Λευκή χλωριωμένη Σελήνη

Ἄσφαλτος τῆς νυχτός, τῆς μεσημβρίας θειάφι

Ἀπ’ τὴν πωρώδη πέτρα τοῦ ἀπογεύματος λευκὴ ἀναδύεται χλωριωμένη ἡ σελήνη

Τὴν περιβάλλουν δρυμοὶ ἀόρατοι. Ρίζες σώζουν τὸ σῶμα της ἀπὸ τὰ νερὰ

Φέγγει ἡ ἴδια νοσταλγία στὸ μαξιλάρι της. Τὸ ἴδιο κούτσουρο ποὺ βάζει στὰ ὄνειρα καὶ στὰ ἡφαίστεια φωτιὰ

Καὶ παγωμένη ἀνεβαίνει, ἀνέγγιχτη

Ὅ,τι τὰ μάτια σφετερίστηκαν καὶ οἱ παλιὲς περγαμηνὲς σὲ χῶμα

Τῆς μεσημβρίας ἡ ἄσφαλτος, τῆς μεσημβρίας τὸ θειάφι