ΝΕΟΛΑΙΟΣ / Τσελεπίδης Τηλέμαχος

«Ο άνθρωπος όταν χάσει   τα ιδανικά του μοιραία αυτο-εγκαταλείπεται»

ΝΕΟΛΑΙΟΣ

Δώστε μου

τώρα

ιδανικά

να έχω σκοπό

να ζήσω.

ΕΛΠΙΔΑ / Τσελεπίδης Τηλέμαχος

«Όσοι δεν έχουν όνειρα   κι ελπίδες πεθαίνουν    από θλίψη»

ΕΛΠΙΔΑ

Κι αν η ψυχούλα σου

πληρώθηκε με οδύνες

δε χάθηκε η χαρά για σένα ακόμα.

                                                                     *

Ας το παράθυρο ανοιχτό

λιόχαρο στην  ελπίδα,

υπάρχει, πάντα, Κτίστης

να σου χτίσει τη γαλήνη.

ΑΝΟΙΞΗ / Τσελεπίδης Τηλέμαχος

«Η Άνοιξη είναι η νεότητα του έτους

και η νεότητα  η Άνοιξη της ζωής»

Γεωργία Σάνδη (1804-1876)

ΑΝΟΙΞΗ

Ήρθαν και πάλι τα πουλιά

κι  η  Άνοιξη οργιάζει

και η χαρά στα χείλη μας

ροδάνθισε ξανά.

*

Ξαστέρωσε ο ουρανός

κι ο μύρμηγκας δουλεύει

κι η πεταλούδα ανέγνοιαστη

κι η μέλισσα τρυγά.

*

Η Φύση αναθάρρησε

πήρε ζωή το δάσος

κι η αγελάδα στην πλαγιά

βελάζει από χαρά.

*

Αλλοπαρμένος πάνανθος

ο κόσμος πέρα ως πέρα

πυρπολημένο λιόγερμα

και  βράδια  πλανερά.

*

Πόσο μας γλύκανε ο καιρός

ο ήλιος, τα βουνά μας,

ο κάμπος και ο ουρανός,

τα σπίτια κι  η καρδιά μας...

*

Ας ήτανε η Άνοιξη,

Θεέ μου, να ‘ρθει  ξανά.

ΕΙΡΗΝΗ / Τσελεπίδης Τηλέμαχος

«Φέρε φύλλο εληάς, σημάδι της ειρήνης»

Μίλτον Τζόν (1608-1674) Άγγλος

                                          ΕΙΡΗΝΗ

Έλα κι Εσύ,

δώσε κι Εσύ,

την πέτρα σου

θεμέλιο στην Ειρήνη.

Έλα κι Εσύ,

βόηθα κι Εσύ,

το μίσος να χαθεί,

χαμόγελα να κτίσουμε

σε Ουρανό και Γη ...

 Έλα κι Εσύ,

βόηθα κι Εσύ,

είναι λίγα τα έξοδα

για να κτιστεί

η Ειρήνη.

ΣΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ / Τσελεπίδης Τηλέμαχος

«Η πρώτη  αγάπη  στην  καρδιά - πολλά  σημάδια  αφήνει,

γιατί  είναι  αρχή  κι  ο έρωτας -  αμάλαγη  τη  βρίνει. »

                                                                                                                 Μήτσος Σταυρακάκης

ΣΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ

Ένα λουλούδι είναι η ζωή και τίποτε άλλο,

κι ένα χαμόγελο η ευτυχία κι η χαρά

Κι’  Εσύ,

ονειρική ανασεμιά μου,

πηγή ακένωτη, δροσιάς κι ελπίδας,

ουράνια λίμνη ακύμαντη,

ανέσπερο ηλιοφώς, στη μοναξιά μου,

έλα κι απόψε, όπως τότε, που προσμένω.

               Έλα,

στο βιολετί  μου λιόγερμα,

το γέλιο το κρουστό σου ν’ αντηχήσει,

χιλιόμορφη αγαπούλα,

κορμάκι αθερινό,

σ’ ανεμικό απάγκιο  να κρυφτούμε.

 Έλα,

πνοή αδιάφθορη του ανέμου,

φλόγα ανερμήνευτη,

γλυκόηχο τραγούδι θεσπέσιας μελωδίας,

περδικοστήθα κόρη του Μαγιού,

αγάπη άσβεστη, στην ανέστια ερημιά μου.

               Έλα

πυρπόλησε και πέρασε

το έρημο κατώφλι της ψυχής μου,

αύρα μυρόφερνη του ονείρου,

απόκοσμη κι αιθέρια οπτασία,

πανέμορφη Δρυάδα του προδομένου Παγγαίου.

               Έλα,

κι ύστερα φύγε,

ως ήρθες,

στου δάσους τα κλωνιά που ολοθροϊζουν,

αβάσταχτη ομορφιά μου,

έτσι απλά,

μέσα στη νύχτα, μέσα στο κρύο,

κι άσεμε πάλι, όπως χθες,

στη μοναξιά μου.

ΑΝΤΙΗΡΩΑΣ / Ραμανδάνη Κατερίνα

Έψαχνες για έναν καθημερινό άνθρωπο.
Για αντιήρωα, για άλλοθι.
Για τροφή, για ζωντάνια.
Δίχτυ άπλωσες.
Κι αντί για αντιήρωα
πέτυχες ακριβό μαργαριτάρι.
Όμως στην ροή της γαλάζιας θάλασσας
κολυμπάω με πνοές οξυγόνου,
δακρύζω με μαργαριτάρια
κι αγαπώ με αξίες.
Υπογράφοντας τελικά ως ήρωας.

Ιωαννέτα Δοκανάρη (μικρή αναφορά)

Η Ιωαννέτα Δοκανάρη είναι φιλόλογος και  ψυχοθεραπεύτρια. Εργάστηκε ως καθηγήτρια στη Μέση Εκπαίδευση για 28 χρόνια. Με την ποίηση ασχολείται από την νεαρή ηλικία. Ποίησή της βρίσκεται διάσπαρτη σε διάφορους ποιητικούς ιστοτόπους του διαδικτύου. 

Ποιητικές συλλογές: 

- Ανθός Ονείρων 



Όλα τα ποιήματα που είναι αναρτημένα στο παρόν ιστολόγιο της ποιήτριας είναι από την ποιητική της συλλογή: Ανθός ονείρων

χη φύση της Κέρκυρας.

Οι επισκέπτες / Δοκανάρη Ιωαννέτα

Οι σκέψεις μαύρα σύννεφα

παραμονεύουν.

Μόλις βρουν ευκαιρία

ορμάνε στον εξώστη του νου.

Η σκηνή είναι δική τους.

Παίζουν θέατρο μόνο για σένα.

Τα μάτια ανοίγουν διάπλατα.

Βλέπουν το τεράστιο κύμα

που πλησιάζει.

Για μια στιγμή η απειλή είναι παντοκρατόρισσα.

Μια νέα σκέψη κατεβαίνει.

Οι εσωτερικοί φύλακες διώχνουν το θίασο απ’ τη σκηνή.

Η Μεσόγειος / Δοκανάρη Ιωαννέτα

Η Μεσόγειος με το βλέμμα προσηλωμένο στα ζεστά μέρη της, θυμάται τις 

δυστυχίες που έζησε.

Οι τρεις μανάδες της ανησυχούν γι’ αυτήν.

Οι εχθροί της ζωής κάνουν περίπατο απ’ τη μια ιστορική σελίδα της στην 

άλλη.

Είναι αυτοί που συρρικνώνουν τη ζωή.

Έμποροι, κατακτητές, δικτάτορες, κλέφτες του πλούτου των ανθρώπων 

και των τόπων.

Η Μεσόγειος νέα καλλίμορφη και παιχνιδιάρα, όμως δίκαιη,

ετοιμάζει ένα τεράστιο κύμα με αναδρομική ισχύ για τους εχθρούς της ζωής.

Έτσι για την ψυχή των κακοπαθισμένων κωπηλατών.

Για την ανάμνηση των πνιγμένων ναυτών,

για τους πρόσφυγες,τους μετανάστες,

για τα πλήθη των μελαψών που δεν τους δίνουν καν όνομα.

Κενό ψυχής / Δοκανάρη Ιωαννέτα

Ο ουρανός του συννεφιασμένος.

Χαλάζι σιωπής απλώνεται στη ζωή του.

Περπατά κι η βροχή δεν τον βλέπει.

Κολυμπά κι η θάλασσα δεν του μιλά.

Είναι ένα απέραντο κενό

με συντροφιά τον κόκκινο θυμό.

Σινάφι σκοτεινό τού υπόσχεται υπόσταση.

Ντύνεται σκληρός κορμός.

Με τα κλαδιά του ρόπαλα χτυπά τη ζωή που αντιστέκεται.

Σα χάρος κυνηγά τους αδύναμους.

Στολίζεται αλλότρια λόγια.

Γεμίζει το κενό.

Υπακούει τυφλά στον αρχηγό.

Υπάρχει επιτέλους κι αυτός.

Η σκοτεινή καταιγίδα τού ανοίγει τον δρόμο του τρόμου.

 Σκαλί σκαλί κατεβαίνει στην κόλαση των ουρλιαχτών.