Μαθαίναμε να ζούμε

"Μαθαίναμε να ζούμε, ήθελε πραγματικά χρόνο να αγαπάς αληθινά/ όσο αυτό κι αν φαίνονταν ανέφικτο, μακρινό στα χρόνια/ ατέλειωτη αγάπη, πως να χωρέσει σε λίγα τετραγωνικά και δυο καρδιές;/ κι όλο τον ουρανό να έδινες, πάντα ήθελε περισσότερα, για να σταθεί σωστά/ τελικά συμβιβαστήκαμε, δώσαμε ότι είχαμε, δανειστήκαμε κιόλας/ μόνο έτσι θα μπορούσαμε πραγματικά, να ζούμε, να ελπίζουμε/ αφήσαμε στην άκρη τις μεγάλες λέξεις, τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα/ και να ξαφνικά ξεπεράσαμε τον ουρανό, ίσως κι ακόμα παραπέρα, σκέτη αγάπη η απόσταση."