Σήμερα η μέρα στάζει λέξεις,
σαν φως που σπάει σε σιωπές,
κι οι σκέψεις γίνονται διαλέξεις
με στίχους δίχως ενοχές.
Μια πένα τρέμει στο σκοτάδι,
σαν να ζητάει να εξομολογηθεί
κι η έμπνευση, γλυκό σημάδι,
φοράει της ψυχής μας τη μορφή
Οι δρόμοι γράφουν ιστορίες,
σε τοίχους, μάτια και χαρτί,
κι οι πιο βαθιές μας απορίες
γίνονται ποίησης στιγμή.
Σήμερα η μέρα δεν τελειώνει,
κρατάει ρίμα και παλμό,
κι όποιος σωπά, μέσα του λιώνει
έναν ανείπωτο καημό.
©ΓΙΆΝΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΌΠΟΥΛΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου