ο ποιητής

Εκεί που το βλέμμα του πλανιέται και τ’ ανύπαρκτο ρωτά, Δε μένει κενό στο τίποτα. Εκεί που ο θαυμασμός σας τον βαραίνει Ή τον ξεχνά, μοναξιά. Πίσω απ’ τις χειρονομίες το πρόσωπο των πραγμάτων.

Τα πιο κρυφά του βλέμματα τα χαρίζει στον άνεμο.

Ακούει τραγούδια χωρίς ήχο,

Βλέπει εικόνες με δίχως μάτια,
Κι’ αγκαλιάζει με δίχως χέρια

Όλους αυτούς που τον χλευάζουν.

Στο βάρος των αποχρώσεων λυγίζει.

Μέσα στο χρόνο πάντα αδημονεί,

Κι’ οι διαβατάρηκες οι ώρες τον βαραίνουν.

Κι’ όταν η αγάπη καταλεί τη συνήθεια,
Μακραίνει τ’ονείρου, μες σε τοπία που εγκυμονούν σπαθιά.