(Έθαβ’ η θύρα σε μυστικό κουτί)

Έθαβ’ η θύρα σε μυστικό κουτί αυτό που την κλειδώνει
τι αρχινά καν δυο καν τρεις στο θλιβερό σεντόνι

Μπαίνεις στο γέρμα δανεισμένος, στο ψάξιμο να μοιραστείς
με κύματα γεμάτος στις ανάσες της αυγής
και βρίσκεις τον ήλιο άγευστο

Ανασήκωσ’ η κουρτίνα την ποδιά της
να βρούνε χώρο τα στοιχειά να παίξουνε κοντά της

μα έχει σιωπή στα πάνω πέταλα της νύχτας
κι ένα άγριο σκύλο, άγρυπνο

κι όψιμα μίλησαν τα φύλλα των βιβλίων
-θα’ρθούνε ξέρεις τα παιδιά ν’αλείψουνε τους τοίχους
μήπως και φύγουν τα πουλιά, μήπως και σβήσουνε οι κτύποι
κι έτσι σωθεί το μοίρασμα της πίτας

χτισμένη στην άγνοια διαστροφή
στο ξύλο σέρνεται καθώς το φως σε τρώει

και το κρεβάτι έγειρε, άγκυρες στολισμένο
-πού νότισα τα βήματα ψυχή
κι ο ρόχθος πως σε μόχθησε να φύγεις;

κι αν ανοίγει σαν φονιάς η κάμαρα σαν
σπάνει η αγάπη τα κουπιά της στην κουπαστή της μήτρας
είν’ ένα αίνιγμα γυμνό κι απάνω του όλα σβήνουν