ταξίδι

Όλο και πιο βαθιά

          μες στον θρήνο του δάσους.
Όλο και πιο χαμένος
          στους σκοτεινούς λυγμούς των δέντρων.
Όλο και πιο βαθιά
          μες στις ανοίκειες σκιές,
Το κουρασμένο χέρι βαθύτερα πίσω απ’
Τον μανδύα της γης που μας σκεπάζει,

τα δακρυσμένα μάτια σου μητέρα.

Σε φυλακή από νοσταλγίες σ’ είχανε κλείσει

Κι έγινε ο πόνος σου ερημικό ξωκλήσι.