Ανάμνηση το καλοκαίρι

Πέρασε το καλοκαίρι κι είναι μέρα μεσημέρι
στην πόρτα μου γυρίζω το κλειδί,
έξω βρέχει κι είμαι μόνος, γέμισε από φύλλα ο δρόμος
ξανά όλοι μαζί και μοναχοί.

Ανάμνηση το καλοκαίρι, ανάμνηση
μα ο χειμώνας φέρνει πάλι άνοιξη,
ανάμνηση το καλοκαίρι, ανάμνηση,
ποιος ξέρει αν τ' άλλο καλοκαίρι θα 'μαστε μαζί.

Πέρασε το καλοκαίρι, με θυμάσαι, ποιος να ξέρει,
χειμώνας τώρα μπαίνει, τι τα θες,
αγάπες που κι αυτές κρυώσαν και τα τηλέφωνα αραιώσαν
χειμώνας και παγώνουν οι γραμμές.

Ανάμνηση το καλοκαίρι, ανάμνηση
μα ο χειμώνας φέρνει πάλι άνοιξη,
ανάμνηση το καλοκαίρι, ανάμνηση,
ποιος ξέρει αν τ' άλλο καλοκαίρι θα 'μαστε μαζί.

Ξανά στο νέφος στον αέρα, μικραίνει ολοένα η μέρα
Αθήνα και κυλάει η ζωή,
συννέφιασε και φέρνει μπόρα, αλλάξανε ξανά την ώρα
στην πόρτα μου γυρίζω το κλειδί.

Ο Αθάνατος

Ο υπάλληλος του θάνατου
που είναι ρακοσυλλέκτης
μπήκε προχτές στου αθάνατου
το καφενείο σαν κλέφτης

Πάρε μας χάρε μας πάρε μας
φώναξαν τα γερόντια
πάρε μας χάρε μας πάρε μας
κάθετα κι οριζόντια

Μπήκε να κόψει κίνηση
να κάνει και μια μήνυση

Ο υπάλληλος του θάνατου
που ‘ναι απεσταλμένος
μπήκε προχτές στου αθάνατου
και βγήκε μεθυσμένος

Πάρε μας χάρε μας πάρε μας
φώναξαν τα κουρέλια
χάρη μας κάνεις χάρε μας
και βάλανε τα γέλια

Μπήκε να κόψει κίνηση
να κάνει και μια μήνυση

Ο υπάλληλος του θάνατου
δικαστικός κλητήρας
ποιος να ‘ναι μες στου αθάνατου
απόψε ο μνηστήρας

Πάρε μας χάρε μας πάρε μας
φώναξαν τα γερόντια
πάρε μας χάρε μας πάρε μας
κάθετα κι οριζόντια

Μπήκε να κάνει μήνυση
μα έκανε λάθος κίνηση

Το τραγουδάκι

Πολλά ήταν τα λόγια που είπαμε απόψε
που κρύβουν πολλή σημασία,
αν είχα ξεχάσει αυτό το τραγούδι
δε θα 'χαν καμία αξία.

Το τραγουδάκι αυτό,είναι πολύ μικρό
χωράει μόνο αυτά που θέλω να σου κρύψω,
είναι πολύ μικρό,
όμως θα σου το πω δεν θα το παραλείψω,
σ' αγαπώ.

Άσπρο καϊκι

Ένα βραδάκι στο λιμανάκι στη Νέα Πέραμο
βυζαντινό ήρθε καραβάκι από την Πέργαμο
με το φεγγάρι χρυσοβαλμένο σε στάμνα πήλινη
κι είχε στην πλώρη του σκαλισμένη γοργόνα ξύλινη

Άσπρο καϊκι που ήρθ' απέναντι από τα μέρη μου
κι ο καπετάνιος του τραγουδούσε το Τζιβαέρι μου

Άδειασε ψάρια ο καπετάνιος από τ' αμπάρια του
κι έκατσε κι έλεγε για τον κόπο και τα χαμπάρια του
έβαλε κι ήπιε κι από τη στάμνα σε ακροκέραμο
και το τραγούδι του αντηχούσε στη Νέα Πέραμο

Άσπρο καϊκι που ήρθ' απέναντι από τα μέρη μου
κι ο καπετάνιος του τραγουδούσε το Τζιβαέρι μου

Έγειρ' η στάμνα του και δακρύζει το κεχριμπάρι του
γέμισε η θάλασσα με φωτάκια απ' το φεγγάρι του
ο καπετάνιος αποκοιμήθηκε και ξημέρωσε
τότε τραγούδησε η γοργόνα κι η μέρα μέρωσε

Άσπρο καϊκι που ήρθ' απέναντι από τα μέρη μου
κι ο καπετάνιος του τραγουδούσε το Τζιβαέρι μου

Ανάθεμά σε

Σ' έχω ώρες ώρες μα το Θεό
τόσο πολλή ανάγκη
που τρέχουν απ' τα μάτια μου
θάλασσες και πελάγη

Στείλε ένα γράμμα μια συλλαβή
αν έχεις το Θεό σου
που κρέμομαι απ' τα χείλη σου
κι είμαι στο έλεός σου

Ανάθεμά σε δε με λυπάσαι
που καίγομαι και λιώνω
που μ' έκανες και σ' αγαπώ
και τώρα μαραζώνω

Κλειδώθηκαν οι σκέψεις μου
μες στου μυαλού τα υπόγεια
αχ πόσα θέλω να σου πω
μα δεν υπάρχουν λόγια

Ανάθεμά σε δε με λυπάσαι
που καίγομαι και λιώνω
που μ' έκανες και σ' αγαπώ
και τώρα μαραζώνω

Πάρε μαχαίρι κόψε με

Πάρε μαχαίρι κόψε με
Και ρίξε τα κομμάτια μου
μάτια μου
Και ρίξ'τα μέσα στον γιαλό
Απ' την στιγμή που μ΄άφησες
Τον κόσμο αυτόν σιχάθηκα
Χάθηκα
Και δεν ελπίζω πια καλό

Αν βάζεις τώρα τ'άσπρα σου
Και τα μαλαματένια σου
Έννοια σου
Θάρθει ο καιρός που θα θρηνείς
Που θα σταθείς στο μνήμα μου
Να πεις ένα παράπονο
Κι άπονο
Θα με βρεις όσο κι αν πονείς

Πάρε φωτιά και κάψε με
Κι αντάμα με την στάχτη μου
τ'άχτι μου
Μες στα πελάγη να σκορπάς
Να μην σε βρει το κρίμα μου
μαριόλα Ηπειρώτισσα
Ρώτησα
Και μού'παν άλλον αγαπάς.

Λιγνά κορίτσια

Λιγνά κορίτσια στο γιαλό μαζεύουνε τ' αλάτι
σκυφτά πολύ, πικρά πολύ -το πέλαο δεν το βλέπουν

Κ' ένα πανί, λευκό πανί, τους γνέφει στο γαλάζιο
κι απ' το που δεν το αγνάντεψαν μαυρίζει απ' τον καημό του

Λαός

Μικρός λαός και πολεμά
δίχως σπαθιά και βόλια
για όλου του κόσμου το ψωμί
το φως και το τραγούδι

Κάτω απ' τη γλώσσα του κρατεί
τους βόγγους και τα ζήτω
κι αν κάνει πως τα τραγουδεί
ραγίζουν τα λιθάρια

Κουβέντα με ένα λουλούδι

Κυκλαδινό κυκλάμινο
στου βράχου τη σχισμάδα
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς
πού μίσχο και σαλεύεις

Μέσα στο βράχο σύναξα
το γαίμα στάλα στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα
κι ήλιο μαζεύω τώρα

Κοράλλια και μαργαριτάρια

Κι αλήθεια,δεν είναι λίγες οι φορές
που ανακαλύπτω εκεί στο βάθος του πνιγμού
κοράλλια και μαργαριτάρια
και θησαυρούς ναυαγισμένων φίλων.

Μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω,
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν.
Κοράλλια και μαργαριτάρια
και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων.