Σαν Σαλτιμπάγκοι

Τὴν ἐξουσία ποὺ πλέκουν οἱ ἄνθρωποι

Σὲ ἀκατοίκητους δρόμους τὴν ὁδηγοῦν

Ὅμως ὁ ἀέρας φέρνει ἀρώματα, τραύματα

Ἡ ἄνοιξη σηκώνει τὰ μυαλὰ μὲ τὴν ἀθέατη

Γύρη στὶς φυλλωσιὲς κι ἕνας κρυφὸς

Ἱδρώτας κόβει τὰ σώματα

Ὁ καιρὸς γυρίζει στὴ χάση του

Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν ποὺ ν’ ἀποθέσουν

Τὴν ἐξουσία τοῦ Θεοῦ, σὰν σαλτιμπάγκοι

Ὑψώνονται καὶ πέφτουν