιών
------- με τις νεράιδες της γιαγιάς μου
Και τα μαύρα φουστάνια της τσιγκάνας
που μου ‘λεγε στην ‘ξώπορτα
---- τη μοίρα μου, για ένα ξεροκόμματο

Πίσω ολοταχώς
στα οικόπεδα με τις τσουκνίδες
---------------- και τους χωματόδρομους
στο χωριό μου των δύσκολων καιρών
------------------- και των αγνών ερώτων
στις μνήμες που μινυρίζουν τα πουλιά
---------------- και κελαηδούν τ’ αηδόνια

Νοσταλγία μου εσύ ανθάκι
--- της κρινόσπαρτης ακτής του Ιονίου,
καημέ της λιμνοθάλασσας
--------------------- των άγριων πουλιών
------------ και των ελεύθερων αλόγων
Εσύ η γεύση της αλμύρας
---------------------------- και του μόχθου
Εσύ ο κρυφός πόθος
-------- της μνήμης και της νοσταλγίας

Χωριό μου εσύ γενέθλιο ενδιαίτημα
των εφηβικών ονείρων
-------- και των αειθαλών μου πόθων
σε ψάχνω ανάβλυσμα μνήμης
------------------ στη ρωγμή του χρόνου

Μήτρα μου εσύ
------------- αλλά κι ανοιχτή πληγή μου
Αφού
Εσύ ο παράδεισος που διακορεύτηκε
------------------ απ’ το αδηφάγο κέρδος
Εσύ που μαχαιρώνεσαι αλύπητα
απ’ το υνί της λάγνας εκμετάλλευσης
Εσύ που πνίγεσαι
--------------------- απ’ τα φυτοφάρμακα
Εσύ που έχασες τα’ αρίφνητα
--------------------------------- πουλιά σου
---------------------- και τ’ άγρια ζώα σου
Χωριό μου
--- εσύ ο απολεσθείς παράδεισός μου
Η Ιθάκη που μου ‘κλεψαν
-------------------- ανάλγητοι μνηστήρες

Κι όμως σίγουρα αρκούν
------------- ένα κλαρίνο και μια πίπιζα
για να τρέχω νοσταλγός
στης μνήμης τα πράσινα λιβάδια σου
------------------------------- και ας πονάω

------------------------ 29 Μαρτίου 2019

----------------------- Γιάννης Ποταμιάνος

ΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟ ΘΕΛΕΙ ΡΑΚΗ ……του ΠΕΤΡΟΥ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Μάχες άσωτες
Με άθαφτους νεκρούς… που χειροκροτούν ….
Και ποιος να ξέρει το τέλος τους…!
Η σήψη τους θα εκπέμπει άρωμα σωτηρίας…!
Μόνον ο Γερο Βασίλης μπορεί να μας απαντήσει μεσιγουριά…
Όταν θα αναστηθεί… μαζί με τους άλλους Βασίληδες …
Τους ερωτευμένους με του Ουράνιο τόξο…
Πάντως, όμως πριν να ‘ρθει η Δευτέρα παρουσία του Κυρίου
Πάντως εγώ ελπίζω στο:
«Εβγάτε πεθαμένοι να μπούνε οι ζωντανοί…»!
Τότε που ωριμάζουν και τα κάστανα της Λεσινίτσας…
«Το κάστανο θέλει ρακί και το καρύδι. μέλι…»
Τη συνέχεια, τη ξέρετε μόνοι σας..

ΣΑΝ ΈΡΧΕΤΑΙ Τ'ΑΠΟΒΡΑΔΟ.. / Δοναρά Ντίνα Κόντι

Όταν τον ουρανό κοιτώ,
που ο ήλιος πάει να δύση,
νιώθω ένα πόνο στη καρδιά,
τα μάτια μου σαν βρύση,

rerfen
Σαν έρχεται τ' απόβραδο,
ο πόνος μου δεν σβήνει,
φωτιά καίει τα στήθη μου,
και η καρδιά καμίνι,

Βλέπω ένα σπίτι αδειανό.
με πνίγει η ερημιά μου,
στάχτες υπάρχουνε καταγής,
από τα όνειρά μου.

rerfen
Σαν έρχεται τ' απόβραδο,
ο πόνος μου δεν σβήνει,
φωτιά καίει τα στήθη μου,
και η καρδιά καμίνι,

Πολλά ήταν τα όνειρά,
χιλιάδες και έχουν σβήσει,
και απ' τη φωτιά του έρωτα,
στάχτη έχουν αφήσει.

Ώρες, μετά....... / Αποστολος Α. Φεκατης

Όσο αναβάλω το φευγιό
απρόσμενα, μοιραία ,
γραφτό είναι 
να το συναντησω κάποια μέρα.
Το μετέωρο
γεμίζει το σώμα με πληγές.
Ο άνεμος
τη δουλειά του κάνει
στα πέρατα των βράχων
το ξωκείλει.
Και μήτε φως
μήτε σκοτάδι
θα το μοιρολογήσουν.
Μόνο η αυγή των αιώνων
θα το αγκαλιάσει
και θα το γαληνέψει.
Δεν έχω άλλη επιλογή
παρά μόνο
υπομονή και σιωπή.

Η λαχτάρα της φυγής μου
στο μετέωρο
πάντα δακρύζει.

ΟΙ ΑΕΤΟΙ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Στην κορυφή που έφτασα,
στάθηκα ν' ανταμώσω αετούς.
΄Ηρθαν μόνο κοράκια.
Λάθος μου που περίμενα.
Τους αετούς θα τους βρεις
όσο ακόμα αντέχεις να τους ψάχνεις.
Να ξεδιπλώσω πρέπει πάλι τα φτερά μου.

Μια ερώτηση στην Άνοιξη / Τανακίδου Σοφία

Ο χειμώνας δεν άφησε ποτέ
Άνοιξη μέσα μου!
Εσύ Άνοιξη 
γιατί αφήνεις χειμώνα;

Μην απαντάς.
Ρητορική ερώτηση ήταν.