Καθώς κοιτούσες

Εκεί που ανήκουν τα άνθη θα επιστρέψουν Εκεί που η νύχτα καραδοκεί Της τρυφερότητας την πηγή να πνίξει. Κι’ αν είναι η άρνηση βρισιά, Πώς να ξέρω με τι χρώμα θ’ ανθίσουνε πάλι. Δυό μονοπάτια τα μάτια από σκίρτημα σε θλίψη θα χαθούν Θα επιστρέψουν εκεί που ο άνεμος ανήκει, Ώσπου σε χώρο βυθιστούν κάποιας σιγής, Καθώς πεσμένα φύλλα. Χάρισέ μου τα μάτια σου τα δάκρια να μη πάν’ χαμένα. Τι τα μαργαριτάρια τόσο σπάνια είναι. Θα επιστρέψουν εκεί που το κύμα κάτι γαλάζιο γνέθει, Μήπως και ξεδιψάσουν τα ερέβη. Κι’ η αναζήτησή τους, σε τρικυμία τα δικά μου θα αλλάζει.