Ποίησης Μέρα / Παρασκευόπουλος Γιάννης

Σήμερα η μέρα στάζει λέξεις,

σαν φως που σπάει σε σιωπές,

κι οι σκέψεις γίνονται διαλέξεις

με στίχους δίχως ενοχές.

Μια πένα τρέμει στο σκοτάδι,

σαν να ζητάει να εξομολογηθεί

κι η έμπνευση, γλυκό σημάδι,

φοράει της ψυχής μας τη μορφή

Οι δρόμοι γράφουν ιστορίες,

σε τοίχους, μάτια και χαρτί,

κι οι πιο βαθιές μας απορίες

γίνονται ποίησης στιγμή.

Σήμερα η μέρα δεν τελειώνει,

κρατάει ρίμα και παλμό,

κι όποιος σωπά, μέσα του λιώνει

έναν ανείπωτο καημό.

©ΓΙΆΝΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΌΠΟΥΛΟΣ

Η ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΗΘΗΚΕ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

Ας φορέσουμε πένθιμους χιτώνες

Ας προσεδαφιστούμε στον πλανήτη του δέους

ως θρηνούντες μαχητές

μιας μάχης χαμένης που δε δώσαμε ακόμη

Ας θρηνήσουμε για το αυριανό ξημέρωμα,

για τις ελπίδες που χάθηκαν,

για τα χαμένα όνειρα,

για την ερήμωση της καρδιάς μας,

για το ρόδο της δόξας που κόπηκε

πριν ακόμη ανθίσει

Ο αγώνας μας σε λίγο δε θα είναι

παρά ένα κρυμμένο ποίημα,

ένας μισοξεχασμένος θρύλος

θαμμένος πριν ακόμη μαθευτεί

Στα ματωμένα μονοπάτια του αφιλόξενου πλανήτη

τώρα τίποτε άλλο δεν κινείται

παρά μορφές τεράστιες που σαλεύουν φρικιαστικά

σε μια τρομακτική και παράτονη ψαλμωδία θανάτου

Ένα μαύρο, ορμητικό ποτάμι

μέσα απ’τον αχνόθωρο ορίζοντα

ξεχύνεται ακατάσχετα με απαίσιο βουητό

απ’τις κραυγές των πληγωμένων προσδοκιών μας

για δίκιο και γαλήνη που χάθηκαν πολύ πριν καρπίσουν

Χρήστος Ντικμπασάνης

ΠΟΙΗΣΗ / Αλεξανδρής Γιώργος

Του ’λεγε να καταφύγει στην ποίηση,

γιατί μπορούσε ως μύστης να την υπηρετήσει,

στην τέχνη της να υψωθεί,

να λυτρωθεί στη δημιουργία

και να μεταλάβει της ζωής την ομορφιά,

στίχο το στίχο,

κι απ’ τη θεία τούτη μετάληψη

τόσοι πιστοί προσκυνητές και λειτουργοί να πιούνε.

Αρνήθηκε τη σιωπή, φοβήθηκε και τον ύμνο,

γιατί η ποίηση δεν είναι του λόγου σμίλεμα

ούτε έμπνευση του απείθαρχου μυαλού.

Απέχει από την τέχνη και τη σπουδή

και δε συνθέτει πανδαισία

ούτε έκφραση είναι και επικοινωνία.

Είναι οργή και σπαραγμός,

άλγος και ορρωδία,

κατάβαση είναι στα σκοτεινά του θανάτου,

και μοίρασμα και σκόρπισμα της ψυχής.

Είναι κραυγή απ’ την άβυσσο,

ανάστασης πισωγύρισμα,

γεννησημιού το φύτρο,

φως αστραπής που φλογίζει των αδύτων

και φαίνονται στο μεγαλείο τους,

τ’ ανθρώπινα τα πάθη.

Του ́λεγε ν ́ αρμενίζει της ζωής,

με θάλασσα το στοχασμό και άνεμο το λόγο.

Οι λέξεις κόκκινα πανιά,

οι στίχοι του κατάρτια,

μακριά απ ́ αβάσταχτα λιμάνια

κι ανυπόφορες στεριές.

Ανεπιτήδευτα της νύχτας αδελφοποιτοί,

το βιώσατε κι οι δυο

με ταυτισμένη σκέψη.

Δεν είναι η ποίηση διαφυγή

και γλίστρημα στο χρόνο,

ούτε καταφυγή κι αρμένισμα ονείρου.

Οδύνη είναι στ’ αδιέξοδο

και παράδοση στη μοναξιά τ’ απείρου.

Γι αυτό και δεν διαβάζεται,

παρά ομολογείται.

ΤΕΧΝΟΥΡΓΙΑ ΠΟΙΗΤΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ / Ιωσηφίδης Ιωσήφ

Δαίμονες κι άγγελοι αναπαύονται, αυτός ξαγρυπνά,

γλιστρά στο σκοτάδι με πρόχειρα ρούχα δουλειάς,

με φακό και σύνεργα, λες κι είναι τυμβωρύχος.

Σκοντάφτει σε κάτι σαν πέτρα και τη μαζεύει,

έχει όψη ασήμαντη, θολή, με άχαρες πλευρές.

Ούτε τεχνίτης είναι, ούτε επιστήμων,

όμως παίρνει τα εργαλεία και τη δουλεύει,

της φτιάχνει πολλές συμμετρικές επιφάνειες,

τις γυαλίζει… και μέσα απ’ το διαμαντένιο πρίσμα

διαπερνά ανάλαφρα το φως των αστεριών.

Κάποια μέρα θα τον πουν ποιητή,

μια που έκανε χρήση ύλης ταπεινής

και την τεχνούργησε έτσι ώστε

το φως να τη διαπερνά.

.

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης