Υπό του σώματος καθισμένοι την προστασία

Δὲν προλαβαίνουμε παρὰ τὴ σκόνη τῶν ἄστρων

Καθὼς σκορπάει μία νύχτα

Ποὺ ὁ ἔρωτας μία ὁλόκληρη ζωὴ σημαδεύει μὲ θάνατο

Ἰσοδύναμος κι ὅμως ἀδύναμος

Ἀπὸ τὸ φῶς νὰ βγάλει τὸ σκοτάδι

Κι ἀπὸ τὸ χρόνο τὸ σήμερα

Δὲν μένει ἄλλο ἀπὸ τὴ μελανὴ στιγμὴ

Ποῦ ἡ ἀρχὴ τῆς εἶναι χαμένη μαζὶ μὲ τὸ τέλος της

Καὶ τὰ φτερὰ της κυνηγημένα διπλώνονται

Πρὶν ἀκόμη ἀκουστεῖ στὸν ἀέρα τὸ πλατάγισμά τους

Στὸ κατώφλι της καθισμένοι ἐναγωνίως καὶ αἰωνίως

Μὲ τὴν κόπωση μιᾶς διαδρομῆς ποὺ δὲν μᾶς ἀνήκει

Καὶ οὔτε ἔγινε ποτέ, εἰμὴ μόνο σὲ ὕπνους πικροὺς

Καὶ θερμοὺς ὅταν ὑπὸ τοῦ σώματος καθισμένοι

Κι ἀπὸ τοῦ βλέμματος γερμένοι τὴν προστασία

Στὴν ἡλικία καὶ στὴν ἀνάσα βρήκαμε καταφύγιο

Τὸ σκαλοπάτι ποὺ τὴ σκόνη φιλοξενεῖ

Τῶν βημάτων καὶ τὸ βάρος μας προσφέρει

Τὴν πιὸ τρυφερὴ ἀνταμοιβὴ

Μιὰ στιγμὴ σκιερὴ ὑπὸ τὸν ἦχο ἐκείνου

Ποῦ εἶναι φευγάτο καὶ στὸν ὁρίζοντα

Ἤδη τὸ ὀνειρευόμαστε νὰ ἀναχωρεῖ