Αμαν Ελένη (ΘΡΑΚΗ)

Δεν ημπορώ τα μάτια μου Ελένη
ψηλά να τα σηκώσω, χαϊδεμένη
αμάν αμάν αμάν Ελένη
μικρή και ζηλεμένη

Και την καημένη μου καρδιά Ελένη
παρηγοριά να δώσω, χαϊδεμένη
αμάν αμάν αμάν Ελένη
με τρέλανες καημένη

Εσύ ήσουνα που μου 'λεγες Ελένη
σαν δε σε διω πεθαίνω, χαϊδεμένη
αμάν αμάν αμάν Ελένη
μικρή μικρή και ζηλεμένη

Και τώρα περπατείς και λες Ελένη
πού σ' είδια που σε ξέρω, χαϊδεμένη
αμάν αμάν αμάν Ελένη
με τρέλανες καημένη
αμάν αμάν αμάν Ελένη
το τι κακό θα γένει

Αυτά τα μαύρα που φορείς,(ΘΡΑΚΗ)

Αυτά τα μαύρα που φορείς,

αυτά τα μαύρα που φορείς, Ελένη μου,

εγώ θα σου τα βγάλω,

και θα σε βάλω τα χρυσά, Ελένη μου,

κι ύστερα θα σε πάρω .

Εσύ 'σουν όπου μ' έλεγες, Ελένη μου

σαν δε με διης πεθαίνεις

και τώρα περπατείς και λες Ελένη μου

πού μ' είδες πού με ξέρεις ;

Αυτά τα μαύρα που φορείς, Ελένη μου,

δεν τα φορείς για λύπη,

μόν' τα φορείς για εμορφιά, Ελένη μου,

και για το ζαριφλίκι.

Αρχοντογιός (ΘΡΑΚΗ)

Αρχοντογιός-αρχοντογιός παντρεύεται (2)
και παίρνει προσφυγούλα
προσφυγούλα μαυρομμάτα μου
και παίρνει προσφυγούλα
προσφυγούλα σε κλαίν τα μάτια μου (2)

*
Η μάνα του-η μάνα του σαν τ΄ άκουσε (2)
πολύ της κακοφάνη
προσφυγούλα μαυρομμάτα μου
πολύ της κακοφάνη
προσφυγούλα σε κλαίν΄ τα μάτια μου
*
Πιάνει δυο φι-πιάνει δυο φίδια ζωντανά (2)
τα ξεροτηγανίζει
προσφυγοπούλα μαυρομάτα μου
τα ξεροτηγανίζει
προσφυγούλα σε κλαίν΄τα μάτια μου
*
Κάτσε νύφη μ΄ -κάτσε νύφη μ΄ να φας να πιείς (2)
ψάρια τηγανισμένα
προσφυγούλα μαυρομμάτα μου
ψάρια τηγανισμένα
προσφυγούλα σε κλαίν΄τα μάτια μου
*
Από τη πρώ- από την πρώτη πηρουνιά (2)
η κόρη εφαρμακώθη
προσφυγούλα μαυρομμάτα μου
η κόρη εφαρμακώθη
προσφυγούλα σε κλαίν΄τα μάτια μου
*
Αχ,πεθερά-αχ πεθερά θέλω νερό (2)
την φλόγα μου να σβήσω
προσφυγούλα μαυρομμάτα μου
τη φλόγα μου να σβήσω
προσφυγούλα σε κλαίν΄τα μάτια μου
*
Εδώ νερό-εδώ νερό δεν έχουμε(2)
ούτε κρασί πουλιέται
προσφυγούλα μαυρομμάτα μου
ούτε κρασί πουλιέται
προσφυγούλα σε κλαίν΄τα μάτια μου

Από ξένο μέρος κι' από μακρυνό (ΘΡΑΚΗ)

Από ξένο μέρος κι' από μακρυνό

ήρθ' ενα κορίτσι δώδεκα χρονώ.

Με τις μαργιολές μου το μαργιόλεψα

και στα γόνατα μου το έκαθησα.

Πιάνω ξεκουμπώνω τα' αργυρά κουμπιά,

βλέπω τις ελίτσες πόχει στα λαιμά.

-Δε με τις δανείζεις, δε με τις πουλείς

μόνε με τις δείχνεις και με τυραννείς ;

-Δε σε τις δανείζω, δε σε τις πουλώ,

μόνο σε τες δείχνω και σε τυραννώ.

Αναδιαβαίνει το πουλί (ΘΡΑΚΗ)

Αναδιαβαίνει το πουλί, αναδιαβαίν' τ' αηδόνι,

αφήνει γεια στη μάνα της και σ' όλοι τοις γειτόνοι.

Δεν είδανε τα ματιά μου τέτοια μαυροματούσα,

τέτοια σιγανομίλητη, καμαροπερπατούσα.

Σαν πέρδικα πατείς τη γη, σα χελιδόνι τρέχεις,

και τα σημεία τ' ουρανού απάνω σου τα έχεις.

Αλεξανδρίτσα (ΘΡΑΚΗ)

Αλεξανδρίτσα μ' σ' αγαπώ γιατί έχεις μαύρα μάτια
που σαϊτέυουν τις καρδιές, τις κάνουνε κομμάτια
στης Αλεξανδρίτσας τον παχύ λαιμό
έγειρα λιγάκι ν' αποκοιμηθώ

Τι μου 'πες και δε σου 'καμα τι μου 'πες κι είπα εγ' όχι
και μ' άφησες και καίγομαι στου έρωτα τη λόγχη
τα μάτια ρίχνεις κάτω και το μαντίλι σου
δεν πήρα μιαν αλήθεια από τα χείλη σου

Τα μάτια σου όποιος τα φιλά κι αναζητά το μέλι
σκλάβο να τον πουλήσουνε στης Μπαρμπαριάς τα μέρη
τα μάτια βάζεις κάτω και την αδηλωσιά
την έρημη τη γνώμη δεν την αλλάζεις πια

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

πηρα τους δρόμους τ΄ουρανου

χρωματίζω πουλια

Στα λιμάνια τα μακρινά

Στα λιμάνια τα μακρινά
χαθήκανε εφτά παιδιά
μα η καρδιά τους συχνά γυρνά
στη γειτονιά τους την παλιά.

Ήταν τότε μια συντροφιά
που τρέλαινε κάθε γωνιά
μα το βράδυ πλατιά πανιά
ανοίγαν κι έφευγαν μακριά.

Κι ένας ένας πάνε κι οι εφτά
σκορπίσανε στην ξενιτιά,
μα ο καημός τους πικρά ρωτά
υπάρχει πάντα η γειτονιά;

Στα λιμάνια τα μακρινά
θαμμένοι τώρα οι εφτά
μα το βράδυ πλατιά πανιά
θ' ανοίγουν πάντα τα παιδιά.