"Ξεκίνησα να μοιράζω λίγες λέξεις, σαν τροφή σε ξεχασμένα περιστέρια/
μετά να προσεύχομαι για καλύτερα πράγματα όλων μας, δεν έψαχνα θεό, όχι
δεν ήταν η κατάλληλη ώρα για αναζήτηση/ ήταν πολλές οι πληγές, κάθε μέρα
μαζεύαν ανθρώπους από τους δρόμους και τους πέταγαν σε χειρότερα μέρη,
λες και έφταιξαν/ η συγκυρία δεδομένη, απαράδεκτη, τα καμιόνια πέρναγαν
μπροστά μας μεταφέροντας ψυχές στην απομόνωση, αναγκαία επέμεναν η
τιμωρία/ τόσες οι αντιξοότητες, κακά τα χρόνια που μας δόθηκαν
απρόσμενα, μετανιωμένα/ ακόμα κι οι βιολέτες σταμάτησαν να ανθίζουν,
ήταν ο φόβος της έκθεσης που τις πάγωνε τελευταία/ δεν νικηθήκαμε σε
αυτή τη φάση, αρχίσαμε νικημένοι τον αγώνα, το δεχόμαστε ως πανάκεια/
κρατούσαν κάποιοι, ευτυχώς, την αγωνία να κερδίσουν το αύριο, αν και
ξεμάκραινε κάθε φορά που το βλέπαμε κοντά/ είχαμε ανάγκη να μοιράσουμε
ότι παρέμενε όρθιο, ίσως κερδίζαμε την ανάσταση πριν τον όποιο θάνατο/
ίσως τελικά ελπίζαμε να λείπαμε σε αυτή την εποχή, ξεκινώντας από
παλιότερα μέχρι και αύριο."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου