ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ /Αλεξανδρής Γιώργος

Τα μάτια σου,
μια θάλασσα πλατιά γαλάζια
δίχως άκρη και τελειωμό,
σειρήνειο κάλεσμα μυστικό
σε πεθυμιές και θύμησες.
Επέστρεφε η γη στα όριά της.

Τα μάτια σου,
ένας απέραντος ουρανός
δίχως ανατολή και γέρμα,
θέλγητρα πρώτου πειρασμού,
χρώμα κι αντίλαλος του πόθου.
Άντεχε στο μεγαλείο της η ζωή.

Τα μάτια σου,
δρόμος μακρύς απερπάτητος
δίχως αφετηρία και τέρμα,
ταξίδι ονείρου και φυγή,
φως, ηχώ κι επιστροφή.
Ημέρευε τη βιάση του οχρόνος.

Το κορμί σου,
σεπτός ναός αλειτούργητος
δίχως άβατο και μύστη,
ρίγος η προσευχή και πανικός,
θαύματα οι ευχές και τυραννία.
Ικέτευαν οι θεοί την οδύνη.

Το κορμί σου,
δισκοπότηρο θείας κοινωνίας
δίχως μετανιωμό και σχώριο,
μυσταγωγία κι έκσταση,
θυσιαστήριο ζωής και θανάτου.
Ομολογούσαν οι θνητοί την αθανασία.

Το κορμί σου,
λαχτάρας ανθοβόλημα και μύρο
δίχως μέρωμα και τόπο,
πετάρισμα η νιότη και χορός,
ζωή το κορφολόγημα και μέθη.
Γόργευε η αιωνιότητα και η πτώση.

                 Γιώργος  Αλεξανδρής

ΜΑΡΜΑΡΩΝ ΦΩΣ / Σταυραετός / Β.Α

 

 
Γυαλίζεται ο χρόνος πάνω στις παλιές πέτρες
η νεκρολογία της βαρεμάρας
γίνεται επίσκεψη ανωτερότητας
στα νταμάρια και τα κενοτάφια της αρχαίας τέχνης.
Βαλσαμωμένα τρωκτικά
στέκονται δίπλα τους σαν φύλακες
ενός ανθρωποκτόνου χθες που δε γνώρισαν ποτέ.
Άξιζαν τόσοι θάνατοι ανθρώπων
για την τέχνη της θανατικής και δοξαστικής σμίλης.
Αλλά τι αξία έχει ένας δούλος υποζύγιο
μπροστά στη διάσταση της λανθάνουσας διάνοιας
που θέλει να δημιουργήσει υστερόβουλο χρόνο.
Άλλο η ομορφιά της ελεύθερης έκφρασης
και άλλο ο απανθρωπισμός των αλυσίδων
στο όνομα μιας εφήμερης δόξας
που υπάρχει μόνο στο μυαλό
όσων δεν μπορούν να καθορίσουν
τα όρια στα πεπερασμένα ανθρώπινα δρώμενα.
Οι σκληροί εικονισμοί στο μάρμαρο
μιλάν βαθιά στις ψυχές
όταν ανήκουν στην εποχή σου
αλλά όσο βαθύτερα απ’ το ιστορικό γίγνεσθαι έρχονται
τόσο πιο πολύ κραυγάζουν απελπισμένα
εκλιπαρώντας για λίγη μάταιη βοήθεια
κάτι που εκμεταλλεύονται ασύστολα
οι πονηρούσιοι τάχα υπέρ εραστές της αρχαιότητας
και προσφέρουν σε αυτά τα έργα
μια συμφέρουσα << αθανασία >>.
Όταν κοιτάς στα μάτια ένα αρχαίο έργο
δε σημαίνει ότι κατανοείς τον εαυτό σου καλύτερα
ούτε την εποχή που έγινε.
Το κοιτάς για να λύσεις το μυστήριο της διαφορετικότητας που ψάχνεις μέσα στους αιώνες
αλλά πάντα ανακαλύπτεις ότι τελικά δεν υπάρχει
και σου μένει ένα φρικτό δέος
παρ’ όλες τις συντηρήσεις
για το τι κάνει ο χρόνος πάνω στο μάρμαρο
και σε κάθε ύλη
που του έχει παραδοθεί
από το πνεύμα της ανακυκλούμενης
χωρίς ελπίδα πτώσης
μέσα στο χάος της χοάνης του σκοτεινού πνεύματος
που είναι της ύλης το << φως >>
 
                                                                             Β.Α.
 

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΜΕ / Σταυραετός / Β.Α

 

 
Τέρμα τα ψέματα τα μύρια.
Τέρμα οι εκρήξεις στα κτίρια.
Τέρμα τα επεισόδια τα σχεδιαστικά.
Τέρμα τα μνημόνια τουρκολυβικά ή ευρωπαϊκά.
Τέρμα το ξύλο μεταξύ οδηγών στην εθνική.
Τέρμα τα πρόστιμα για το μπαλωμένο του φτωχού βρακί
Τέρμα οι ληξηπρόθεσμες οφειλές και τα υπόλοιπα.
Τέρμα η συντριβές ντρόουν και τα απόλοιπα
αεροσκαφών πυραύλων και τα συναφή.
Τέρμα οι εντάσεις οι ενστάσεις η αντινομία
η νομική παρανομία οι εξαπατητικες αγορεύσεις
οι ιδιοσυμφέρουσες απαγορεύσεις.
Τέρμα τα αστροσκάφη τα βαθυσκάφη
οι αποκαλύψεις οι ανακαλύψεις.
Τέρμα οι σκελετοί σε διαμερίσματα σε φορτηγά σε ψυγεία.
Τέρμα οι εκβιασμοί οι ψυχισμοί οι φαληρισμοί.
Τέρμα τα αρχι γήδια τα δημ αρχίδια τα κατοικίδια.
Τέρμα τα σπήλαια τα ζώδια η ωραία η Κορέα.
Τέρμα οι κρέμες τα τηλεσταυλισμένα γίδια
και η διαμαρτυρόμενη θεια Πανάγιω
και όλοι όσοι είναι μία απ’τα ίδια.
Τέρμα η ανατίμηση η υποτίμηση η υπερεκτίμηση.
Τέρμα οι αντιαεροπορικές ασπίδες οι βιονικές κατσαρίδες.
Τέρμα των καρεκλοκένταυρων οι αρίδες.
Τέρμα τα μετάλλια των τάφων.
Τέρμα οι γελοίοι κυβερνήτες στον πλανήτη γη.
Ξημερώνει καινούργια αυγή.
Τέρμα κάθε ψυχοπάθεια μαζικού ελέγχου.
Βαρεθήκαμε.
Φτάνει .
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΜΕ ΔΙΧΩΣ ΕΛΕΟΣ.
 
                                                                                     Β.Α.

ΝΥΧΤΟΛΟΥΛΟΥΔΟ / Ιωαννίδου Ειρήνη

 

Τραβάς απ’ το θηκάρι – «ψεύτικο το σπαθί»
μου λες, «μη σε τρομάζει». Στην τροχιά μου,
πάντα εκεί σε ξαναβρίσκω, στο λευκό των
:οστών. Εγκρατή και στο φως και στο θαύμα.
Μυρίζουν νυχτολούλουδο και αντισηψία τα
δάχτυλα, ένα χαλίκι στα παπούτσια μας η
αλήθεια.

«Αδύναμοι» σου απαντώ. «Άνθρωποι όμορφοι»
επιμένεις.

ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΜΥΡΙΣΕΙ / Ιωαννίδου Ειρήνη

 

Το στήθος δεν έλεγε να μεγαλώσει, χλωρό
σαν στάχυ νήστευε το κορμί. Πάντα απ’ το
χέρι μια κούκλα την κρατούσε. Χανόταν
στους καθρέφτες με τα ψηλοτάκουνα.
Ξέφτιζαν οι σοβάδες στο πατάρι, σαν έπιαναν
τα κρύα, μύριζαν υγρασία τα προικιά της.
Κάτι σκιές έκρυβε με επιμέλεια στα
ποιήματα.
Τα απογεύματα, φορούσε γάντια κι έβγαινε
στον κήπο. Είχε μια συκιά πιο κει, ξερή –
να χάσκει από κάτω ο γκρεμός. Κοντά της
πήγαινε δειλά δειλά κι από παντού την
κοίταζε η θάλασσα. Άγλυκος ο καρπός της
– τον είχε πνίξει η αρμύρα.

Το χώμα με μανία έσκαβε, άνθρωπο να
μυρίσει.

Σοφία Σκουλίκα – Βέλλου: Τσιγαρόχαρτο χωρίς άρωμα η ζωή

Σειρήνα

Μικρό λιμάνι ψάχνει, τη νύχτα,

ο έρωτας από αγωνία να απαλλαχτεί,

 να έρθει στους ανθρώπους χαρά,

σαν άσπρα, δαντελωτά κύματα,

σκέψεις του πόθου... καλύπτρα,

σκέπτεται ο ναύτης μια σειρήνα

που την συνάντησε ένα βράδυ...

Ήταν αληθινή άραγε ή αυταπάτη;

Κι από τότε δεν μπορεί να κλείσει μάτι.

**

Τσιγαρόχαρτο χωρίς άρωμα

Τσιγαρόχαρτο χωρίς άρωμα η ζωή
και πίσω της ... απομένεις εσύ. 

Πλάθεις μόνο όνειρα στη γη, 

μα τίποτα αληθινό δεν έχει βγει.

 Παίζεις σε τραγικό παιχνίδι 

ταξιδεύεις ένα ταξίδι λύπης,

 σε καράβι που η λαμαρίνα καίει 

μέσα στην απεραντοσύνη...

 χωρίς χαρά, χωρίς αναβολή.

 Τσιγαρόχαρτο χωρίς άρωμα η ζωή.

 Δεν έχει τέλος... δεν έχει αρχή...