Μικρούλι μου τεχνητό έλατο!
Συντροφάκι των παιδικών μου χρόνων.
Ήταν κλεισμένο σ΄ ένα μεγάλο κουτί.
Σ΄ ένα άλλο τα στολίδια του.
Θυμάμαι ακόμα την χαρά και την αγωνία
να το στολίσω.
Έβαζα πάνω στα κλαδιά του, όλα τα στολίδια:
Γυάλινες μπάλες, κόκκινες, πορτοκαλί,
αστεράκια μικρά, καντηλάκια μικρά,
τολύπες χιονιού, σερπαντίνες κόκκινες, κίτρινες.
Αγγελούδια ολόλευκα, έλκηθρα,
και μια μικρή κουκουβάγια που είχα ζωγράφίσει
σε χαρτόνι και την είχα χρωματίσει...
Και πάνω στην κορυφή ένα μεγάλο χρυσαφί αστέρι.
Χιόνιζε θυμάμαι δυνατά.
Στο τζάκι σπιθοβολούσαν τα κούτσουρα.
Παγωμένος αέρας ερχόταν από την γειτονιά
της Μελτινής, και γαύγιζε ένας σκύλος.
Χιονιά δυνατό, έκανε και αυτή την χρονιά.
Παγωνιά, λευκά τα πάντα.
Είδα την πορτοκαλιά του κήπου μου χιονισμένη!
Τις πορτοκαλί μπάλες του Χριστουγεννιάτικου
δέντρου των παιδικών μου χρόνων, μου έφεραν στο
νού τα μυρωδάτα εύγευστα πορτοκάλια.
Αστεράκια δεν είχα. Κοίταξα τον ουρανό, ήταν γεμάτος.
Ο αγέρας ήταν μυρωμένος, παγωμένος, πεντακάθαρος.
Σ΄ ένα γυμνό κλαδί της βερυκοκιάς του γείτονα,
είδα μια κουκουβάγια να με κοιτάζει περίεργα, επίμονα.
Γύρισε το κεφαλάκι της τρείς φορές και με κοίταξε.
Ύστερα ξαφνικά φτεροκόπησε .
Χάϊδεψα απαλά ένα πορτοκάλι, που είχε λίγο χιόνι πάνω.
Έστιψα το χιόνι με τα δάχτυλα.
Έγινε νερό λιωμένο, παγωμένο.
Θαμπώσαν τα μάτια μου, γιατί ήταν βουρκωμένα.
Και οι νιφάδες του χιονιού, συνέχιζαν να πέφτουν
στροβιλίζοντας σαν μπαλαρίνες, στίς στέγες των
σπιτιών, στους δρόμους, στους κήπους, στα χωράφια.
Ποιητική Συλλογή ΄΄Καθώς κυλά το ρόδινο ποτάμι ΄΄
Αριστομένης Λαγουβάρδος
