Στις μαυρισμένες σκάλες
Μνησίκακα μας χαιρετούν
Πικρολαλούντα λιόκρινα
Στερνοφιλώντας τ’ αύριο
Η φωτιά φανέρωσε τα σπλάχνα μας
Στου κόσμου τ’ απόνερα
Πρωτανθισμένα κλώνια
Αναφιλούν μ’ ανθόνερα
Μοιρολογούν με βάγια
Στάχτες, οι αλυσίδες που μας πλάκωσαν
Γονυπετείς πλανήθηκαν
Στου κόσμου το ταμάχι
Γρικώντας το ανάθεμα
Ψυχορραγούντων χρόνων.
Και προσκυνήσαμε στα κάρβουνα
Τεμαχίζονται οι άγγελοι στα πριόνια
Στραπατσάρονται τα μέλη στο σατίρι
Στροβιλίζεται το αίμα στο σαντράνζι
Κουλουριάζονται οι μανάδες
στο υπόγειο
κατοπτρίζονται στο αίμα
τα όνειρα τους
τα αισθήματα που είχαν
θάφτηκαν
και τα παιδιά τους κείτονταν
νεκρά
Κουλουριάζονται οι μανάδες, κατοπτρίζονται
στο αίμα τα αισθήματα που είχαν
και τα παιδιά τους κείτονταν
Τεμαχίζονται οι άγγελοι στα πριόνια
Στραπατσάρονται τα μέλη στο σατίρι
Στροβιλίζεται το αίμα στο σαντράνζι
Στο υπόγειο τα όνειρα τους θάφτηκαν νεκρά
Οι σκέψεις σου, τα όνειρα, ο ήχος μιας σειρήνας
Είν’ όλα αυτά που κρύφτηκαν στη λόχμη της Αθήνας
Κι αφήνονται τα θέλω σου σα στέγες ρημαγμένες
Πάνω σε μέρες που ’ρχονται και φεύγουν τρομαγμένες.
Σε πότισε το βλέμμα τους συνήθειες της πιάτσας
Στεγνώνεις με τα ρούχα σου στο σύρμα της ταράτσας
Και η στιγμή που πέρασε και πηρέ τ άγγιγμά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου μια νύχτα του Σαββάτου.
Σ’ ένα κουτάλι γέμισες με σκόνη τις αγάπες
Και απ’ τη φλόγα έλιωσες γεμάτη οφθαλμαπάτες
Και το κορίτσι που ’φυγε να εύρει τη χαρά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου τη νύχτα του Σαββάτου.
Στο στήθος μου η πληγή ανοίγει πάλι
όταν χαμηλώνουν τ’ άστρα και συγγενεύουν με το κορμί μου
όταν πέφτει σιγή κάτω από τα πέλματα των ανθρώπων
Αυτές οι πέτρες που βουλιάζουν μέσα στα χρόνια ως πού
θα με παρασύρουν;
Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;
Βλέπω τα χέρια κάθε αυγή να γνέφουν στο γύπα και στο γεράκι
δεμένη πάνω στο βράχο που έγινε με τον πόνο δικός μου,
βλέπω τα δέντρα που ανασαίνουν τη μαύρη γαλήνη των
πεθαμένων
κι έπειτα τα χαμόγελα, που δεν προχωρούν, των αγαλμάτων.
Τρεις βράχοι λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι
και παραπάνω
το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει
τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι
λίγα καμένα πεύκα, μαύρα και κίτρινα
κι ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη
και παραπάνω ακόμη πολλές φορές
το ίδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτά
ως τον ορίζοντα ως τον ουρανό που βασιλεύει.
Εδώ αράξαμε το καράβι να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,
να πιούμε νερό και να κοιμηθούμε.
Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη
και ξεδιπλώνει μιαν απέραντη γαλήνη.
Εδώ μέσα στα βότσαλα βρήκαμε ένα νόμισμα
και το παίξαμε στα ζάρια.
Το κέρδισε ο μικρότερος και χάθηκε.
Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά.
Στην πέτρα της υπομονής
κάθισες προς το βράδυ
με του ματιού σου το μαυράδι
δείχνοντας πως πονείς·
κι είχες στα χείλια τη γραμμή
που είναι γυμνή και τρέμει
σαν η ψυχή γίνεται ανέμη
και δέουνται οι λυγμοί·
κι είχες στο νου σου το σκοπό
που ξεκινά το δάκρυ
κι ήσουν κορμί που από την άκρη
γυρίζει στον καρπό·
μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός
δε βόγκηξε κι εγίνη
το νόημα που στον κόσμο δίνει
έναστρος ουρανός.
Μια
νέα ιδέα υλοποίησε σήμερα
ο
κυβερνήτης της χώρας των πιθήκων.
Δημιούργησε
μια σειρά υπουργείων
με
εντελώς νέες αρμοδιότητες από τα παλαιότερα.
Όρισε
ότι το νέο υπουργείο παιδείας
θα
πρέπει να μην δίνει σαφή γνώση στους μαθητές
αλλά
να συσκοτίζει την υπάρχουσα
με
πολλαπλές εξετάσεις βαθμοκτονίες αφύσικα βιβλία
ακατάλληλα
πρόσωπα σε υψηλές θέσεις και προπαντός
με
καιροσκοπικές άχρηστες διδασκαλίες
για
άχρηστα μαθησιακά αντικείμενα.
Στο
καινούριο υπουργείο δικαιοσύνης έδωσε εντολή
να
μην εφαρμόζεται κανένας νόμος
αλλά
όλοι να διαστρέφονται και να παρακάμπτονται
κατά
το συμφέρον των κυβερνώντων
και
αν τυχόν υπάρχει κάποιος έντιμος ανάμεσα στους κριτές
να
απέλθει πάραυτα προς ιδιωτία το κνώδαλο.
Στο
υπουργείο εργασίας πρότεινε την εφαρμογή
των
νόμων της αρχαίας δουλείας με σύγχρονα μέσα
και
τις περικοπές των αποδοχών στο ελάχιστο όριο ζωώδους αναγκαστικής φιλελεύθερης
επιβίωσης.
Στο
υπουργείο εθνικής άμυνας επέβαλε τη συνεργασία
με
όσους είχανε υποδουλώσει κάποτε την πατρίδα
και
τη χρήση του στρατού αλλοτρίως
πέραν
των συνόρων που όφειλε να υπερασπίζεται.
Στο
υπουργείο υγείας πρότεινε αγαστή και άμεση συνεργασία με τους πεχλιβάνηδες
τελεταρχικούς
για
επίλυση όλων των προβλημάτων.
Στο
υπουργείο συγκοινωνιών ζήτησε ο όχλος να κατεβαίνει σε ακόμα σκοτεινότερα
υπόγεια για μετακίνηση.
Στο
υπουργείο πολιτισμού επέβαλε την πρόσληψη
στεντορίων
φωνών για να τρομάζουν τον κόσμο
ουρλιάζοντας
σε σάπια της τραγωδίας θέατρα
και
τρομοκρατώντας κατασταλτικά τους θεατές.
Στο
υπουργείο Δημόσιας Τάξης
πρότεινε
την αγορά βυζαντινών βαρδουκίων
και
πρόσληψη βαράγγων μισθοφόρων
και
ο εν λόγω υπουργός καλό θα είναι να είναι βρυκόλακας
για
να αντιμετωπίζει καλύτερα τις αιματηρές καταστάσεις.
Ανάλογες
εντολές έδωσε και για διάφορα άλλα υπουργεία.
Στην
πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου
έδωσε
το κατά πολιτική συνείδηση δικαίωμα
κατάχρησης
δημοσίου χρήματος
καταπάτησης
των νόμων ιδίων εξυπηρετήσεων
οικογενειακών
διαδοχών έως εβδόμης γενεάς
και
συνέστησε στους υπουργούς
την
αληθοφάνεια των πράξεών τους
τη
νομικώς ανομολογική συγκάλυψη των εγκαθέτων
με
την σαφή παρατήρηση στο ότι
και
οι πίθηκοι μπορεί να ξυπνήσουν κάποια μέρα
και
αν κατεβούν από τα μπανανόδεντρα
το
πρόβλημα θα είναι ανεπίστροφο και κυβερνητοκτόνο.
Κι
αφού ευχήθηκε σε όλους καλή διαφθορά
έλυσε
τη συνεδρίαση των τάχα αντιπροσώπωντου λαού.
Όμως
ξαφνικά και έξω από κάθε υπολογισμό
άρχισαν
να ακούγονται φοβερές κραυγές
από
τη ζούγκλα τη γειτονική
και
πίθηκοι άρχισαν να κατακλύζουν
το
προαύλιο της συνεδρίασης με άγνωστες διαθέσεις.
Τρόμος
και φόβος έπιασε τους συμμετέχοντες.
Κρότοι
και λάμψεις ακούγονται ακόμα και αυτή την ώρα…
Β.Α.
Εκείνοι,
με υψωμένα χέρια,
σημάδευαν την απεραντοσύνη της μικρότητας,
με ξέφρενους αλαλαγμούς
διαπόμπευαν την ορχηστρωμένη ανυπακοή τους
και με αλλόκοτα βλέμματα
ανίχνευαν την αντίσταση της υποχώρησης
των μπροστάρηδων στον αντίκλητο συμβιβασμό
με το δικαίωμα της άγνοιας και της πλάνης
και τη συμφιλίωση στην αποποίηση της ευθύνης,
στο αχανές περιθώριο της φυγής και της ανωνυμίας.
Ετούτοι,
με επιλεγμένη γραφίδα,
στηλίτευαν αντιλήψεις,αρχές και μακροημερεύσεις,
με συστημένο λόγο
εκποιούσαν τη μεγαλοσύνη της προσωπικότητας
και με ανοιχτές αλληλοκαλύψεις
μετουσίωναν σε καιροσκοπισμό τον ορθολογισμό τους,
αναδρομάρηδες της προβολής και υπεροψίας
με το σύνδρομο της απαξίας του συναισθηματισμού
και την ορθοδοξία του προβληματισμού και της κριτικής,
στο λευκό περιθώριο της επιταγής και μεθόδευσης.
Κι εμείς,
αυτόκλητοι ειδήμονες,
να επισημαίνουμε αλλότριες συνειδήσεις και συμπεριφορές,
αμφίθυμοι παρατηρητές
να παλινδρομούμε σε προσχήματα και ανάγκες
και μακρόθυμοι οραματιστές
να υπερασπιζόμαστε ιδανικά και αναφορές,
απόμακροι της βούλησης κι απόμαχοι της συμμετοχής,
της θεωρίας εύγονοι και εύδοξοι ζηλωτές,
ανέφελοι κι ελεύθεροι στην ενδοσκόπησή μας
κι αυτόχειρες στο στενό περιθώριο της της σιωπής.
Το ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό Διαπολιτισμός (www.periodikodiapolitismos.blogspot.com), οι εκδόσεις Διαπολιτισμός και οι εκδόσεις–βιβλιοπωλείο Το Δόντι προκηρύσσουν τον
1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος για το έτος 2026.
Στόχοι του Διαγωνισμού
Ο διαγωνισμός αποσκοπεί στην ενίσχυση της σύγχρονης ελληνικής ποιητικής και πεζογραφικής δημιουργίας, στην ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση χωρίς θεματικούς ή υφολογικούς περιορισμούς, στην ανάδειξη αξιόλογων λογοτεχνικών έργων και δημιουργών, στη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας μέσω έντυπων και ψηφιακών εκδόσεων, στη δημιουργία ενός ζωντανού πυρήνα λογοτεχνών με κοινό όραμα τον πολιτισμό και τη διαπολιτισμική επικοινωνία.
Όροι Συμμετοχής
Κάθε διαγωνιζόμενος/-η δύναται να συμμετάσχει με ένα (1) ποίημα ή ένα (1) διήγημα, σε ελεύθερο θέμα.
Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όσοι/-ες έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους και διαθέτουν ελληνική ή κυπριακή υπηκοότητα.
Τα έργα πρέπει να είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα, σε ηλεκτρονική μορφή, με χρήση γραμματοσειράς Times New Roman, μεγέθους 12.
Το ποίημα μπορεί να είναι σε παραδοσιακό ή ελεύθερο στίχο και δεν πρέπει να υπερβαίνει τους σαράντα πέντε (45) στίχους.
Το διήγημα δεν πρέπει να υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες (3.000) λέξεις.
Τα υποβαλλόμενα έργα δεν πρέπει να έχουν εκδοθεί, δημοσιευθεί (έντυπα ή ηλεκτρονικά) ούτε να έχουν βραβευθεί ή διακριθεί σε άλλον διαγωνισμό.
Τρόπος Υποβολής
Το έργο αποστέλλεται σε πέντε (5) δακτυλογραφημένα αντίγραφα, με αναγραφή μόνο του ψευδωνύμου.
Τα αντίγραφα τοποθετούνται σε μεγάλο φάκελο, όπου στη θέση του αποστολέα αναγράφεται μόνο το ψευδώνυμο.
Σε ξεχωριστό μικρό, σφραγισμένο φάκελο, με ένδειξη το ψευδώνυμο, περιλαμβάνονται:
Ψευδώνυμο
όνομα και επώνυμο
τίτλος έργου
ταχυδρομική διεύθυνση
τηλέφωνο (σταθερό & κινητό)
e-mail
Προθεσμία – Διεύθυνση Αποστολής
Καταληκτική ημερομηνία: 30 Ιουνίου 2026
Αποστολή στη διεύθυνση:
Γιάννης Η. Παππάς
Σπερχειού 31
Τ.Κ. 26442 – Πάτρα
(Με την ένδειξη: Για τον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος – Διαπολιτισμός – Το Δόντι).
Κρίση – Βραβεία – Δημοσίευση
Η αξιολόγηση θα πραγματοποιηθεί από πενταμελή επιτροπή, μέλη της οποίας είναι:
Θανάσης Μαρκόπουλος, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας
Γιάννης Η. Παππάς, ποιητής, διηγηματογράφος, μεταφραστής
Αντώνης Φωστιέρης, ποιητής
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, κριτικός λογοτεχνίας
Γιάννης Χρυσανθόπουλος, ποιητής
Θα απονεμηθούν τρία (3) βραβεία και τρεις (3) έπαινοι στην κατηγορία της ποίησης και αντίστοιχα τρία (3) βραβεία και τρεις (3) έπαινοι στην κατηγορία του διηγήματος.
Τα δέκα (10) πρώτα ποιήματα και τα δέκα (10) πρώτα διηγήματα θα εκδοθούν σε συλλογικό τόμο από τις εκδόσεις Διαπολιτισμός και τις εκδόσεις το Δόντι της Πάτρας και θα δημοσιευθούν στην ιστοσελίδα:
www.periodikodiapolitismos.blogspot.com
Αποτελέσματα – Τελετή Απονομής
Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν στα τέλη Νοεμβρίου 2026.
Η απονομή των βραβείων θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της 2ης Συνάντησης Λογοτεχνών, η οποία θα διεξαχθεί στην Πάτρα στις 11–12 Δεκεμβρίου 2026.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης θα διαβαστούν τα βραβευθέντα ποιήματα και διηγήματα.
Πληροφορίες – Επικοινωνία
Γιάννης Η. Παππάς
Διεύθυνση: Σπερχειού 31, 26442 Πάτρα
Τηλέφωνο: 693 666 6802
E-mail: gpappas1962@yahoo.gr
Βοηθούσαμε να μη μας βοηθήσουν. Ήταν πάντα μια παράξενη πληγή η βοήθεια των άλλων.
***
Η συντροφιά είναι κάτι ευαίσθητο. Κάτι σαν την επιφάνεια ενός ατάραχου δέρματος που μόλις τ’ αγγίξει λεπτά η αφή αντιδρά. Κι ανατριχιάζεις. Ή σαν μια φρεσκοβαμμένη επιφάνεια που περιμένει ένα αιχμηρό αντικείμενο να την σημαδέψει.
***
Τίποτα δε μας ανήκει. Μοιραζόμαστε μεταξύ μιας έλευσης και μιας αναχώρησης.
...
Θέλησα να βαδίσω με τα χέρια
και βρέθηκα να σέρνομαι
με το κεφάλι.
Ούτε ρούχα φορούσα
ούτε δέρμα.
Όσα είχα να πω για την Ελλάδα
τα είπα.
Μένει τώρα να συντάξω
επικήδειο
και να βρω πρόσφορο χώμα
να την κηδέψω.
Προσκαλώ φαντάσματα
κι έρχονται οσμές από χρόνια
που δεν έζησα.
Χρειαζόμουν τροφή, νερό
και στέγη
κι ας μην είχα κάτι να στεγάσω.
Τώρα, μπορώ να καταλάβω
γιατί πονούσα
κάθε που άκουγα τη βροχή να πλησιάζει.
Υπήρξα έτοιμος για δάκρυ
και αναχώρηση.
Ποτέ όμως δεν έκλαψα
ποτέ δεν αναχώρησα —
Και ’δω που τα λέμε,
να πάω πού;
Κι ας είχα λόγους πολλούς
να κλάψω.
Σαν το λευκό περιστέρι
Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ραδάμανθυς
Μαρία Μπρα "Sultani – Από τη Μικρασία στην Κρήτη"
Με φόντο τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Κρήτη της δεκαετίας του ’20, το Sultani υφαίνει μια ιστορία μνήμης, απώλειας και αναγέννησης∙ μια ανθρώπινη αφήγηση για το πώς οι πληγές του ξεριζωμού μπορούν να γίνουν ρίζες νέας ζωής. Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία προσφυγιάς και ελπίδας. Ένα μυθιστόρημα για όσα χάθηκαν, όσα σώθηκαν και όσα μπορούν ακόμη να ανθίσουν μέσα από τις στάχτες.
Αλάτσατα, καλοκαίρι του 1922.
Η φωτιά που τυλίγει τη Μικρασία δεν καίει μόνο σπίτια∙ ξεριζώνει ζωές, ραγίζει οικογένειες, σκορπά ανθρώπους στο άγνωστο. Μέσα σ’ αυτή τη δίνη, η μικρή Ελένη αρπάζει το χέρι της μητέρας της και αφήνει πίσω πατρίδα, μνήμες, και δύο αδέλφια που χάνονται στο χάος. Στην Κρήτη όπου θα καταφύγουν, η γη μυρίζει πάλι σταφίδα, χώμα και άνεμο – μα τίποτα δεν είναι ίδιο. Πρόσφυγες ανάμεσα σε ντόπιους, προσπαθούν να ριζώσουν ξανά, να ξαναστήσουν ζωή πάνω στην εύθραυστη γέφυρα που ενώνει όσα χάθηκαν με όσα έρχονται. Κι ανάμεσα στους αμπελώνες, η Ελένη θ’ ανακαλύψει ότι ακόμη και μετά την Καταστροφή η καρδιά μπορεί να ανθίσει – αρκεί να βρει το βλέμμα που της υπόσχεται συνέχειες.
Η Μαρία Μπρα κατάγεται από την Κρήτη, είναι καθηγήτρια Αγγλικών και κάτοχος BA English /University of London. Η αγάπη της για τη Λογοτεχνία ξεκίνησε από μικρή ηλικία κι ήταν αυτό που την οδήγησε ν’ ασχοληθεί με τη Γλώσσα επαγγελματικά. Οι σπουδές της στη Λογοτεχνία και τα σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής που παρακολούθησε τα προηγούμενα χρόνια της ανοίξανε το δρόμο για το μαγευτικό κόσμο της συγγραφής. Το «Sultani» είναι το πρώτο της βιβλίο, αποτέλεσμα του Σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» της Κρυσταλλίας Πατούλη.
Ας έγερνε να ξεχαστεί
στην αγκαλιά σου η νύχτα
και το φεγγάρι σαν παιδί,
στο στήθος σου να κοιμηθεί,
αυγή να μη χαράξει.
Ας ήταν και να γλίστραγες
σκιά στο παραθύρι.
Νεύμα ψυχής μες στη σιωπή
και ψίθυρος καρδιάς π’ αδημονεί,
πρωί μην ξημερώσει.
Ρίξε τ’ αστέρια στην ποδιά
και τα μαλλιά στους ώμους.
Κράτα τ’ ανέμου την πνοή
στη σφαλιστή την πόρτα,
η ανατολή ν’ αργήσει.
Να γείρεις στα χείλη μου φιλί
και χάδι στο κορμί μου.
Να γίνει η νύχτα αγκαλιά
κι εσύ αναπνοή μου,
ήλιος να μη φωτίσει.
Καρτέρεψα στα μάτια σου
του λογισμού σημάδια.
Της νύχτας και του έρωτα
αντίφωνο και φέγγος,
η μέρα να γοργέψει.
Και ξόδιασα τις σκέψεις μου
στην άκρη του ονείρου.
Με ζέστανες με γλύκανες
Μάνα, γυναίκα κι αδερφή,
ζωή να σ’ ανασαίνω.
Στη γωνιά που εναπόθετε
μ’ ευλάβεια και κατάνυξη
την ομορφιά της μοναξιάς της
και τολμούσε να πλάθει όνειρα
μ’ ανθρώπινη διάσταση,
στη γωνιά που αναπολούσε
με δέος και τρυφερότητα
τα πρώτα της σκιρτήματα
και χάριζε του κορμιού της
τη ζέστη και τη μυρωδιά.
Εκεί που πρωτοδείλιασε
ψηλαφώντας της ψυχής την ευγένεια
και θάρρεψε στ’ ατίθασο του νου,
εκεί που αποζήτησε
να πάει πιο πέρα τον εαυτό της
ισορροπώντας στους μύχιους πόθους
και στου καιρού τις μνήμες,
σ’ αυτή τη γωνιά
οχύρωσε το προσωπικό της άβατο
και το περιτείχισε
με σελίδες, χρώματα και μουσική.
Σ’ αυτή τη γωνιά
μονοδρόμησε τη ζωή στη μοναξιά,
να βγει ακόμη πιο ψηλά.
Φως στο άβατο και σκιά,
άσυλο και ιερό
βαθιά πιο ανθρώπινο
κάτι περισσότερο από το θείο.
Στο άβατο αυτό της γωνιάς,
καταφυγή και ανάνηψη της ψυχής,
καστροπολεμίτισσα νύχτα,
μάγισσα νύχτα,
μ’ άσωτα τ’ Αυγερινού
τα χείλη και τα χέρια
στάλαξε στα λαχανιασμένα στήθια
σταγόνες ζωής, ίδιες δυο κόκκινα μάτια
κι άνοιξε μικρό παραθύρι
ίσα για να τρυπώσει η ανατολή,
τίποτα να μην πυρπολήσει,
τίποτα να μην κατακτήσει
παρά μόνο να παραδοθεί
φως, έρωτας και ζωή.
Διαβάστε στο παρακάτω link το νέο άρθρο του Λουκά Αξελού στο slpress με τίτλο
Β.Α.
