Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2018

Δημήτρης Δούκαρης (αναφορά)

Ο Δημήτρης Δούκαρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925 και απεβίωσε το 1982.  Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση μέσω του ΕΑΜ το διάστημα 1942-1944. ενώ λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων εξορίστηκε το 1947 στην Ικαρία, την περίοδο 1947- 1950 στην Μακρόνησο και το 1955 στο Στρατόπεδο των Σπάτων.  
Κατά καιρούς συνεργάστηκε με τα περιοδικά: «Νέα Σύνορα», «Επιθεώρηση Τέχνης», «Καινούρια Εποχή» και με την εφημερίδα  «Η Αυγή» . Το διάστημα 1976-1982 διεύθυνε το περιοδικό «Τομές». Εμφανίστηκε  στα γράμματα με την ποιητική συλλογή «Προσευχές» το 1950. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες όπως στα αγγλικά, ιταλικά, πολωνικά, ρουμανικά και βουλγαρικά

Ποιητικές Συλλογές

  • Προσευχές (1950)
  • Παλινωδία (1951)
  • Καλλίστη Θήρα (1953)
  • Καθολικός μεσάζων (1955)
  • Τα πρόσωπα του Πύργου (1955)
  • Το γυμνό χώμα (1957)
  • Περιοχές (1958)
  • Ποιήματα της Καλής Ελπίδος (1963, σημειωτέον ότι είχε ζήσει στη Νότιο Αφρική)
  • Παραγραφή 1944-1964 (1964, έκδοση όλων των έως τότε ποιημάτων του)
  • Η λυρική έπαρση (1965)
  • Αποδημία Α΄ [Εξ Ιωαννουπόλεως εις Ειρηνούπολιν] (1966)
  • Αποδημία Β΄(1969)
  • Αποδημίες (1970, συγκεντρωτική έκδοση)
  • Η τρίτη αποδημία (1971)
  • Περιστάσεις και σχήματα (1973)
  • Το άλλο άγαλμα (1976)
  • Το πέτρινο πρόσωπο (1979)
  • Ποιήματα του σώματος (1980)

Μελέτες/ Δοκίμια
  • Γλώσσα και ανθρώπινη εκδοχή στην ποίηση (1969)
  • Sine ira et studio (1973)
  • Γράμματα του Ν. Καχτίτση (1974)
  • Ανθρώπινη εκδοχή (1978)

πηγές: 




Τα δάκρυα / Δούκαρης Δημήτρης


Θέλω να γράψω ένα ποίημα πιο αγέρωχο
απ’ το αλμυρό νερό,
ένα ποίημα εκκωφαντικό και υπόκωφο
σαν την ισόβια δύναμη της θάλασσας·
θέλω να γράψω ένα ποίημα εσωτερικά ζεστό
όπως το αίμα, που δε χρειάζεται τις λέξεις,
ένα ποίημα που να υπάρχει χωρίς λέξεις·
αλλά δε βρήκα τις αμίλητες λέξεις,
με έχουν βρει μονάχα, όπως γράφω τώρα,
τα δάκρυα —
θα μαζέψω όλα τα δάκρυα
κι εκείνα που μου ξέφυγαν μπροστά σε άλλους,
και τα ορμητικά που έτρεξαν,
σαν αφρικάνικος καταρράχτης,
πάνω στο πρόσωπο μου,
σε αναρίθμητους καιρούς·
θα μαζέψω όλα τα δάκρυα κι απ’ τα πολλά αθώα
μάτια που αγάπησα παράφορα,
αλλά κι απ’ τα διαφορετικά μάτια
που έτυχε ασυλλόγιστα να με μισήσουν.
Γιατί μια μέρα, θα τα σκεπάσει όλα
το αλμυρό νερό,
θα πνίξει τις λέξεις και θ’ αλλάξουν τα χρώματα,
αλλά θα μείνει το ποίημα με τα δάκρυα,
για να το βρουν τα άλλα δάκρυα
που περιμένουν,
ακόμη αγέννητα,
στο βυθό.

Οι λέξεις της Πυθίας / Δούκαρης Δημήτρης


“Αν κατεβαίνουν βράχοι απ’ τα βουνά
και φράζουν το λαρύγγι μου τις νύχτες,
δεν είναι γιατί έπαιξαν το ρόλο τους
και στη δική μου τη ζωή οι Φαιδριάδες.
Άλλα αυτά τα διφορούμενα χαρτιά
με τις ασάφειες στις λέξεις της Πυθίας.
Οι διφορούμενες κομματικές αποφάσεις,
οι διφορούμενες φιλικές σχέσεις,
τα διφορούμενα οργανωτικά —
μια ολόκληρη ζωή
σε διφορούμενες διασυνδέσεις.
Με τις λέξεις της Πυθίας ακολουθήσαμε
τη μια πράξη μετά την άλλη,
και μονάχα μία πράξη δε χωράει
λέξη διφορούμενη. Η τελευταία
που μας άφησε η Πυθία να τη μαντεύσομε
ολομόναχοι”
τώρα που ζήσαμε ολομόναχοι,
αγαπήσαμε ολομόναχοι,
προδοθήκαμε
και μείναμε ολομόναχοι
ως αυτή την ακροθαλασσιά,
απέναντι
στο πέτρινο πρόσωπο

Στην ακροθαλασσιά / Δούκαρης Δημήτρης


Μια μέρα όλα θα τα σκεπάσει
το αλμυρό νερό
κι εσένα με τα πλεχτά μαλλιά σου
στον ούριο άνεμο,
κι έμενα που φυτεύω με ταραχή
μέσα στην άμμο
στολίδια απ’ την ανάσα σου,
και απ’ το πρόθυμο δέρμα σου
εφτά ολόσωμες βιβλικές χώρες
με τα εφτά αρχιτεκτονικά τους θαύματα
ολοζώντανα να θροούν τριγύρω σου,
σπαρταριστές σκιές
στο μυθικό δέρμα σου,
στην ακροθαλασσιά —
μια μέρα τα χέρια σου
μέσα στα χέρια μου
ανελέητα,
μια μέρα το πρόσωπο σου
στο πρόσωπο μου
απεγνωσμένα·
μιαν άλλη μέρα, μιαν άλλη
όταν όλα θα τα σκεπάσει
το αλμυρό νερό.

«Εξέγερσις Λογιομαθούς» / Δούκαρης Δημήτρης

Ι
Τον ταράζει απόψε νύχτα καλοκαιρινή
η Τάξη του Κόσμου˙
σαν καταιγίδα, μετά το ηλιοβασίλεμα,
σε ημιτροπικές περιοχές,
σα βροντερός καπνός
από το βάραθρο του άναρχου νερού
στους καταρράχτες της Βικτωρίας˙
παραφέρεται και αδημονεί,
νύχτα καλοκαιρινή απόψε
και αράγιστη η Τάξη του Κόσμου.

                    ΙΙ
«Πρέπει, επιτέλους, να διαπράξω τα έσχατα»
είπε, όπως πολλές άλλες φορές˙
και αυτόματα άρχισε να λειτουργεί
στο πνεύμα του, διαρθρωμένη
και έξοχα επιμελής,
η υψηλή φροντίδα
για την αποσαφήνιση, τον προσδιορισμό
της «έννοιας των εσχάτων»˙
Ομοβροντίες φράσεων με άπταιστη
αλληλουχία νοημάτων
και μ' ερμηνείες διασταλτικές˙
στατιστικές διαφορετικών απόψεων˙
Αναλογίες και έννοιες παρεμφερείς
στην ακατάσχετη αναφορά απόμακρων
πολιτισμών και παραδόσεων˙
Τέλος, προπαντός,
η ακριβολογία της διατύπωσης,
η ορθότητα και η ευκαμψία του Λόγου.

ΙΙΙ
«Απόψε, οπωσδήποτε, θα προβώ στα έσχατα» Και αποτίναξε αποφασιστικά τον ορμαθό                      των φράσεων, των επιχειρημάτων,                             την ασαφή θάλασσα των απόψεων.                                        Ηταν ευμενείς οι  απηχήσεις                                                                     στο πνεύμα του και η χαρά του                                       αστραφτερό μήλον της έριδος                                                   ανάμεσα σε συμφιλιωμένους.

IV
Με το ακραιφνές χαμόγελο της καθημερινότητας                                διέσχισε το πρώτο πολύβουο τετράγωνο της ολοφώτιστης κεντρικής λεωφόρου, πεισματικά επιμένοντας για την Εξέγερση,                                                                       για την αμείλιχτη, την αμετάθετη καταδίκη                                                    της Παγκόσμιας Πανουργίας -                                                              που λέγεται: Τάξη του Κόσμου,                                                                                       που λέγεται: Τίποτα δεν Γίνεται,                                                                που λέγεται: Ο Ερωτας Τέλειωσε,                                                                 που λέγεται: Θάνατος παρακάτω.
                                                                                                                                                                          
V
Με το ακραιφνές χαμόγελο της καθημερινότητας                         διέσχισε και το δεύτερο φωτεινό τετράγωνο                                                              της εκκωφαντικής λεωφόρου,                                                         αλλά αιφνιδιαστικά άρχισε να κουράζεται                             επιμένοντας,  χρόνια και χρόνια,                         στην Εξέγερση                                                                            για την αμείλιχτη καταδίκη                                                                                   της Υπερκόσμιας Πανουργίας -                                                                                                                                                                                                         άρχισε πια να κουράζεται.                                                                        Περνούσε άλλωστε σταθερά                                                                          τον ακαθόριστο διάδρομο
της μέσης ηλικίας˙
πήρε απότομα ένα ταξί
για τη νυχτερινή του κατοικία.



Με το νωχελικό του βάδισμα διέσχισε                                                                     την απόσταση:
εικοσιδύο μαρμάρινα σκαλοπάτια˙                                                         «εδώ έχω τα φάσματα του παρελθόντος                                                             παρόντα»                                                                                                         φώναξε ψιθυριστά,
σα νάθελε να πει:
«καλησπέρα»
μολονότι ήξερε πως όλοι πάλι σήμερα                                                                               θα λείπουν απ' το σπίτι.


VΙΙ
Αφέθηκε με άνεση                                                                                                 στην πρόσκληση των οραματισμών,
των γιγαντιαίων
πράξεων τον πνεύματος,
περιφερόμενος
στα τεράστια άδεια δωμάτια
της νύχτας˙
με το πρώτο ποτήρι το κρασί                                                                                               στα χέρια,
χωρίς να φτάσει στο δάκρυ
ή στην απόγνωση,
χωρίς να ματώσουν πουθενά
οι σάρκες του,
χωρίς να κραυγάσει στα μυστικά
τέρατα της φθοράς.
Είχε τα φάσματα τον παρελθόντος
παρόντα.

               
VΙΙΙ
Αφέθηκε με μεγαλύτερη άνεση
στην πρόσκληση των οραματισμών,
με λίγο κρασί ακόμη˙
με δεύτερο και τρίτο και τέταρτο
ποτήρι στα χέρια.
Ετσι άρχισαν οι τιτάνιες ιαχές
και τ' αμετάθετα επιχειρήματα
πάντα ενάντια στην Τάξη του Κόσμου˙
τον εξαντλεί και τον παιδεύει
η έσχατη ετούτη Πανουργία.
Πάντα ενάντια στην Τάξη του Κόσμου
και με το τελευταίο ποτήρι το κρασί
άρχισε να τρίβει
ελαφρά τα γόνατά του,
όπως αισθάνθηκε να πλησιάζει
ο Υπνος,                                                                                                                                    βαθύς χωρίς όνειρα,
όπως κάθε νύχτα,
ένας Υπνος                                                                                                                                 χωρίς όνειρα πια.

Με ένα καλάθι κατινά μανταρίνια ...το Άγγελου Ερατεινού

Μπορείτε να το διαβάσετε: http://www.aplotaria.gr/kalathi-katina-mantarinia/

Δευτέρα 1 Ιανουαρίου 2018

Άτιτλο ποίημα του Δρούγκα Κ. Αντωνίου

(Λησμονημένα....) / Δρούγκας Αντώνιος Κ

ε’

Λησμονημένα

τραγούδια μου υψίτονα
της νεότητος.

Κρινανθοί και λεμονανθοί

ευωδίες και μύρα.
Μουσική των κυμάτων
της θαλάσσης μου Πάτριας.

Πανέμορφοι ιριδισμοί

εκ της ψυχής μου.
Αιγαίον.


ζ’



Ακρογιαλιές της Πατρίδος μου

θυγατέρες
του Νοτιά και του ‘Οστρια.

Του Μαϊστρου και του Πουνέντε

του Σορόκου και του Βοριά.

Κρύσταλλα κοράλλια

και ανταύγειες
της ζωής μου, πικράς.

Της ψυχής μου

ιερά καταφύγια.


ι’



άνθη του κήπου

της γενέτειρας οικίας μου,
ποτισμένα με πικρά
δάκρυα εκ της ψυχής μου.

Ολόλαμπρα μανουάλια

και πολυέλαιοι της ζωής μου.



ια’


Τραγούδια που ψιθύρισα

με φωνή τρεμάμενη
εις την ξένην.


Ροδανθοί της νεότητός μου

που σας κράτησα μυστικά
εις τα εσώτερα της ψυχής μου
έτη πολλά.


Τοπάζια και ζαφείρια

των παιδικών μου ονείρων.

Σβησμένοι αστερισμοί

μιας ζωής αδιάφορης
μακράν της Πατρίδος.

Από τη συντριβή των Ίνκας στους Αραουκάνους της Χιλής. Οι ινδιάνικες φυλές της Βορείου και της Νοτίου Αμερικής (Βιβλίο Πέμπτο)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Τσαρλς Ντε Γουλφ Μπρόουνελ
ΤΙΤΛΟΣ: Από τη συντριβή των Ίνκας στους Αραουκάνους της Χιλής.
Οι ινδιάνικες φυλές της Βορείου και της Νοτίου Αμερικής (Βιβλίο Πέμπτο)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Θωμάς Μαστακούρης

ISBN 978-960-303-241-0 (ISBN (SET) 978-960-303-215-1)
ΣΕΛΙΔΕΣ: 232
ΤΙΜΗ: 13 Ευρώ

   
Οι Εκδόσεις «Στοχαστής» ανανεώνουν το ραντεβού τους με τους λάτρεις των βιβλίων των ταξιδιών, προσθέτοντας τον πέμπτο και τελευταίο τόμο στη σειρά Οι Ινδιάνικες Φυλές της Βορείου και της Νοτίου Αμερικής του Τσαρλς Μπρόουνελ, ενός εμβληματικού βιβλίου που αποτέλεσε σταθμό για την αμερικανική βιβλιογραφία πάνω στο θέμα και που για πρώτη φορά μεταφράζεται στα Ελληνικά. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1853 και περιγράφει με γλαφυρό και αμερόληπτο τρόπο την ιστορία όλων των γηγενών φυλών της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, από τον καιρό του πρώτου αποικισμού του δυτικού ημισφαιρίου από τους Ευρωπαίους μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Με ζωηρό ακόμη στην εποχή του το πνεύμα του μεγάλου πολιτισμού των αρχαίων κατοίκων της Αμερικής που χάθηκε, ο συγγραφέας συγκεντρώνει σε ένα έργο-ντοκουμέντο, πλούσιο ιστορικό και λαογραφικό υλικό από ιστορικές πηγές και μαρτυρίες για ένα ίσως από τα πιο συναρπαστικά κεφάλαια της ιστορίας της ανθρωπότητας.
   Το πέμπτο βιβλίο είναι αφιερωμένο στους Ινδιάνους της Νότιας Αμερικής, από τους φιλήσυχους κατοίκους των Νησιών της Καραϊβικής μέχρι τους τρομερούς κανίβαλους Καρίμπ, και από τη λαμπρή Αυτοκρατορία των Ίνκας και την κατάκτησή τους από μια χούφτα τυχοδιωκτών με επικεφαλής τον Πισάρο, μέχρι τους περήφανους Αραουκάνους της Χιλής, που κατόρθωσαν να σταματήσουν τις στρατιές των Ισπανών και να παραμείνουν το μοναδικό ανεξάρτητο έθνος γηγενών σε ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο. Κοντά σε αυτούς, ο Μπρόουνελ περιγράφει τους ανθρωποφάγους του Αμαζονίου, τις πρωτόγονες φυλές της Παταγονίας και τους κατοίκους της Πάμπας της Αργεντινής, που ο ερχομός των αλόγων από τον Παλιό Κόσμο μετέτρεψε σε αληθινούς κενταύρους.

Αναλυτικά οι τίτλοι της σειράς:

• Από τον Μοντεζούμα στους πολέμους των Σεμινόλ  
• Από την Ποκαχόντας μέχρι των τελευταίο των Μοϊκανών
• Από τα Έξι Έθνη μέχρι τους πολέμους του Μαύρου Γερακιού
• Από τους αγώνες των Τσερόκι μέχρι τον ξεσηκωμό των Σιού
 • Από τη συντριβή των Ίνκας στους Αραουκάνους της Χιλής




ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ Μαυρομιχάλη 39, 10680 Αθήνα
● τηλ. 210360195 ● φαξ: 2103610445 ● www.stochastis.gr 

Αντικατοπτρισμοί :ο ποιητικός διάλογος της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και του Γιώργου Δουατζή



Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Στίξις ο ποιητικός διάλογος της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και του Γιώργου Δουατζή, υπό τον τίτλο Αντικατοπτρισμοί.

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ διάβασε Τα Κάτοπτρα του Γιώργου Δουατζή (εκδόσεις Στίξις-2017), επέλεξε μικρά αποσπάσματα και ακολούθως “απάντησε” σ' αυτά με τον υπέροχο δικό της στοχαστικό τρόπο. Οι Αντικατοπτρισμοί αποτελούν έναν ουσιώδη διάλογο των δύο ποιητών.

“Όταν διάβασα Τα Κάτοπτρα, η έκπληξη ήταν η πρώτη, πολύ έντονη, αντίδρασή μου γιατί δεν θυμόμουνα να είχα διαβάσει ποτέ ένα τόσο πολυδιάστατο κείμενο, όπου δένουν η σε βάθος φιλοσοφική έκφραση και η ποιητικότητα της ανθρώπινης φύσης...
...Αυτές οι αυθόρμητες σκέψεις ήσαν και το έναυσμα του διάλογου ανάμεσα στον Γ. Δουατζή και σε μένα”.

(Από το προλογικό σημείωμα της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ)

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.