Φως / Παϊβανάς Δημήτρης

Γερνάω διαβάζοντας βιβλία.
Κι η μνήμη ανάλαφρη,
στήθος περιστεριού,
ή γάτας σβέρκος.
Πώς να κοιμηθείς με τέτοια μουσική
όταν σκοτεινιάζει ο δρόμος
που κάποτε πέρναγαν λατέρνες…
Τώρα, στην άσφαλτο, στις πλάκες των στενών,
στων κτιρίων τους διαδρόμους,
τίποτε άλλο από το βιαστικό βήμα
των θλιμένων κοριτσιών του γραφείου.
Και το φεγγάρι, μια στενή κόχη ματιού,
παραστατεί φωσφορίζοντας στα δέντρα,
στους ίσκιους τους
και στη σιωπή τους την ευγενική.

Δημήτρης Παϊβανάς (μικρή αναφορά)

Ο Δημήτρης Παϊβανάς   γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961 και ζει στην Αυστραλία από το 1977. Έχει σπουδάσει ελληνική και νεοελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης και διετέλεσε φροντιστής και λέκτορας στα τμήματα Νεοελληνικών του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης και του La Trobe.

Κυριακές / Παϊβανάς Δημήτρης

Ω, Κυριακές ηλιόλουστες,
ω, μέρες, ω, απογεύματα οκνά…
τι εφιάλτες και τι χίμαιρες
το λιόγερμά σας κρύβει;

ω, Κυριακές ανέμελες
των παιδικών μου χρόνων .
Η μνήμη σας με θλίβει.

ΚΑΡΕΚΛΑ / Παϊβανάς Δημήτρης

Η καρέκλα που κάθομαι και γράφω
είναι καιρός τώρα που τρίζει.

Σαν τα δοκάρια στη σοφίτα,

σαν άξονας βοιδάμαξας,

ή μάλλον – καλύτερα –

σα δόντια.

Ο καταποντισμός του Ίκαρου / Παϊβανάς Δημήτρης

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/aiolika/176/7.html

Περικλής Παγκράτης / Βιογραφικό

Ο  Περικλής Παγκράτης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1950. Σπούδασε νομικά. (Ασχολείται με την πεζογραφία και την ποίηση)

Εργογραφία

• Γυναίκα της Ζάκυθος. Η αντιστοιχία μορφής και ψυχής: Οι αποχρώσεις. Αθήνα, Έψιλον, 1998. 
• Χρόνος αντίμαχος. Αθήνα, Έψιλον, 1996. 
• Δέκα γραφές για τον Διονύση Σέρρα και την ποίησή του [Συλλογικό έργο]. Ζάκυνθος, Ραπόρτο, 2006. 
• Ανθολογία Κερκυραίων ποιητών: Οι μεταπολεμικοί (1944-1984) [επιμέλεια-ανθολόγηση]. Αθήνα, 1985.

http://www.authors.gr/members/view/periklhs-pagkraths

ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΩΣ / Περικλής Παγκράτης

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Porfiras/100/9.html

[Οι αναμνησεις μαχαιρια] /ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ

Οι αναμνησεις μαχαιρια
στην καρδια του ονειρου
κι οι νυκτες πληγες
στα ματωμενα αστερια
Λαβωμενο το φεγγαρι ψυχορραγει
με μια προσευχη
που δεν φτανει στ αυτια σου
και σβηνει η ζωη μου
σε αγραφο ποιημα

ΝΕΚΥΙΑ / Πορφυρίου Αριάδνη

Οι βράχοι που σε περιτριγυρίζουν
Λευτερώνουν.
Ανάλαφρες σκιές
Στέκονται πίσω απ’ τη χαραγματιά
Του Οδυσσέα
Δίνοντας πυρακτωμένη αγάπη
(Μην κλείνεις τα μάτια
Το φως αντέχεται….)
Άλλοτε όμως νομίζω οι βράχοι
Θα με καταπιούν
Όσο περνάω το υφάδι
Στον αργαλειό της καρδιάς μου.
Οι λέξεις των αγαπημένων
Ποτέ δεν θα ‘ναι άηχες.
Τ’ όνειρο του κορμιού σου
Θα ξημερώνει τις μέρες
Δίχως να παρηγορεί τις νύχτες.
Θα ‘θελα οι βράχοι να ’στεκαν αμίλητοι
Όσο οι σκιές ριζώνουν
Αντί να ξεμακραίνουν.
Πικρό καλοκαίρι, αλήθεια
Σε τόνους του μαύρου
Μα συ σκαλώνεις στο χρυσαφί
Και τ’ άσπρο
Ίσως….

Μα γεννά ποιητές η ψυχή; / Σοφία Τανακίδου

Άπειρες λέξεις που δεν έχω αρμενίζουν μες στα ποιήματα,
στα δίχτυα των ποιητών πιάνονται
Ψαράδες έμπνευσης
Φτιάχνουν στίχους και με μέτρο αριστουργήματα.
Τα διαβάζεις και λες..
Τι δουλειά εχω εδώ;
Τι προσπαθώ να πετύχω;
Ούτε λέξεις δεν έχω.
Ούτε μέτρο.
Ούτε ρίμα σωστή.
Και σου λεν κάποιοι φίλοι πιστοί...όμως έχεις ψυχή...
Ευτυχώς μου έχει μείνει κι αυτή ...μα γεννά ποιητές η ψυχή;